Μουσική τράπουλα

«Evolution»,
Sheryl Crow

H τραγουδίστρια, τραγουδοποιός και ηθοποιός, αν και είχε κάνει γνωστή την πρόθεσή της να μην κυκλοφορήσει άλλο άλμπουμ, εντούτοις είναι και πάλι μαζί μας, με το δωδέκατο – στούντιο άλμπουμ – της καριέρας της. Καριέρας που δεν τη λες και μικρή. Εκτός από τα προσωπικά της άλμπουμ μετρά πέντε συλλογές και τρία ζωντανά άλμπουμ, και συνέβαλε σε πολλά soundtrack ταινιών. Από τα πλέον γνωστά τραγούδια της είναι τα «All I Wanna Do» (1994), «Strong Enough» (1994), «If It Makes You Happy» (1996), «Everyday Is a Winding Road» (1996), «My Favorite Mistake» (1998), «Picture» (2002, ντουέτο με τον Kid Rock) και «Soak Up the Sun» (2002). Αυτά και πολλά άλλα ακόμη την οδήγησαν σε πωλήσεις που έχουν ξεπεράσει τα 50.000.000, σε εννέα βραβεία Grammy από δεκαεννέα υποψηφιότητες.

Η Sheryl Suzanne Crow φαίνεται ότι βρήκε τον χρόνο και την έμπνευση να γράψει τραγούδια που προέρχονται από την ψυχή της. Κάτι που πιστεύει και η ίδια εφόσον έχει πει ότι «όποιος ακούσει αυτόν τον δίσκο μπορεί να το νιώσει». Το «Evolution» είναι καθαρά προσωπικό άλμπουμ, αποτελεί την ψυχολογική και λυτρωτική της έκπληξη, έχει στον πυρήνα της την αυθεντική τραγουδοποιό, διακρίνεται για το καλλιτεχνικό του όραμα, αλλά όπως είναι φυσικό πατάει στους μουσικούς δρόμους του παρελθόντος.

Αυτό όμως δεν είναι κατ’ ανάγκην κακό. Τα τραγούδια της – ποπ, ροκ, funky και κάπου κάπου folk – ακούγονται οικεία και φιλικά και ίσως κλείνουν το μάτι στους boomers. H Sheryl Crow είναι retro και δεν ενοχλεί κανέναν. Αντιθέτως, με αυτό το retro ύφος και στυλ δίνει – στα μέτρα του δυνατού – στη μουσική τη χαμένη αθωότητά της. Κλασική Crow που ακούγεται στη διαπασών ενώ κάποιος οδηγεί.

«A LA SALA», Khruangbin

Το αμερικανικό μουσικό τρίο από το Χιούστον του Τέξας, που αποτελείται από τους Laura Lee Ochoa στο μπάσο, Mark Speer στην κιθάρα και DJ Johnson στα ντραμς, επιστρέφει με την τέταρτη εργασία τους, που αν μη τι άλλο σε κεντρίζει από το πρώτο κιόλας άκουσμα.  Το συγκρότημα που συνδυάζει την κλασική σόουλ, την dump, το ροκ και την ψυχεδέλεια επιστρέφει στη μουσική του βάση. Σιγανοί τόνοι, ανεπαίσθητοι κάποιες φορές με ελάχιστα φωνητικά.

Η μουσικότητα του γκρουπ είναι τόσο σφιχτή όσο ήταν πάντα, αλλά «Στο Δωμάτιό» τους (όπως μεταφράζεται ο τίτλος από τα ισπανικά) επιμένουν στο χτίσιμο συνθέσεων ευρύχωρων, γενναιόδωρων, ανακουφιστικών μέσω ατμοσφαιρικών κιθαρών. Το «May Ninth» είναι η απαλή, ελπιδοφόρα μελωδία για την προσμονή, αναζωογονητική, σαν να πίνεις ένα δροσερό ρόφημα σε ένα θέρετρο δίπλα στην πισίνα. Το «Pon Pón» επισκέπτεται ξανά την ντίσκο πλευρά του γκρουπ, το «Hold Me Up (Thank You)» είναι funky highlight με κυματιστές κιθάρες και τρυφερούς στίχους που επαινούν τα μέλη της οικογένειας και τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Το «A Love International» έχει υπέροχο groove με την κιθάρα να δένει όμορφα. Συνολικά δώδεκα κομμάτια ουσίας, κινηματογραφικής υφής και ταξιδιάρικα.

«1978», José James

O αμερικανός συνθέτης, τραγουδιστής και κιθαρίστας, που συνδυάζει τη σύγχρονη τζαζ και χιπ χοπ, παρουσιάζει την αισθησιακή πλευρά του σε εννέα τραγούδια, εννέα μεθυσμένες μπαλάντες. Κομψός και σαγηνευτικός όπως στο «Black Orpheus (Don’t Look Back)», φιλοσοφική μπαλάντα για τη συντροφικότητα.

Οι επιρροές από τη μαύρη μουσική ξεχειλίζουν, ο ίδιος έχει αναφέρει ότι πηγή για το «1978» (έτος γέννησής του) ήταν ο χαμηλού προφίλ θρύλος της Motown, Leon Ware. To «Dark Side of the Sun» (προσευχή για τους ανθρώπους με σπασμένη καρδιά) μας απογειώνει με την παρουσία του ράπερ Baloji ενώ το «Place of Worship», γκόσπελ – φολκ fusions με τη βραζιλιάνα τραγουδίστρια/τραγουδοποιό Xênia França είναι από τα σήματα κατατεθέντα του άλμπουμ. Ο Τζέιμς εξερευνά επίσης επιδέξια τα όρια της μαύρης μουσικής. Η νέα εργασία του φέρνει στον νου τη δεκαετία του ’70 και καλλιτέχνες όπως οι Marvin Gaye, Michael Jackson και Rick James.