Περιμένοντας το καλοκαίρι

Πρωί στο μετρό της Ακρόπολης, πεζόδρομος Μακρυγιάννη. Τα γκρουπ των τουριστών περιμένουν με τα κινητά και τις φωτογραφικές μηχανές παρά πόδα. Καπέλα και νερά. Τσάντες και σανδάλια. Λες κάποιος Κινέζος να λιποθυμήσει από την ομορφιά (;) της πόλης όπως ο τουρίστας στην πρώτη σκηνή του «La Grande Bellezza» του Πάολο Σορεντίνο; Είμαστε τελικά μια φτωχούπολη με Ακρόπολη; Οπως η Ινδία είναι μια Νάπολι με πυρηνικά, όπως βιτριολικά λέει ένας ιταλός φίλος; Ή μια πόλη σε ανάπτυξη και πρόοδο που αξίζει να τη ζεις σε κάθε της γωνιά όπως επιτάσσουν οι οδηγοί πόλης;

Διαβάζω στον «ΟΤ»: «Οπως λένε τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος, οι ταξιδιωτικές εισπράξεις αυξήθηκαν κατά 22,2% τον Φεβρουάριο του 2024 και κατά 24,5% την περίοδο Ιανουαρίου – Φεβρουαρίου 2024. Παράλληλα, η εισερχόμενη ταξιδιωτική κίνηση αυξήθηκε κατά 26% τον Φεβρουάριο του 2024 και κατά 20,7% την περίοδο Ιανουαρίου – Φεβρουαρίου 2024, με τους τουρίστες να φτάνουν τα 1,458 εκατ. το πρώτο δίμηνο, από 1,208 εκατ. την αντίστοιχη περίοδο του 2023». Πάμε για ένα νέο τουριστικό θαύμα ή πίσω από τους αριθμούς κρύβεται μια πραγματικότητα για τη διαμονή, την αγοραστική δύναμη των επισκεπτών που δεν αντιστοιχεί ακριβώς στα νούμερα των επίσημων φορέων;

Πολλά χρόνια τώρα, που μονοθεματικά η ελληνική οικονομία περιμένει την ετήσια ένεσή της από τη σεζόν και από τα νησιά που όλοι βρίζουν στα κοινωνικά δίκτυα αλλά και όλοι περιμένουν να ξελασπώσουν την κατάσταση, έχουμε οχυρωθεί πίσω από την τουριστική ακμή. Μαζί με αυτό, έχουμε θάψει τις εργασιακές σχέσεις των εποχούμενων παιδιών, τη διάρρηξη στην κοινωνική συνοχή των τόπων, την απειλή στην ταυτότητα από τον υπερτουρισμό. Ποτέ δεν έγινε μια σοβαρή διαβούλευση των ναυαρχίδων του τουρισμού της χώρας με την πολιτεία, την κυβέρνηση, τους φορείς. Η κακώς εννοούμενη και αρχοντοχωριάτικη λογική των «επενδύσεων» συχνά ή και πάντα στο όνομα του κέρδους δεν λαμβάνει υπόψη τα χαρακτηριστικά των τόπων.

Κανένα προστατευτικό πλαίσιο δεν συνθέτει την πρόοδο με τις ιδιομορφίες των προορισμών μας. Η Αθήνα μετατρέπεται σε υπνωτήριο – διασκεδαστήριο χάνοντας όλα εκείνα τα στοιχεία που τη συγκροτούν ως πόλη (που είναι η μνήμη και η δημόσια ιστορία μαζί με άλλα). Βέβαια ακόμη εδώ γύρω και ευτυχώς και μουσεία και μνημεία έχουμε. Και υψηλή εστίαση. Οι τουρίστες συνωστίζονται στις εισόδους της Ακρόπολης ή ακροβολίζονται λόγω Airbnb στις πιο απόκεντρες περιοχές της Αθήνας. Τι γυρεύουν οι Ισπανοί στο Ιλιον; Δόξα τω Θεώ, οι άνθρωποι μας επισκέπτονται. Το θέμα είναι να συνεχίσουν να έχουν λόγους να το κάνουν. Και εμείς να πάρουμε απόφαση πως δεν μπορεί μια χώρα να περιμένει το καλοκαίρι της.