Μικρά και θαυματουργά;

Δεν θεωρώ ότι η διάρκεια μιας παράστασης καθορίζει την αποδοχή και την επιτυχία της. Ούτε πιστεύω ότι ο χρόνος στο θέατρο, ο θεατρικός χρόνος, είναι αυτός που παίζει πρωτεύοντα ρόλο. Η σκηνοθεσία, η «χημεία» ανάμεσα στο κείμενο και τις ερμηνείες, κι όλα αυτά σε συνδυασμό με την αισθητική και την «ενορχήστρωση» οδηγούν το αποτέλεσμα σε μια ολοκλήρωση.   

Πόσες φορές δεν θέλουμε να τελειώσει μια παράσταση, κι άλλες τόσες κοιτάμε το ρολόι περιμένοντας την αυλαία, την υπόκλιση, ώστε να χειροκροτήσουμε απ’ τη χαρά μας που, επιτέλους, η δοκιμασία μας έληξε.

Ωστόσο η σοφία και η εμπειρία ενός σκηνοθέτη αποδεικνύεται και στη διάρκεια που έχει το θέαμα στο οποίο είμαστε κοινωνοί. Κι είναι μεγάλη αλήθεια να ξέρει ο σκηνικός δημιουργός πόσος χρόνος είναι αρκετός για να πει όλα όσα θέλει, χωρίς να κουράσει. Η αφαίρεση είναι χαρακτηριστική στην τέχνη – το έχουμε παρατηρήσει στη ζωγραφική, με την εξέλιξη ενός καλλιτέχνη. Το βλέπουμε ακόμα κι εμείς, οι δημοσιογράφοι, στα κείμενα. «Κόβοντας» φτάνουμε στο ζουμί…

Το θέατρο αγαπάει τη διάρκεια – πάντα σε άμεση εξάρτηση από το ίδιο το έργο και το μέγεθος του κειμένου. Αλλά το θέατρο αγαπάει και τη συμπύκνωση, γνωρίζοντας ότι η άσκοπη φλυαρία κουράζει. Αρκεί οι συνθήκες να ευνοούν είτε το ένα είτε το άλλο και οι διασκευές-μεταφορές να μην προδίδουν το πρωτότυπο.

Μια σειρά παραστάσεων της φετινής σεζόν που αρκέστηκαν στα εξήντα λεπτά (κι άλλες που φτάνουν τα 80′-90′) απέδειξαν ότι αυτός ο χρόνος ήταν ο απαραίτητος για να αρχίσει και να τελειώσει το θέαμα. Και δεν είναι εύκολο πράγμα να τα έχεις πει όλα…

Από το «Περλιμπλίν και Μπελίσα» (φωτογραφία) του Λόρκα (Δημήτρης Τάρλοου – Πορεία) και τους «Δύο χέστηδες» του Λαμπίς (Βασίλης Παπαβασιλείου – Θέατρο Τέχνης) ως τους «Τσέντσι» του Σέλεϊ (Μαριλίτα Λαμπροπούλου – Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, Σκηνή Ωμέγα) και τον πολύ πρόσφατο «Θεόφιλο Sold» του Ρακά (Ολια Λαζαρίδου – ΑΣΚΤ), η οικονομία στην ιδέα και τη σκηνοθεσία δεν στέρησε τίποτα από το αποτέλεσμα. Και τα τέσσερα, ανάμεσα σε πολλά άλλα, αποδείχτηκαν μικρά και θαυματουργά, αφήνοντας μια γεύση ικανοποίησης και πληρότητας. Το καλό θέατρο λειτουργεί χωρίς χρονικά όρια και περιθώρια…