Σε ρόλο… Γκρίνμπεργκ

Ο συνήθως λαλίστατος συριζαίος αρχηγός είπε ότι δεν θέλει να σχολιάζει όσα συμβαίνουν στον οίκο του – τον κομματικό, γιατί στον κανονικό έχει φροντίσει να υποδεχθεί ακόμη και τηλεοπτική κάμερα – όταν τον ρώτησαν στο πλατό ενός πρωινάδικου για την πρόσληψη του Αρη Σπηλιωτόπουλου ως αναλυτή των γκάλοπ και των φόκους γκρουπ που θα κάνει η Κουμουνδούρου ενόψει ευρωεκλογών. Βέβαια, μόλις έγινε η διαρροή από το κόμμα τη Δευτέρα, σύντροφοι, πολιτικοί αντίπαλοι και φίλα προσκείμενοι στον ΣΥΡΙΖΑ είχαν μια σκέψη να καταθέσουν – ιδιωτικά ή δημόσια – για τη νιοστή απόπειρα του νεοκαραμανλικού πουλέν να επιστρέψει στο κέντρο της πολιτικής σκηνής. Είχαν γιατί ο κάποτε εκπρόσωπος Τύπου της ΝΔ (ο νεότερος που ανέλαβε ποτέ μια τέτοια θέση, όπως επαναλαμβάνεται σχεδόν μονότονα στα προφίλ του που έχουν δημοσιευθεί σε ηλεκτρονικό και έντυπο Τύπο) είχε φροντίσει να ποντάρει σε μια ιλουστρασιόν εικόνα του πολύ πριν ο Κασσελάκης υποβάλει τις infotainment εκπομπές στη βάσανο της πολιτικής ανάλυσης.

Η μετακίνηση του φερέλπιδος στα τέλη της δεκαετίας του 1990 νεοδημοκράτη στο συριζαϊκό στρατόπεδο, παρότι εξελίχθηκε στο νούμερο ένα παραπολιτικό κουτσομπολιό της εβδομάδας, δεν εξέπληξε κανέναν. Αλλωστε, ήδη από τον Μάιο του 2019 ο ίδιος είχε σπεύσει να ενημερώσει το πανελλήνιο με ραδιοφωνική συνέντευξη πως τον αφορά το προσκλητήριο που είχε απευθύνει ο Αλέξης Τσίπρας για τη συγκρότηση ενός μετώπου κατά της Ακροδεξιάς. «Τον οιονδήποτε συμμετέχει στην εκλογική διαδικασία τον αφορά αυτό το ζήτημα. Γιατί, όποιος συμμετέχει σε μια διαδικασία, συμμετέχει με ένα πρόσημο προσήλωσης στο λεγόμενο δημοκρατικό τόξο των δυνάμεων. Αν λοιπόν το πρόσωπό του είναι δημοκρατικό, ένα τέτοιο προσκλητήριο τον αφορά, γιατί αντιλαμβάνεται ότι η ιστορία δεν μπορεί να επαναληφθεί με όρους μεσοπολέμου», έλεγε πριν από μία πενταετία.

Και για όποιον δεν είχε καταλάβει πόσο τον είχε συνεπάρει η αριστερή θεώρηση του κόσμου, είχε εξηγήσει ότι «οι πολίτες σε παγκόσμιο επίπεδο βλέπουν ότι κάποιες ελίτ διαχειρίζονται την τύχη εις βάρος τους, αισθάνονται περιθωριοποιημένοι, μη έχοντας τη δυνατότητα να συμμετέχουν στη λεγόμενη κοινωνική κινητικότητα – αισθάνονται ότι δεν έχουν πρόσβαση στα αγαθά της Παιδείας, για καλύτερο μέλλον για τα παιδιά τους, την Υγεία κ.ο.κ.». Τι κι αν προκάλεσε τη χλεύη σοσιαλμιντιακών σελέμπριτι που τον αποκαλούσαν Αρη Βελουχιώτη τότε; Εκείνος, αν και φανατικός των μυκονιάτικων πάρτι και των αραχωβίτικων πλαγιών, μπορούσε εύκολα να προσαρμοστεί στις ανάγκες του λαϊφστάιλ της καραμανλικής συνιστώσας του ΣΥΡΙΖΑ. Ωστόσο, ο πρώην αρχηγός του κόμματος δεν προχώρησε τελικά στη στρατολόγησή του.

