Η μαχαιριά

Στην αρχή σκέφτηκα πως μόλις χτυπήθηκα από κάποιον που είχε εντυπωσιακά γερή γροθιά. (Αργότερα έμαθα πως είχε κάνει μαθήματα πυγμαχίας.) Τώρα ξέρω πως υπήρχε ένα μαχαίρι σ’ εκείνη τη γροθιά. Αίμα άρχισε να τρέχει από τον λαιμό μου. Και καθώς έπεφτα, αντιλήφθηκα υγρό να πιτσιλίζει το πουκάμισό μου.

Επειτα συνέβησαν πολλά πράγματα πολύ γρήγορα και δεν μπορώ να είμαι σίγουρος με ποια σειρά. Μια βαθιά μαχαιριά στο αριστερό μου χέρι, που έκοψε όλους τους τένοντες και τα περισσότερα νεύρα. Τουλάχιστον άλλες δύο βαθιές μαχαιριές στον λαιμό μου – μια χαρακιά κατά πλάτος και περισσότερες στη δεξιά πλευρά. Αλλη μία πιο πάνω στο πρόσωπό μου, επίσης στη δεξιά πλευρά. Οταν κοιτάζω το στήθος μου σήμερα, βλέπω μια γραμμή από τραύματα χαμηλά στο κέντρο, ακόμα δύο χαρακιές χαμηλά στα δεξιά κι ένα κόψιμο ψηλά στον δεξιό μηρό μου. Υπάρχει επίσης ένα τραύμα στην αριστερή πλευρά του στόματός μου κι άλλο ένα στο μέτωπο, στη γραμμή των μαλλιών.

Κι ύστερα ήταν η μαχαιριά στο μάτι. Το πιο βάναυσο πλήγμα και η πιο βαθιά πληγή. Η λεπίδα καρφώθηκε ως το οπτικό νεύρο, πράγμα που σήμαινε πως δεν υπήρχε καμιά πιθανότητα να σωθεί η όραση. Και όντως χάθηκε.

Μαχαίρωνε με μανία, κάρφωνε και χαράκωνε, το μαχαίρι με χτυπούσε σαν να είχε δική του ζωή, κι εγώ έπεφτα προς τα πίσω, μακριά του, καθώς συνέχιζε να επιτίθεται· ο αριστερός μου ώμος χτύπησε δυνατά στο πάτωμα όταν έπεσα.