«Για όλα εκείνα τα παιδιά»

^«Κάνε τη ζωή σου όνειρο και το όνειρό σου πραγματικότητα» έγραψε στον «Μικρό Πρίγκιπα» ο Αντουάν Ντε Σαν Εξιπερί. Και ίσως να μην υπάρχουν λέξεις πιο ταιριαστές για να αποδώσουν αυτό που από τις πρώτες πρωινές ώρες της Πέμπτης έβγαλε την Ελλάδα στους δρόμους σαν κόκκινο ποτάμι και έκανε μάτια να βουρκώσουν από χαρά. Το απόσταγμα μιας ιστορικής επιτυχίας, μα πάνω από όλα ένα πραγματικό μάθημα ζωής: Ο τρόπος που αξίζει να προσπαθείς. Ο τρόπος του Βαγγέλη Μαρινάκη που έμελλε να οδηγήσει τον Ολυμπιακό εκεί που δεν κατάφερε άλλος κανείς…

Είναι εύκολο να επιχειρήσεις σήμερα έναν απολογισμό με δύο ευρωπαϊκά τρόπαια στο ράφι – ποιος λησμονεί ότι λίγες εβδομάδες πριν οι Ερυθρόλευκοι κατέκτησαν και το Youth League στη Νιόν, το Champions League των Νέων ανοίγοντας τον λογαριασμό ενός ακριβού νταμπλ – καβαλώντας στο κύμα της ευτυχίας. Τη σέντρα στον Αγιούμπ Ελ Κααμπί όμως για το γκολ στο 115΄ δεν την «σέρβιρε» ο Σαντιάγκο Εσε, αλλά η προσπάθεια μιας ολόκληρης εποχής προκειμένου ο σημαντικότερος αθλητικός πρεσβευτής της χώρας να διατηρήσει όχι μόνο τα σκήπτρα του αλλά τον ίδιο τον κοινωνικό του ρόλο: Παράδειγμα πως όλα τα μπορείς…

«Τόσα χρόνια, 99 χρόνια, όλος ο λαός του Ολυμπιακού τραγουδάει για ένα όνειρο τρελό, έναν ευρωπαϊκό τίτλο. Εγώ από μικρός που ταξίδευα είχα αναμνήσεις να βλέπω παιδιά από όλο τον κόσμο να φεύγουν στεναχωρημένα από το γήπεδο, για ορισμένες, άτυχες, κακές στιγμές. Είτε στην Ελλάδα, στην Αγγλία, την Ιταλία, την Ισπανία. Οταν ανέλαβα τον Ολυμπιακό – γιατί δεν τον αγόρασα τον Ολυμπιακό, δεν αγοράζεται μια ιδέα – το όνειρό μου ήταν να δω αυτά τα παιδιά χαρούμενα. Τους αξίζει για όλα αυτά τα ταξίδια, για όλες αυτές τις στιγμές» παραδέχθηκε ο Βαγγέλης Μαρινάκης. Τι δεν είπε; Πως ένας στόχος χωρίς σχέδιο, είναι απλά μια ευχή…

Με όλο τον σεβασμό, δεν φτάνεις σε αυτό το επίπεδο μέσα από το κύμα μιας χρονιάς. Είναι τόσο υψηλό το επίπεδο του ανταγωνισμού στο μονοπώλιο του ποδοσφαίρου που για να φτάσεις να προσδοκάς τη στιγμή της ευλογίας, πρέπει πριν να έχεις καλύψει μια τεράστια διαδρομή που ποτέ δεν ξέρει αν κρύβει στο φινάλε της προορισμό. Ο Ολυμπιακός που έχει σήμερα στο ράφι του το τρόπαιο του Conference League, είναι ο ίδιος που το καλοκαίρι του 2010 έμοιαζε με σκαρί από καρυδότσουφλο μπαίνοντας στην τρικυμία της μεγαλύτερης οικονομικής και κοινωνικής κρίσης που χτύπησε τη χώρα μας μεταπολεμικά. Με χρέη δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ. Με το ρόστερ του άδειο από κανονικούς ποδοσφαιριστές. Με τον μεγάλο του αντίπαλο, Παναθηναϊκό, πρωταθλητή και με γεμάτο πορτοφόλι από το διοικητικό του σχήμα αλλά και την εξασφαλισμένη παρουσία του στο επόμενο Τσάμπιονς Λιγκ. Με τον Ερασιτέχνη του να δίνει την αίσθηση της εγκατάλειψης.

