Μια κατακόκκινη βραδιά…

Ηταν το δικό τους 24ωρο. Αυτό που λες και το περίμεναν μια ζωή. Ανδρες κοντά στα 70, αυτοί που μεγάλωσαν κατεβαίνοντας στο Νέο Φάληρο και επιλέγοντας ένα πέρασμα από το λούνα παρκ που βρισκόταν στην Παραλιακή – ξέρετε, αυτό με τη βάρκα «Υβ-Υβ». Οι λίγο νεότεροι, οι 50άρηδες που έχουν δει τον Αναστό στην επίθεση και τον Σταύρακα στην άμυνα, τα αξέχαστα τέσσερα πρωταθλήματα της δεκαετίας του ’80. Αυτοί μετέβαιναν στο Γ. Καραϊσκάκης με τον ηλεκτρικό ή εποχούμενοι από τον Κηφισό. Και πάρκαραν πολλά μέτρα μακριά αλλά δεν τους ένοιαζε διόλου το περπάτημα: για τον Ολυμπιακό (τους) όλα γίνονταν.

Ηταν και όσοι πηγαίνουν φανατικά γήπεδο τις τελευταίες δεκαετίες. Αυτοί που έζησαν τις θρυλικές κούπες της νέας εποχής, αυτοί που μεγάλωσαν βλέποντας πορείες στο Τσάμπιονς Λιγκ και παικταράδες ολκής να φορούν την ερυθρόλευκη. Να την τιμούν και με το παραπάνω. Ειδικά τα τελευταία χρόνια είχαν να λένε για τις νίκες απέναντι σε ευρωπαϊκούς κολοσσούς στο νεότευκτο κόκκινο σπίτι που μοιάζει με ηφαίστειο έτσι όπως δονείται από τις ιαχές των εκστασιασμένων οπαδών.

Για όλο αυτό το ψηφιδωτό των φίλων του Ολυμπιακού δεν υπήρχαν και ούτε υπάρχουν κοινωνικές τάξεις. Πιστεύουν μόνο στην ομάδα τους και την έχουν πολύ ψηλά. Οι όποιες διαχωριστικές γραμμές πάνε στην άκρη. Τους έβλεπες, το ένιωθες να συμβαίνει όταν κατευθύνονταν προς τη Νέα Φιλαδέλφεια και έμοιαζε η πομπή με ποτάμι έτοιμο να ξεχειλίσει από τον ενθουσιασμό. Το φιλμ της ζωής τους, το φιλμ των αθλητικών γεγονότων που έχουν παρακολουθήσει, προβλήθηκε στην οθόνη των ματιών τους. Κάποια δάκρυα κύλησαν. Δεν το έκρυψαν. Ηθελαν πολύ να συμβεί. Γιατί απλά το συναίσθημα για τον Ολυμπιακό δεν κρύβεται. Περίμεναν οι πάντες τη χθεσινή στιγμή. Αυτό το πάρτι. Να ντύσουν μια περιοχή εν πολλοίς άγνωστη σε αυτούς με τα χρώματα της λατρεμένης της ομάδας, με το κόκκινο του πάθους και το λευκό των αγνών προθέσεων.

Μια ολόκληρη μέρα που κατέληξε σε μια επίσης ερυθρόλευκη βραδιά. Ενα ταξίδι στο όνειρο που μοιάζει πως δεν ολοκληρώθηκε χθες με τον σπουδαίο τελικό του Κόνφερενς Λιγκ. Γιατί η διαδρομή έκανε τις προσδοκίες να μεγαλώσουν. Μόνο ο Ολυμπιακός μπορεί να το κάνει αυτό. Και το «δεν σταματάμε να ονειρευόμαστε» γίνεται το αγαπημένο μότο στα χείλη των φίλων του. Η διαδρομή προς τη δόξα, οι επιτυχίες που φωτίζουν ακόμη περισσότερο τα πρόσωπα που αντίκριζες χθες, απλά συνεχίζεται.