Viva Italia!

Η γενέτειρά του, η Νάπολι, που ακολουθεί συχνά τον σκηνοθέτη Πάολο Σορεντίνο στις ταινίες του («Το χέρι του Θεού»), είναι πραγματγικά η ψυχή της τελευταίας δημιουργίας του «Παρθενόπη», που προβλήθηκε χθες στο επίσημο διαγωνιστικό πρόγραμμα του φεστιβάλ, αφήνοντας σε γενικές γραμμές όμορφες εντυπώσεις. Είναι, εξάλλου, μια πολύ όμορφη ταινία και έχει μια συγκλονιστικής ομορφιάς νεαρή πρωταγωνίστρια, τη Σελέστε Ντάλα Πόρτα στον ρόλο της ηρωίδας του τίτλου και άξονα της ιστορίας: με αφετηρία το 1953, η πορεία της Παρθενόπης θα διατρέξει αρκετές δεκαετίες και μέσω αυτής της πορείας, που δεν γίνεται απολύτως αφηγηματικά αλλά σαν να βλέπεις την εξέλιξη ενός σύγχρονου, κάπως αφαιρετικού παραμυθιού, ο Σορεντίνο θα διανθίσει την ταινία με πρόσωπα και καταστάσεις που θα παίξουν ρόλο στη ζωή της.

Η «Παρθενόπη» είναι ξεκάθαρα μια ταινία γλυκιάς νοσταλγίας, επίμονα λουσμένη με το φως του ναπολιτάνικου ήλιου και το μπλε της ναπολιτάνικης θάλασσας. Ενας τόσο πλούσιος σε κάδρα κινηματογραφικός κόσμος που σχεδόν δεν μπορείς να αντέξεις την ποιητική ομορφιά του, ακόμα και όταν η ιστορία της Παρθενόπης στιγματίζεται από άδικα χτυπήματα της μοίρας.

Τον ρόλο της Παρθενόπης σε μεγάλη ηλικία κρατά η Στεφανία Σαντρέλι, πάλαι ποτέ sex symbol της Ιταλίας, η οποία όμως εμφανίζεται και σε μια ακόμη ταινία του διαγωνιστικού τμήματος, που επίσης μας μεταφέρει σε χρόνια του παρελθόντος, αν και διαδραματίζεται στο σήμερα.

Στο «Marcellio mio!» του Κριστόφ Ονορέ, η Κιάρα Μαστρογιάνι, φαβορί μέχρι στιγμής για το βραβείο ερμηνείας, υποδύεται την… Κιάρα Μαστρογιάνι σε μια πολύ παράξενη φάση της ζωής της: δεν μπορεί να αποβάλλει από το μυαλό της τη μορφή του πατέρα της Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, με τον οποίο, ως γνωστόν, μοιάζει καταπληκτικά. Αυτή η ομοιότητα θα παίξει ρόλο στην ιστορία της ταινίας, καθώς η Μαστρογιάνι θα μεταμφιεστεί σε Μαρτσέλο Μαστρογιάνι αντιγράφοντας κατά γράμμα τη μορφή του σε ταινίες όπως οι «Οκτώμισι», «Ντόλτσε Βίτα» και «Διαζύγιο α λα ιταλικά». Το πολύ ενδιαφέρον στοιχείο αυτής της ταινίας είναι ότι μπλέκει με έναν εντελώς ασυνήθιστο τρόπο τη μυθοπλασία με την πραγματικότητα – όπως για παράδειγμα στις σκηνές που η Κατρίν Ντενέβ, μητέρα της Μαστρογιάνι, μοιράζεται μαζί της. Νιώθεις ότι οι κουβέντες που ανταλλάσσουν στην οθόνη δεν απέχουν και πολύ από αυτές που ανταλλάσσουν και στη ζωή.