Αναδιανομές Χαλκίδος

Τα «γεγονότα της Χαλκίδας», οι επικερδείς συναλλαγές εφοριακών υπαλλήλων με φορολογούμενους, δεν έχουν εκτιμηθεί σωστά. Η κατακραυγή που ξεσηκώθηκε, τα καταδικαστικά ρεπορτάζ και άρθρα, η απειλή επιβολής ακόμη και εκκλησιαστικού αφορισμού αφού οι υπάλληλοι ανακηρύχθηκαν «επίορκοι» – όλα αυτά παραγνωρίζουν κάτι πολύ σημαντικό: αυτό που συνέβη δεν ήταν παρά εξωθεσμική αναδιανομή εισοδήματος, κάτι που κάνει το κράτος θεσμικά μέσω της φορολογικής πολιτικής.

Οι εφοριακοί ζητούσαν χρήματα από πλούσιους φορολογούμενους για να προσεγγίσουν τα εισοδήματα και τον τρόπο ζωής τους – δίκαιο δεν είναι; Προφανώς, οι αναδιανομές ευνοούσαν και τους πλούσιους: δεν θα τις αποδέχονταν αν τους κόστιζαν περισσότερο από τον φόρο που θα πλήρωναν αν γίνονταν έλεγχοι στα βιβλία τους, όπως τους διαμηνούσαν οι εφοριακοί. Τα βιβλία δεν είναι ποτέ τέλεια, εξαιρούνται οι βίοι νεοελλήνων αγίων και τα ευαγγέλια.

Εξωθεσμική πλην δίκαιη αναδιανομή επιδιώκουν και οι αστυνομικοί που συνεργάζονται με συμμορίες, αποσπώντας μέρος από τα κέρδη τους, οι  πολιτικοί που παίρνουν το κάτι τις όταν αναθέτουν δημόσια έργα δισεκατομμυρίων σε πάμπλουτους επιχειρηματίες.

Είναι γνωστά αυτά και για τούτο θα έχουν να λένε οι Χαλκιδείς εφοριακοί: «ψίχουλα πήραμε μπροστά στα δισεκατομμύρια της Σύμβασης 717». Αλλά και αυτοί που έκαναν ιδιωτική αναδιανομή του πλούτου της ΕΕ μέσω της 717 λόγω της κρατικής θέσης που κατείχαν, θα λένε ότι ψίχουλα πήραν μπροστά στα παγκοσμίως αναδιανεμόμενα με τις αγοραπωλησίες οπλικών συστημάτων, τις υποτιμήσεις νομισμάτων, τον κρατικό δανεισμό. Ποτέ οι άνθρωποι δεν είναι ευχαριστημένοι με τις αναδιανομές, τα θέλουν όλα δικά τους.

Φαίνεται λοιπόν ότι το παράκαναν οι Χαλκιδείς, ζήτησαν περισσότερα από την ωφέλεια που θα είχε ο εκβιαζόμενος, η αρμονία της αμοιβαία επωφελούς αναδιανομής διαταράχθηκε, οι άπληστοι αναδιανεμητές βρέθηκαν στα κρατητήρια.

Αλλά ως έμπειροι επί των αναδιανομών, μάλλον γνωρίζουν τρόπους να δώσουν μέρος της λείας σε άλλους αναδιανεμητές διαχειριστές κρατικής ισχύος –αυτούς που αποκαλούμε «παραδικαστικά κυκλώματα»– και να αποδειχθεί τελικά πως «η υπόθεση της Χαλκίδας» ήταν παρεξήγηση.

Υπάρχει δυνατότητα αντιμετώπισης των αναδιανομών; Υπάρχουν κράτη στον κόσμο που είναι σε πολύ καλύτερη θέση στους περίφημους δείκτες διαφθοράς από την Ελλάδα, η χώρα μας δεν έχει παρά να αντιγράψει τα μέτρα που έχουν λάβει, αντί να ισχυρίζεται ότι αντιπαλεύει την εξωθεσμική αναδιανομή πλούτου με το φύλλο συκής «πόθεν έσχες», του οποίου η Χαλκίδα απέδειξε για μια ακόμη φορά τη χρόνια  αναποτελεσματικότητα.

Αλλά για να υιοθετηθούν «βέλτιστες πρακτικές κατά της διαφθοράς» πρέπει να υπάρχουν αντι-διανεμητικές πολιτικές δυνάμεις, ενώ οι δικές μας ανταγωνίζονται ποια είναι πλέον διανεμητική – με την καλή βέβαια έννοια του όρου, η οποία χρησιμεύει στο να ξεχνιέται η κακή.