Οι περί τη Δικαιοσύνη μύθοι

Μύθος πρώτος. Ανεξαρτησία Δικαιοσύνης. Ο ορισμός, διορισμός στο ανώτατο επίπεδο γίνεται απ’ την εκτελεστική εξουσία. Αρα οφείλεται ανταπόδοση. Ομως, σαν θεσμικό αντίβαρο, έχει προβλεφθεί, μεταξύ άλλων προνομίων, η ισοβιότητα των δικαστών. Εξασφάλιση εφ’ όρου ζωής. Επομένως ο δικαστής οφείλει να δικάζει υπακούοντας στους νόμους και τη συνείδησή του. Το πράττει; Αναλόγως.

Κυρίως είναι θέμα αυτοσεβασμού. Και μετά η αυξημένη αίσθηση του καθήκοντος. Οτι ιερουργεί στον βωμό αυτόν. Οτι ο φερόμενος ενώπιόν του παραδίδεται στις ορέξεις του. Από την κρίση του εξαρτώνται πολλά. Η ζωή, η τιμή και η υπόληψή του. Η ποικιλώνυμη εξουσία όμως θέλγει και θέλγεται. Σαγηνεύει και σαγηνεύεται. Κάποιοι δικαστές υποκύπτουν και ενεργούν κατά την εικαζόμενη βούληση της εκτελεστικής. Τα ομώνυμα έλκονται. Και υπόσχεται θέσεις κι αξιώματα μετά την αφυπηρέτησή του. Αλλά και πριν απ’ αυτήν. Ο κοινός νομοθέτης μεριμνά.

Επί ΣΥΡΙΖΑ έγιναν πολλά, με αρνητικό αντίκτυπο. Με ενορχήστρωση, ξεπεσμένων, λίγων, δικαστικών που πάντα υπάρχουν και έβλαψαν και βλάπτουν την υγεία του δικαστικού σώματος. Ετσι η ουσία παραμένει. Ο δικαστής οφείλει, όμως, να τηρήσει τον όρκο του και να υπερβεί το ανθρώπινο, αν χρειαστεί. Με πρότυπο Τσερτσέτη, Πολυζωίδη. Η πολιτεία τού έχει δώσει ολα τα εχέγγυα κι απερίσπαστος να αφοσιωθεί στα αμιγώς δικαστικά του καθήκοντα. Να πράξει το καθήκον. Οσοι νόμοι και να έρθουν, όση κι αν υποσχεθούν ύλη για τους μεν, λιγότερη δουλειά για τους δε, το αποτέλεσμα δεν αλλάζει, αν δεν αλλάξει νοοτροπία. Οταν π.χ.ο αριθμός προέδρων εφετών είναι, σχεδόν, ίσος με τους εφέτες, για εξυπηρέτηση συνδικαλιστή δικαστή, τότε τι χρείαν έχουμε άλλων μαρτύρων. Ή όταν όλοι βαθμολογούνται με άριστα.

Πώς θα δουλέψει το σύστημα με στρατηγούς χωρίς στράτευμα; Ακόμη και στις διάφορες συνάξεις για τη Δικαιοσύνη λέγεται η μισή αλήθεια. Η άλλη αποκρύπτεται. Δεν συμφέρει. Κάποιες μοιάζουν με απογευματινά τέια. Η αυτοκριτική βλάπτει το υπαρκτό ή μη κύρος τους. Βλάπτει όμως και τους θεσμούς. Βλάπτει τη χώρα. Δεν αρκούν οι γονυπετείς υποκλίσεις στο Θείο για εξιλέωση.

Αλίμονο αν εκλείψει τελείως η εμπιστοσύνη των πολιτών στον θεσμό. Τότε καταρρέει το κράτος δικαίου. Οι υπουργοί Δικαιοσύνης, κατά το πλείστον, προσπαθούν, αναζητώντας συμμάχους, για ποιοτικότερη και ταχύτερη απονομή της, μέσα στα όρια που έχουν καθιερωθεί και δίκην εθίμου έχουν γίνει νόμος απαράβατος. Ακορντεόν. Ο τρόπος, η έκταση συμβολής τους εξαρτάται από το πώς εννοούν το καθήκον τους. Διευρυμένο ή στενότερο. Καθήκον καλοπληρωμένου δημοσίου υπαλλήλου ή ενός ανεξαρτήτου δικαστή απ’ τον οποίο η κοινωνία απαιτεί τα στοιχειώδη. Θάρρος κι ευψυχία. Ταπεινότητα. Αλληλένδετα. Η ουσία του λειτουργού της Δικαιοσύνης. Η ψυχή της Δικαιοσύνης.