Δεν υπάρχουν εκπλήξεις στους τελικούς

O πρώτος ευρωπαϊκός τελικός της χρονιάς, αυτός που έγινε την Τετάρτη το βράδυ στο Δουβλίνο, βρήκε στο τέλος του τους παίκτες της Αταλάντα να πανηγυρίζουν. Η επικράτησή τους επί της πρωταθλήτριας Γερμανίας Μπάγερ Λεβερκούζεν υπήρξε θεαματική και εύκολη όσο δείχνει και το τελικό 3-0. Η Αταλάντα δεν ήταν το φαβορί του ματς. Οι Γερμανοί έφτασαν σε αυτό κουβαλώντας ένα ιστορικό, τιμητικό και σπάνιο σερί 51 αήττητων παιχνιδιών σε όλες τις διοργανώσεις που πήραν μέρος. Ο βάσκος προπονητής τους Τσάμπι Αλόνσο στην πρώτη του σεζόν σε ομάδα με στόχους και φιλοδοξίες έκανε τόσο καλή δουλειά, που αν η Λεβερκούζεν κέρδιζε το τρόπαιο θα ήταν ήδη ο προπονητής της χρονιάς στην Ευρώπη. Αλλά η ομάδα από το Μπέργκαμο, μια ομάδα που ποτέ μέχρι τώρα δεν είχε κερδίσει τίποτα το αληθινά σημαντικό, είχε άλλα σχέδια.

Καμία ιταλική δεν είχε κερδίσει μέχρι την Τετάρτη το Europa League. Η τελευταία επιτυχία ιταλικής ομάδας σε αντίστοιχη διοργάνωση καταγραφόταν το κάπως μακρινό 1999: ήταν τότε η Πάρμα του Αλμπέρτο Μαλεζάνι που είχε κερδίσει το Κύπελλο UEFA. Η επιστροφή των Ιταλών στις κατακτήσεις του δεύτερου τη τάξει ευρωπαϊκού τροπαίου έπρεπε να έχει κάτι θεαματικό. Και το είχε.

Λούκμαν

Από χθες το βράδυ ο κόσμος άρχισε να μιλάει για τον Αντεμόλα Λούκμαν, σκόρερ των τριών γκολ στον τελικό του Δουβλίνου – το επίθετο του Νιγηριανού («Look man») μοιάζει με προσωνύμιο και μάλιστα επιτυχημένο (μπορεί και να είναι). Ο Λούκμαν έγινε ο πρώτος ποδοσφαιριστής που πέτυχε τρία γκολ σε έναν ευρωπαϊκό τελικό μετά τον Γιουπ Χάινκες, ο οποίος είχε πετύχει τρία γκολ στο 1-5 της Γκλάντμπαχ κόντρα στην Τβέντε το 1975 στον τότε δεύτερο τελικό του Κυπέλλου UEFA – ο πρώτος είχε τελειώσει με 0-0. Οι Ιταλοί έψαχναν όλη νύχτα τα αρχεία τους για να δουν αν υπάρχει παίκτης ιταλικής ομάδας να έχει κάνει κάτι ανάλογο και ανακάλυψαν ότι το συγκεκριμένο κατόρθωμα έχει πετύχει το 1969 στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Μίλαν – Αγιαξ (4-1) ο Πιερίνο Πράτι που οι Ιταλοί αποκαλούσαν «η πανούκλα» (για προφανείς λόγους που έχουν να κάνουν με εκτελεστικές ικανότητες).

Κι ο Λούκμαν έχει τέτοιες, αλλά για να τις βρει έπρεπε να τον βρει η Αταλάντα. Ο γεννημένος στο Λονδίνο Νιγηριανός είναι μόλις 26 ετών και έχει προλάβει να παίξει σε πέντε ομάδες! Εχει υπάρξει «παιδί-θαύμα» στην Τσάρλτον στην οποία έκανε ντεμπούτο πριν καλά καλά γίνει 18 χρονών σκοράροντας στο πρώτο του ματς (ένα 4-0 κόντρα στη Μάντσεστερ Σίτι πριν από την εποχή του Γκουαρντιόλα), έχει περάσει από την Εβερτον, έκανε μια λάθος επιλογή να πάει Λειψία, επέστρεψε στην Αγγλία για να αγωνιστεί στη Φούλαμ και στη Λέστερ, αλλά ο αληθινός προορισμός του αποδείχθηκε το Μπέργκαμο. Ο Λούκμαν πέτυχε 30 γκολ στις έξι πρώτες του ομάδες και έχει βάλει 33 σε δύο χρόνια για την Αταλάντα. Την Τετάρτη έκανε το ματς της καριέρας του.