Λύγισαν βουνά σε αυτή την κρίση. Οι Ερυθρόλευκοι όμως όχι απλά δεν ένιωσαν «αναταράξεις», αλλά στο διάστημα αυτό ανέπτυξαν μια χαρακτηριστική δυναμική: με βάση τους τίτλους, ο πιο σημαντικός πολυαθλητικός σύλλογος της Ευρώπης. Τι άλλαξε την Ιστορία; Απάντηση με όνομα και επώνυμο. Ο Βαγγέλης Μαρινάκης. Ο γιος του Μιλτιάδη. Με μια θάλασσα από ρεκόρ για αποδείξεις. Ο ίδιος που σκάρωσε εκείνο το «συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε» δόγμα, ένα παγωμένο βράδυ του 2014 στον αγγλικό Βορρά, έπειτα από τον αποκλεισμό του Ολυμπιακού από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Που δέκα χρόνια μετά, Μάρτη του 2024, μια ώρα έπειτα από τη σοκαριστική 1-4 ήττα από τη Μακάμπι Τελ Αβίβ στο «Γ. Καραϊσκάκης» φώναξε τον Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ για να του προσφέρει νέο συμβόλαιο.

Ενα ματς… 14 χρόνια

Οι Πειραιώτες έχτισαν με υπομονή ένα προφίλ επιτυχίας. Το κατάφεραν επενδύοντας σε σπουδαίες αθλητικά εγκαταστάσεις και υποδομές –προχθές βράδυ στον αγωνιστικό χώρο της Νέας Φιλαδέλφειας έβαλαν την ομάδα ο Φορτούνης, ο Τζολάκης και ο Ρέτσος όλοι τους από την «ακαδημία». Στις συνεργασίες τους με κορυφαία προπονητικά τιμ και προσωπικότητες που άλλαξαν την εικόνα. Σε πρόσωπα σαν τον Ερνέστο Βαλβέρδε και τον Μάρκο Σίλβα που ήταν εκεί και την Τετάρτη, νιώθοντας υποχρέωση απέναντι σε ένα club με δεσμούς οικογένειας, σαν μια επιτυχία σε σκυταλοδρομία.

Σε αυτά τα 14 χρόνια ανεξάρτητα με το πώς εξελισσόταν το πρωτάθλημα στην Ελλάδα ή πόσο καλή ήταν η αγωνιστική τους εκδοχή, δεν άφησαν ούτε μια ευκαιρία που τους δόθηκε στο υψηλότερο επίπεδο. Νίκησαν κολοσσούς του ποδοσφαίρου όπως η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, η Γιουβέντους, η Ντόρτμουντ, η Ατλέτικο Μαδρίτης κ.λπ. Απέκλεισαν ομάδες σαν τη Μίλαν και την Αρσεναλ. Εφτασαν ξανά και ξανά κοντά, στην υπέρβαση. Εμελλε να έρθει τώρα η δικαίωση. Και το παράδειγμα για το πώς τελικά το όνειρό σου γίνεται πραγματικότητα. Η ίδια η έμπνευση.

«Για την Ελλάδα μας»

Δεν υπάρχει απάντηση στο πόσοι άνθρωποι χώρεσαν τα ξημερώματα μπροστά από το Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά στην κορύφωση της τρέλας. Εκεί που «όλοι μαζί, όλη η Ελλάδα μαζί, όλος ο Πειραιάς μαζί, το σηκώνουμε» όπως έδωσε το σύνθημα ο Βαγγέλης Μαρινάκης μέσα σε πρωτοφανή αποθέωση.

«Απόψε το όνειρο το τρελό είναι πλέον πραγματικότητα. Για τον Ολυμπιακό μας, για τον Πειραιά μας, για την Ελλάδα μας». «Θέλω αυτή τη νύχτα να τη χαρούμε όλοι μας. Ο ατελείωτος λαός μας, οι ποδοσφαιριστές μας, ο μεγάλος μας προπονητής. Ολοι όσοι μας έδωσαν τη δύναμη να συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε αλλά και να κάνουμε τα όνειρά μας πραγματικότητα» πρόσθεσε έχοντας από τη μια πλευρά τον Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ και από την άλλη τον αρχηγό Κώστα Φορτούνη.

Αυτή η κορυφή κατακτήθηκε και η θέα της είναι υπέροχη. Ποιος αμφιβάλει ότι σύντομα δεν θα ξεκινήσει το ταξίδι για την επόμενη; Το είπε άλλωστε ο πρόεδρος κάποια στιγμή. «Το Europa…».