Οταν ο Μεντιλίμπαρ εφάρμοσε τον Ντοστογέφσκι!

Κατά τον Φιοντόρ Ντοστογέφσκι και το περίτεχνο παιχνίδι του με τις λέξεις «δεν πηγάζει η πίστη από το θαύμα» αλλά «το θαύμα από την πίστη». Και είναι αυτό το – μάλλον υπερβατικό και σίγουρα γενικό – συμπέρασμα ίσως η πιο ταιριαστή παρατήρηση αναζητώντας την εξήγηση σε κάθε… ανεξήγητο. Ακόμη και σε ένα περιβάλλον απόλυτα τεχνοκρατικό όπως το επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Εκεί που ποιος είπε ότι τελικά τα όνειρα απαγορεύονται…

Πέρασαν οι νύχτες σαν το νερό. Πότε ήταν που ο Ολυμπιακός… ξεχαρβάλωσε (ξανά) τη σπουδαία Αστον Βίλα κερδίζοντας με δόξα και τιμή το εισιτήριο για τον τελικό της ιστορίας του ολοκληρώνοντας την αποστολή «σοκ και δέος» με αντίπαλο την τελευταία εκπρόσωπο της Premier League στα Κύπελλα Ευρώπης; Πότε είναι που μπαίνουμε πια στην ευθεία για αυτό το σύντομο ταξίδι των 15 χιλιομέτρων από τον Πειραιά ως τη Νέα Φιλαδέλφεια και το ορόσημο της 29ης του Μάη. Τον τελικό του Conference League με αντίπαλο τη Φιορεντίνα. Και ενώ οι ετοιμασίες για το μεγάλο αντάμωμα είναι στο φόρτε τους. Και ενώ πολύ λογικά όλοι μιλούν για τον «αναμορφωτή» Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ, τη μηχανή γκολ που ακούει στο όνομα Αγιούμπ Ελ Κααμπί και τη φινέτσα του Κώστα Φορτούνη, του Ντανιέλ Ποντένσε, του Τσικίνιο και των άλλων: η απορία για κάθε ψύχραιμο παρατηρητή παραμένει. Πώς εν έτει 2024 μπόρεσε μια ελληνική ομάδα να φτάσει ως τον τελικό μιας ευρωπαϊκής διοργάνωσης; Και κυρίως: πώς το έκανε να μοιάζει τόσο κανονικό. Συμβατό σχεδόν με τις δυνατότητές της.

Φυσάει κόντρα

Είναι ένα καλά οργανωμένο club ο Ολυμπιακός, το μοναδικό που ακόμη και στα χρόνια της μεγάλης οικονομικής κρίσης κράτησε το παράθυρο ανοιχτό στην Ευρώπη αναζητώντας συστηματικά κάθε τι που θα μπορούσε να θεωρηθεί βήμα προς τα εμπρός. Σε καμία περίπτωση όμως δεν μπορούσε κανείς να φανταστεί αρχές Αυγούστου όταν ξεκινούσε αυτό το ταξίδι ότι θα μπορούσε να φτάσει ως έναν τελικό. Αλλωστε είχε όλες και όλες δύο παρουσίες σε προημιτελικούς στη μεγάλη ιστορία του: και τις δύο τον περασμένο αιώνα – η τελευταία το 1999 με τη Γιουβέντους στο Champions League, η προηγούμενη με την Ατλέτικο Μαδρίτης το 1993 στο Κύπελλο Κυπελλούχων. Είχε επίσης, κόντρα στα πανιά του όλα εκείνα που έγιναν status στο ελληνικό ποδόσφαιρο, από την «εγκατάλειψη» της ευρωπαϊκής φιλοδοξίας των άλλων. Τη συνθήκη που έφερε την Ελλάδα στο Νο19 του ranking της UEFA και στον έναν σωρό από προκριματικούς και καλοκαιρινό ποδόσφαιρο. Και είχε βεβαίως και τα δικά του σε μια εποχή που επέλεξε να σχηματίσει μια ομάδα από την αρχή, έπειτα από την περσινή απώλεια του πρωταθλήματος.