Πλήρωσε

Η επιτυχία της Αταλάντα έχει να κάνει και με την ικανότητα των ανθρώπων της να βρίσκουν παίκτες όπως ο Λούκμαν: ο κόουτς Γκασπερίνι τον εντόπισε πολύ μικρό (όταν αγωνιζόταν στην Εθνική Ελπίδων της Αγγλίας, πριν διαλέξει τη νιγηριανή υπηκοότητα). Εκανε υπομονή για να τον φέρει στο Μπέργκαμο σε μια λογική τιμή: το καλοκαίρι του 2022 η Αταλάντα πλήρωσε για αυτόν λιγότερα από 9 εκατ. ευρώ. Σήμερα περιμένει προτάσεις και σίγουρα θα βρει διότι τα τελευταία χρόνια όλοι θέλουν να αγοράζουν παίκτες από την ομάδα αυτή. Η ικανότητα στις πωλήσεις σε συνδυασμό με τη σταθερή παρουσία του Γκασπερίνι εκεί, είναι ο λόγος της εκτόξευσης της ιταλικής ομάδας.

Σπόντα

Ο Γκασπερίνι στη συνέντευξη Τύπου έριξε μια σπόντα στις δυνατές ομάδες του Καμπιονάτο λέγοντας πως η Αταλάντα του αντίθετα από την Ιντερ, τη Μίλαν, τη Γιουβέντους, τη Νάπολι, ακόμα και τη Ρόμα, κερδίζει χωρίς να δημιουργεί χρέη και να ψάχνει οικονομικές ενισχύσεις με διαδικασίες αρκετά συζητήσιμες. Ο ιταλός προπονητής το είπε γιατί αυτές τις μέρες στην Ιταλία συζητιέται πολύ η πώληση της πρωταθλήτριας Ιντερ σε μια αμερικανική εταιρεία – την έβδομη που αγοράζει μια ιταλική ομάδα για να τη σώσει από τη χρεοκοπία τα τελευταία χρόνια. Η νίκη της Αταλάντα προέκυψε πιστεύω και την κατάλληλη στιγμή για τον Ολυμπιακό: έρχεται να του θυμίσει πως οι ιταλικές επαρχιακές ομάδες ξανάγιναν δυνατές όπως τη δεκαετία του ’90.

Μια ανάλογη με την Αταλάντα ομάδα είναι η Φιορεντίνα, που ο Ολυμπιακός θα αντιμετωπίσει την άλλη Τετάρτη στην Opap Arena στον τελικό του Europa Conference League. Οχι τυχαία, ο Βιντσέντσο Ιταλιάνο, ο προπονητής των Βιόλα, είπε χθες πως η Αταλάντα δείχνει τον δρόμο και στη δική του ομάδα.

Κύριοι

Κατά τα άλλα, σήμερα η προσοχή του μπασκετόφιλου ελληνικού κοινού θα είναι στο Βερολίνο όπου έχουμε τους ημιτελικούς του Final 4. O ΠΑΟ μπαίνει πρώτος στις μάχες και θα αντιμετωπίσει τη Φενέρ στις 7 το απόγευμα και ακολουθεί η αναμέτρηση του Ολυμπιακού με τη Ρεάλ Μαδρίτης στις 10 το βράδυ: το συγκεκριμένο ματς ήταν τελικός πέρυσι και είναι ημιτελικός φέτος. Οι δύο ελληνικές ομάδες έχουν καλές πιθανότητες να βρεθούν στον τελικό κι αυτό το καταλαβαίνεις και από τον σεβασμό που τους δείχνουν οι αντίπαλοί τους. Ο προπονητής της Φενέρ Σαρούνας Γιασικεβίτσιους είπε ότι θα είναι καταπληκτικό αποτέλεσμα για την ομάδα του να κερδίσει τον πολύ δυνατό Παναθηναϊκό με έναν πόντο.

Κι αν μπορεί κάποιος να πει ότι ο Λιθουανός ήταν όλο γλύκα με τον ΠΑΟ γιατί έχει υπάρξει πρώην παίκτης του, δεν μπορείς να πεις το ίδιο για τον Τσους Ματέο, προπονητή της Ρεάλ Μαδρίτης, που μολονότι με τον Ολυμπιακό έχει μια σχέση μόνιμης αντιπαλότητας έδειξε πόσο σέβεται την ελληνική ομάδα. «Αποτελεί τιμή μας», είπε, «να πρέπει πάλι να κερδίσουμε τον Ολυμπιακό για να κατακτήσουμε έναν τίτλο» και πρόσθεσε: «Εχουμε στον ημιτελικό έναν αντίπαλο που έχει καρδιά πρωταθλητή. Τους σεβόμαστε απεριόριστα. Είναι “κύριοι” εντός και εκτός παρκέ».

Μειώνεται

Ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟ έχουν κερδίσει την προσοχή όλων στο Βερολίνο. Ισως να ήταν καλύτερα και για τους δύο να τους αντιμετώπιζαν ως κυνηγούς τρομερών εκπλήξεων: δεν τους βλέπουν έτσι. Ισχύει πάντα το ό,τι σπέρνεις θερίζεις. Ολυμπιακός και ΠΑΟ κέρδισαν σε εκτίμηση. Είναι ωραίο να ακούς καλά λόγια. Αλλά μειώνεται η πιθανότητα να αιφνιδιάσεις…