Επαναλανσάρισμα

Ή έστω σε μια φράση, το άκουσμα της οποίας θα αρκεί προκειμένου να τη συνδέσει ο καθένας απ’ το εκλογικό σώμα με τα δικά του θέλω. Η δυσκολία αυτή δεν είναι απλά επικοινωνιακή. Δεν υποδηλώνει μόνο πως τα μυαλά που έχουν επιφορτιστεί με το στήσιμο της κεντροαριστερής καμπάνιας στερούνται φαντασίας. Αποκαλύπτει πως κι εκείνα που προσπαθούν να φτιάξουν το μέλλον του κόμματος δεν έχουν τις ιδέες οι οποίες θα το επαναλανσάρουν σαν ένα προϊόν ιστορικό και σύγχρονο ταυτόχρονα.

Το σημερινό ΠΑΣΟΚ κάνει κόπι-πέιστ το παλιό, ένδοξο, ΠΑΣΟΚ αλλά δεν φαίνεται ικανό να κλέψει απ’ τον παρελθοντικό εαυτό του – όπως κάνουν οι καλοί καλλιτέχνες, αφού οι κακοί αντιγράφουν. Αποστηθίζει τα συνθήματα και τη ρητορική των περασμένων περιόδων του, ξεχνώντας πως και τα πρώτα και η δεύτερη απευθύνονταν στην κοινωνία του τότε – σχεδιάζονταν για να πιάσουν τον παλμό της εποχής τους και να παρουσιαστούν σαν προτάγματα.

Η νοσταλγία βοηθά να γίνεις μέρος της ποπ κουλτούρας. Ωστόσο, δεν φτάνει για να γίνεις χρήσιμος στην καθημερινότητα όποιων συνθέτουν το εύρος της εκλογικής σου επιρροής. Το ΠΑΣΟΚ χρειάζεται και μήνυμα και το μέσο που είναι το μήνυμα.