Οι ιστορίες της μικρής καναδικής πόλης

«Θέλω οι ιστορίες μου να συγκινούν τους ανθρώπους, δεν με νοιάζει αν είναι άντρες, γυναίκες ή παιδιά. Θέλω οι ιστορίες μου να αναφέρονται στη ζωή και να κάνουν τους ανθρώπους να λένε, “όχι, α, δεν είναι αλήθεια”, αλλά να νιώθουν κάποιου είδους ανταμοιβή από τη γραφή. Και αυτό δεν σημαίνει ότι η ιστορία πρέπει να έχει ευτυχισμένο τέλος… απλώς όλα όσα λέει να συγκινούν τον αναγνώστη με τέτοιο τρόπο ώστε να νιώθει ότι όταν την τελειώσει είναι άλλος άνθρωπος». Ηταν η ειλικρινής πρόθεση της Αλις Μανρό, όταν ξεκίνησε να γράφει και να ξεχωρίζει στις ιστορίες μικρής φόρμας. Η καναδέζα συγγραφέας που το 2013 κέρδισε το Νομπέλ πέθανε τη Δευτέρα σε ηλικία 92 ετών.

Από το Οντάριο του Καναδά όπου γεννήθηκε ξεκίνησε το λογοτεχνικό της ταξίδι με 14 συλλογές διηγημάτων. Ανάμεσα σε αυτά μεταφράστηκαν στα ελληνικά τα «Πάρα πολλή ευτυχία», «Μ’ αγαπάει δε μ’ αγαπάει», «Η αγάπη μιας καλής γυναίκας», «Απόδραση», «Ακριβή μου ζωή» (όλα από τις εκδόσεις Μεταίχμιο). Η πρώτη ιστορία που έγραψε παρέπεμπε στη ζωή του πατέρα της. Η τελευταία της, στονθάνατο της μητέρας της. Στο ενδιάμεσο διάστημα των 40 χρόνων λογοτεχνικής καριέρας έγραψε με λεπτές αποχρώσεις ιστορίες ανθρώπινης οικειότητας που αντανακλούσαν την κλίμακα της μικρής καναδικής πόλης. «Οποιαδήποτε ζωή μπορεί να είναι ενδιαφέρουσα, οποιοσδήποτε περίγυρος μπορεί να ενδιέφερε. Νομίζω ότι δεν θα μπορούσα να δείξω γενναιότητα και να μείνω σε μια μεγαλούπολη», είχε πει στη συνέντευξή της στον Stefan Åsberg με αφορμή τη βράβευσή της με Νομπέλ.

Η κορυφαία διηγηματογράφος, βραβευμένη το 2009 με το Man Booker International, (για το οποίο ήταν ξανά υποψήφια και το 2007), στη συλλογή της «Μ’ αγαπάει δε μ’ αγαπάει» (Μεταίχμιο) γράφει για τη μοίρα μιας ανύπαντρης οικονόμου που αλλάζει απροσδόκητα από μια φάρσα. Για μία γυναίκα που αναπολεί τη σύντομη ερωτική της συνάντηση με έναν άγνωστο και πώς αυτή η ανάμνηση την έχει στηρίξει σε όλη της τη ζωή. Η ίδια διευκρίνισε ότι δεν θεώρησε σημαντικό να γράφει για το φύλο της, αλλά ποτέ δεν σκέφτηκε τον εαυτό της ότι θα ήταν κάτι άλλο από γυναίκα. «Υπήρχαν πολλές καλές ιστορίες για μικρά κορίτσια και γυναίκες. Η εφηβεία σου, είχε να κάνει περισσότερο με το να βοηθάς τον άνδρα να πετύχει τις ανάγκες του και ούτω καθεξής. Αλλά όταν ήμουν μικρό κορίτσι δεν είχα καθόλου το αίσθημα της κατωτερότητας να είμαι γυναίκα. Και αυτό μπορεί να οφειλόταν στο γεγονός ότι ζούσα σε ένα μέρος του Οντάριο όπου οι γυναίκες διάβαζαν και έλεγαν τις περισσότερες ιστορίες, ενώ οι άνδρες ήταν έξω. Ετσι ένιωθα σαν στο σπίτι μου».