Από τον Τραμπ μέχρι τον Λάνθιμο

Ολα δείχνουν ότι η «Παρθενόπη», η οποία υπήρξε μια από τις ταινίες του φετινού διαγωνιστικού τμήματος που ξεχώρισαν, θα βρίσκεται στα βραβεία που απονέμονται αύριο το απόγευμα στην τελετή λήξης του φεστιβάλ όπου θα τιμηθεί με ειδικό Χρυσό Φοίνικα συνόλου καριέρας ο αμερικανός παραγωγός και σκηνοθέτης Τζορτζ Λούκας. Το επίπεδο του φετινού προγράμματος ήταν σε γενικές γραμμές καλό, αν και με τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με το περσινό, όταν ταινίες όπως οι «Ανατομία μιας πτώσης», «Ζώνη ενδιαφέροντος» και «Πεσμένα φύλλα» έκαναν την πρεμιέρα τους και βραβεύτηκαν στις Κάννες.

Οι προβλέψεις για τα φετινά βραβεία είναι δύσκολες ακριβώς επειδή μέχρι τη στιγμή που γράφονταν αυτές οι γραμμές, καμία ταινία δεν είχε καταφέρει να γίνει το μεγάλο γεγονός της διοργάνωσης. Δύο που έχουν συζητηθεί, πολύ πριν ακόμα το φεστιβάλ αρχίσει, είναι οι «The seed of the sacred fig» του Ιρανού Μοχαμάντ Ρασούλοφ, και «Αll we imagine as light» της Ινδής Παγιάλ Καπάντια που προβάλλονται σήμερα και αύριο. Επίσης δεν ξέρεις ποτέ το πώς θα κινηθεί μια κριτική επιτροπή ή τι σκοπιμότητες μπορεί να κρύβει πίσω της μια βράβευση.

Αν για παράδειγμα η επιτροπή θέλει να συνδυάσει το πολιτικό «μήνυμα» με την καλλιτεχνική αρτιότητα, τότε είναι αδύνατον να λείπει από τα βραβεία μια ταινία όπως ο «Μαθητευόμενος» (The Apprentice) του Αλι Αμπάσι που παρουσιάζει πώς ο Ντόναλντ Τραμπ (Σεμπάστιαν Σταν) έγινε αυτό που όλοι σήμερα γνωρίζουμε. Αν η επιτροπή θέλει να γράψει Ιστορία, τότε γιατί να μη δώσει τον Χρυσό Φοίνικα στη «Megalopolis» κάνοντας τον Φράνσις Φορντ Κόπολα τον μοναδικό σκηνοθέτη στην ιστορία του φεστιβάλ Καννών που έχει τρεις Χρυσούς Φοίνικες (έχουν προηγηθεί οι βραβεύσεις του για τη «Συνομιλία» και την «Αποκάλυψη τώρα!»).

Οντιάρ, Μαστρογιάνι, Γουίσο

Μία από τις ταινίες πάντως που φαίνεται ότι θα απασχολήσουν αρκετά την πρόεδρο της φετινής κριτικής επιτροπής Γκρέτα Γκέργουιγκ και τα υπόλοιπα οκτώ μέλη είναι η «Emilia Perez» του Ζακ Οντιάρ. Καταφέρνει να συνδυάσει το γκανγκστερικό φιλμ με το μιούζικαλ αλλά με ένα πολύ ευαίσθητο θέμα στο φόντο, την αλλαγή φύλου. Μια ιδέα για το βραβείο γυναικείας ερμηνείας είναι της Κιάρα Μαστρογιάνι που στο «Marcello Mio!» του Κριστόφ Ονορέ υποδύεται τον εαυτό της υπό την επήρεια του πατέρα της Μαρτσέλο Μαστρογιάνι. Και μια ιδέα για το βραβείο ανδρικής ερμηνείας είναι ο Βρετανός Μπεν Γουίσο που πρωταγωνιστεί στον ρόλο του ρώσου ποιητή / τυχοδιώτη / ιδρυτή εθνικιστικού κόμματος στην πατρίδα του, Εντουαρντ Λιμόνοφ, στην ταινία «Λιμόνοφ» του Κίριλ Σερεμπρένικοφ.

Και βέβαια υπάρχει πάντα και ο Γιώργος Λάνιθμος με το «Kinds of kindness». Από τον «Κυνόδοντα» μέχρι το «Poor things» καμία ταινία του Λάνθμου δεν έχει φύγει άπραγη. Θα γίνει τώρα;