Στην αγκαλιά του ανατολικού αετώματος

Πάντα με δικαιώνει η Αθήνα σαν πόλη που μπορείς να βρεθείς στην αγκαλιά της αιωνιότητας καθώς τα τρένα περνούν και το πλήθος πηγαινοέρχεται αδιάφορο. Στον  αρχαίο βυθό της πόλης, λοιπόν, στη στάση μετρό Ακρόπολης, όπου δεσπόζουν τα αντίγραφα από τα αγάλματα του ανατολικού αετώματος του Παρθενώνα και πρωταγωνιστούν στη νέα μου κινηματογραφική ταινία «Νυχτερινός εκφωνητής».

Υπάρχουν βραδιές που κατεβαίνω στη στάση του μετρό λίγο πριν κλείσει και ξαπλώνω στο αέτωμα. Γίνομαι κομμάτι του και απόσπασμά του. Και κλείνω τα μάτια. Και ονειρεύομαι αυτούς που γράψανε το σενάριο της δράσης των αγαλμάτων πριν τα σκαλίσουνε. Που συμφώνησαν στο τι θα συμβεί εντός του τριγώνου του αετώματος. Πώς να φανταστούν ότι γράφανε σκηνές για τη νέα μου ταινία;

Και μετά σαν να ακούω τη σμίλη του Φειδία που αφαιρεί το μάρμαρο για να αποκαλυφθούν οι μορφές. Θα ακολουθήσει το απαλό βάψιμο από τους περίφημους και αδικημένους από τον χρόνο ζωγράφους. Θα περάσουν οι αιώνες από πάνω τους για να κλέψουν το χρώμα. Βροχές και οι άνεμοι που τα αποχρωματίσανε. Και μετά σαν να έρχεται ένας βόμβος από τις καταστροφές των πυρπολήσεων των βαρβάρων. Σαν ανατριχίλα καταγεγραμμένη στο νευρικό σύστημα των ακέφαλων γυναικείων μορφών.

Και τα τραυματισμένα αγάλματα διακριτικά να μου ψιθυρίζουν την αλλαγή των θρησκειών, όπου τους αφαίρεσαν τις θεϊκές ιδιότητες. Οπου όμως έμειναν στη θέση τους, τιμώμενα από τον θαυμασμό των αλλόθρησκων για πάνω από χίλια χρόνια, υπομένοντας την κανονιά του Μοροζίνι και τον μεγαλύτερο τρόμο που δοκίμασε η μαρμάρινη ψυχή τους.

Κάπου εκεί θα ακουστούν τα ανατριχιαστικά πριόνια του κατσαπλιά λόρδου και θα διεκπεραιωθεί η απαγωγή σε γαίες αχαρτογράφητες για την εποχή του αετώματος. Αραγε τα αγάλματα τι να σκέφτονται για εμένα; Ισως να τα παραξενεύω αφού είμαι ο μόνος, ίσως, μέσα στους αιώνες που ξεκουράζεται και ξαναβρίσκει τον εαυτό του ξαπλωμένος ανάμεσά τους. Γίνομαι και εγώ για λίγο μέρος του αφηγήματός τους.

Σκηνοθετώντας, λοιπόν, το ανατολικό αέτωμα στη στάση του μετρό στην Ακρόπολη. Αν και απόλυτα ακίνητα μέσα στους αιώνες, με την  αυθεντική τους υπόσταση να βρίσκεται στη Γηραιά Αλβιώνα, λες και τα αγάλματα ακούνε σαν αφοσιωμένοι ηθοποιοί τις σκηνοθετικές μου οδηγίες. Λες και χορεύουν ανεπαισθήτως για την κάμερά μου. Και γίνονται ανάλαφρα μ’ ένα ανθρώπινο επιπόλαιο βάρος. Με τα συντετριμμένα μέλη τους, με την αλλοτινή μορφή τους, περιπλανούνταν μετά τα μεσάνυχτα στην έρημη αποβάθρα του μετρό.

Ο Ρένος Χαραλαμπίδης είναι σκηνοθέτης και ηθοποιός