Οι κονεσέρ των συριζαϊκών πραγμάτων επιμένουν ότι η συνεργασία της αξιωματικής αντιπολίτευσης με τον πρώην γαλάζιο υπουργό προέκυψε έπειτα από συζητήσεις μερικών εβδομάδων. Και επιβεβαιώνουν πως στο πολιτικό προξενιό συνέβαλε κι ένας παλιός δραγουμάνος του Καραμανλή του νεότερου και νεοφώτιστος αριστερός, ο Ευάγγελος Αντώναρος. Οσοι μάλιστα έχουν παραπάνω πληροφορίες απ’ αυτές που θα άντεχε να χωνέψει ο μέσος καταναλωτής πολιτικών ειδήσεων, επισημαίνουν ότι ο άνθρωπος που προσελήφθη για να υποδυθεί τον Γκρίνμπεργκ του Κασσελάκη έχει ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας με μια ακόμη πρώην νεοδημοκράτισσα που βρήκε μερικά χρόνια νωρίτερα φιλόξενη κομματική στέγη στο κτίριο «Μίμης Δαρειώτης», την Κατερίνα Παπακώστα.

Για ορισμένους το νέο βήμα στην καριέρα του Σπηλιωτόπουλου εκλαμβάνεται ως ένα σήμα του ΣΥΡΙΖΑ προς αυτούς που ανήκουν στην παραδοσιακή βάση του κυβερνώντος κόμματος αλλά εμφανίζονται στις δημοσκοπήσεις δυσαρεστημένοι με τη σημερινή ΝΔ. Εξού και αναφέρουν πως η επιλογή του από τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης μαρτυρά προς τα πού προσδοκά εκείνος να κατευθύνει το κόμμα και πώς φαντάζεται το περιλάλητο κοινωνικό μέτωπο το οποίο επιθυμεί να «χτίσει». Το υποστηρίζουν γιατί η κρατούσα άποψη στο επιτελείο του τελευταίου θέλει τον κασσελακικό ΣΥΡΙΖΑ να έχει δυνατότητες να δελεάσει και να προσεταιριστεί πούρους δεξιούς ψηφοφόρους τον Ιούνιο – μια και είθισται η ψήφος στις ευρωεκλογές να είναι χαλαρή. Βέβαια, η προαναφερθείσα ανάγνωση παραβλέπει μερικές διευκρινίσεις τις οποίες διακινούν στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Διευκρινίσεις σύμφωνα με τις οποίες η σχέση του κόμματος με τον νέο του επικοινωνιολόγο θα είναι επαγγελματική και δεν πρέπει να διαβάζεται ως μια απόπειρα κομματικής διεύρυνσης. Και συμπληρώνουν ότι δεν είναι καν μέλος της επικοινωνιακής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα αποκτήσει γραφείο στην Κουμουνδούρου και δεν συγκαταλέγεται στους συνομιλητές του Στέφανου Κασσελάκη.

Εντάξει, άνθρωποι οι οποίοι κουβαλούν εκλογολογική εμπειρία λένε ότι ο πολιτικός που οι περισσότεροι τον θυμούνται να ποζάρει κρεμασμένος από την αναβάθρα ενός ιστιοπλοϊκού – κι όχι για τις υπουργικές του επιδόσεις – δύσκολα θα φέρει στην αξιωματική αντιπολίτευση ψήφους απ’ το κοινό στο οποίο ο πρόεδρός της στοχεύει όταν κηρύσσει το τέλος της καπηλείας της πατρίδας, της θρησκείας και της οικογένειας από τη Δεξιά. Οχι μόνο επειδή σε αυτού του είδους τους εκλογείς προσφέρονται ορίτζιναλ συντηρητικές εναλλακτικές, αλλά και γιατί οι κεντροδεξιές μεταγραφές του ΣΥΡΙΖΑ προέρχονται από μια ΝΔ απαξιωμένη εδώ και χρόνια στα μάτια της κοινής γνώμης.

Οι πιο βιτριολικές από τις κακές γλώσσες, πάντως, αναρωτιούνται πώς ένιωσε κάποιος που αυτοσυστήνεται σαν γκουρού της επικοινωνίας (δίνοντας διαλέξεις στην τιβί για το «αντισυμβατικό» κασσελακικό επικοινωνιακό ύφος) όταν ο νέος του εργοδότης δήλωσε από τηλεοπτικό καναπέ ότι δεν έχει ανάγκη επικοινωνιολόγου, αφού χαράζει την προσωπική επικοινωνιακή του στρατηγική. Σίγουρα όχι απόλυτα απαραίτητος.