«Και γίναμε χιλιάδες»

Ναι, τίποτε δεν μπορούσε όχι να προδικάσει, ούτε έστω να (μας) υποψιάσει για όσα θα ακολουθούσαν. Και όταν αρχές Φλεβάρη, ο Κάρλος Καρβαλιάλ γινόταν ο δεύτερος «πρώην» προπονητής της σεζόν – έπειτα από τον Ντιέγκο Μαρτίνεθ που έφυγε Δεκέμβρη – οι περισσότεροι σκέφτηκαν ότι ο Ολυμπιακός έβαλε εμπρός για ένα πρώιμο και άδοξο φινάλε. Αντε να γύριζες πίσω εκεί και να έλεγες σε κάποιον τι περιμένει την ομάδα στις 29 του Μάη. Θα σε περνούσαν για τρελό! Πώς κατάφερε λοιπόν το θαύμα που ακολούθησε; Οπως το εξήγησε ο Ντοστογέφσκι. Δεν έψαξε κάποιο θαύμα. Πίστεψε όμως τόσο πολύ στις δυνατότητές του, που τελικά το προκάλεσε. Ενιωσε ασφάλεια υπό τις οδηγίες ενός εξαιρετικού επαγγελματία που το έκανε πέρυσι ξανά – ανάλαβε τον Μάρτη τη Σεβίλλη, τρίτος προπονητής στη σειρά ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ και τον Μάη την οδήγησε στην κατάκτηση του Europa League. Και το ένα έφερε το άλλο. Πώς το είπε ο Βάσκος στην UEFA: «Πρώτα πίστεψε ένας, έπειτα τέσσερις, μετά έξι. Και γίναμε χιλιάδες»… Κάπως έτσι.

Η αυλή των θαυμάτων

Φτάνει μόνο η πίστη για να… κινήσει βουνά, σε μια εποχή που ο δρόμος για έναν τελικό περνά από 18+1 αγώνες και 9+1 αντιπάλους σε ένα ταξίδι επτά μηνών και δύο διαφορετικών διοργανώσεων; ΟΚ, δεν είναι Champions League το Conference League, ούτε μπορεί να συγκριθεί ο συντελεστής δυσκολίας. Τον Φλεβάρη όμως στη διοργάνωση πέρα από την καταπληκτική Αστον Βίλα, ήταν η Φιορεντίνα που έφτασε και πέρυσι στον τελικό, ο Αγιαξ, η Λιλ, η Μπέτις, η Αϊντραχτ, η Φενέρμπαχτσε, η Μπριζ κ.λπ. Ολες νιώθοντας πως έχουν καλύτερες πιθανότητες από τον Ολυμπιακό. Μάλλον καμιά όμως έτοιμη να δώσει τα πάντα για αυτόν τον σκοπό. Και αυτή ήταν μια διαφορά που τώρα που κοιτάζεις πίσω, μοιάζει ουσιαστική. Εγιναν οι Ερυθρόλευκοι οι πρώτοι στην ιστορία των ευρωπαϊκών διοργανώσεων που απέκλεισαν αντίπαλο σε νοκάουτ ενώ είχαν χάσει με τρία γκολ διαφορά το πρώτο ματς στην έδρα τους (Ολυμπιακός – Μακάμπι 1-4, Μακάμπι – Ολυμπιακός 1-6). Εγινε ο Κωνσταντής Τζολάκης ο πρώτος Ελληνας που πιάνει τρία πέναλτι στα πέντε. Ο Αγιούμπ Ελ Κααμπί ο πρώτος που πετυχαίνει 4+ γκολ σε νοκάουτ με αντίπαλο ομάδα της Premier League. Ο Κώστας Φορτούνης ο πρώτος Ελληνας με διψήφιες ασίστ σε μία σεζόν στην Ευρώπη (10). Και έγινε η σπίθα, πυρκαγιά, που λέει και το τραγούδι.

Μια υπέροχη ιστορία

Δεν έχει τελειώσει όμως ο Ολυμπιακός τη δουλειά του. Εχει ένα ματς μπροστά. Τον τελικό της ιστορίας του λίγο πριν συμπληρώσει 100 χρόνια ζωής του. Και είναι απέναντι η αήττητη Φιορεντίνα που έχασε πέρυσι το τρόπαιο στον τελικό από τη Γουέστ Χαμ, και σίγουρα δεν θέλει να δει ξανά το ίδιο έργο. Εννοείται πως οι Ερυθρόλευκοι αφού έφτασαν ως εδώ θα κάνουν τα πάντα για το τρόπαιο. Η ιστορία τους όμως είναι ήδη υπέροχη. Και κυρίως; Μια μορφή έμπνευσης για πράγματα μεγαλύτερα από το ποδόσφαιρο. Και στο τέλος, αυτό είναι που μετράει. Το ίδιο που βράδυ Τετάρτης θα κάνει εκατομμύρια να ζουν με την ίδια αγωνία. Για την πιο μεγάλη νίκη. Για εκείνο που οι οπαδοί συνήθισαν εδώ και χρόνια να αποκαλούν «όνειρο τρελό». Για τη δικαίωση στο τελευταίο σφύριγμα.