Οι βουβοί υποψήφιοι

Δεν θυμάμαι πότε ξεκίνησε η προεκλογική περίοδος των ευρωεκλογών, αλλά για ένα πράγμα είμαι βέβαιος: δεν υπάρχει ούτε μια συνέντευξη, ούτε μια δήλωση υποψήφιου ευρωβουλευτή που να θυμάμαι. Πόσοι είναι οι υποψήφιοι; Πάρα πολλοί. Εχουν πιει όλοι το αμίλητο νερό; Οχι φυσικά. Απλά κρύφτηκαν όλοι πίσω από τους πολιτικούς αρχηγούς. Ειδικά σε αυτές τις εκλογές νόμιζες πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο Στέφανος Κασσελάκης, ο Νίκος Ανδρουλάκης, ο Κυριάκος Βελόπουλος, ο Δημήτρης Κουτσούμπας ήταν οι μοναδικοί υποψήφιοι των κομμάτων τους. Το ίδιο ισχύει και με τα μικρότερα κόμματα αλλά αυτά τουλάχιστον είναι τα περισσότερα φύσει προσωποπαγή και το ξέρουμε. Οι Δημοκράτες του Ανδρέα Λοβέρδου χωρίς αυτόν δεν θα υπήρχαν. Οπως και η Πλεύση Ελευθερίας δεν θα υπήρχε χωρίς τη Ζωή και τα κόμματα του Γιάνη Βαρουφάκη και του Πέτρου Κόκκαλη χωρίς αυτούς δεν θα είχαν υπόσταση. Αλλά κανείς δεν έχει χαρακτηρίσει τα κόμματα αυτά μεγάλα – δεν υπάρχουν απαιτήσεις.

Εχω αληθινά μεγάλη περιέργεια με ποιο κριτήριο θα ψηφίσουν οι Ελληνες την επόμενη Κυριακή τους αντιπροσώπους τους στο Ευρωκοινοβούλιο. Οι πιο πολλοί υποψήφιοι των μεγάλων κομμάτων δεν ξέρουμε τι πιστεύουν όχι μόνο για τα σημαντικά που απασχολούν την Ευρώπη, αλλά ούτε και για τα μικρά που απασχολούν τη χώρα μας. Ολοι αυτοί που πολιτεύονται, διεκδίκησαν την ψήφο μας ως βουβοί άνθρωποι. Απλά μας θυμίζουν ποιοι είναι και ποιοι υπήρξαν μέχρι να ασχοληθούν με τις ευρωεκλογές. Είναι γνωστοί, άγνωστοι. Ξέρει κανείς ποιες είναι οι θέσεις της Ελεονώρας Μελέτη ή του Νίκου Παππά για την κλιματική αλλαγή; Ξέρει κάποιος τις θέσεις του Μπελέρη ή της Μπεκατώρου για τα εθνικά μας θέματα; Ξέρει κάποιος τι πιστεύει ο Γιώργος Αυτιάς για το Ταμείο Ανάκαμψης; Πολύ αμφιβάλλω. Δεν χρησιμοποίησα τα ονόματα αυτά για να θίξω τους υποψηφίους: το έκανα απλά για να καταδείξω ότι όλοι τους άφησαν ελεύθερο το πεδίο σε πολιτικούς αρχηγούς που προσπάθησαν να μετατρέψουν κι αυτή την εκλογική διαδικασία σε ένα είδος one man show. Αλλος πρωταγωνιστεί σε ριάλιτι (ο Στέφανος Κασσελάκης π.χ.), άλλος σε θεατρικά μονόπρακτα που μεταδίδονται κυρίως τηλεοπτικά (ο Πρωθυπουργός μας δηλαδή…) κι άλλος σε δράματα (ο εντυπωσιακότερος σε αυτό είναι ο Βελόπουλος). Πολύ φοβάμαι πως οι ευρωεκλογές θα αποδείξουν πως κανείς τους δεν συγκίνησε ιδιαίτερα τον κόσμο.

Οι πολιτικοί αρχηγοί με ενδιαφέρουν λιγότερο από τους υποψηφίους: σε τελική ανάλυση αυτοί ζητάνε την ψήφο μου. Οποιος πολιτεύεται, πορεύεται συχνά με ένα είδος προσωπικής ματαιοδοξίας που στα μάτια μου τον κάνει κομμάτι αγαπητό: στις εθνικές εκλογές κατεβαίνει γιατί πιστεύει πως μπορεί να προσφέρει στη χώρα και στις δημοτικές ότι μπορεί να βοηθήσει τον τόπο του – μιλάω για τη συντριπτική πλειονότητα των υποψηφίων. Στις ευρωεκλογές πολύ φοβάμαι πως η πλειοψηφία όσων κατεβαίνουν το κάνουν γιατί πιστεύουν πως μια εκλογή τους θα τους βοηθήσει να λύσουν τα όποια οικονομικά τους προβλήματα. Δεν αποκλείω πως υπάρχουν και άνθρωποι που έχουν στο μυαλό τους ότι θα υπηρετήσουν κάποιου τύπου εθνικό συμφέρον – συνήθως αρκετά θολό.

Αλλά αν κρίνω από την προεκλογική καμπάνια που είδαμε η ελπίδα όλων είναι να πείσουν πως είναι συμπαθητικοί: τίποτα άλλο. Οι γνωστοί από την προηγούμενη δράση τους (όχι την πολιτική…) ελπίζουν ότι θα τους ψηφίσουμε γι’ αυτό που νομίζουμε ότι είναι: αν δεν τόλμησαν να πουν κάτι που να θυμόμαστε είναι για να μην υποψιαστούμε πως είναι κάτι άλλο από αυτό που νομίζουμε. Σε λίγες μέρες κάποιοι από μας θα ψηφίσουμε κάποιους νομίζοντας πως τους ξέρουμε καλά. Ενώ δεν τους έχουμε ακούσει ούτε να μιλάνε.