Βουλευτής Καλοχαιρέτας

Εχουμε έναν φίλο, εξαιρετικό παιδί, με ένα χαρακτηριστικό χούι. Κάνει απίθανα λεκτικά και νοηματικά άλματα. Το άλλο του χαρακτηριστικό είναι ότι θαυμάζει πολύ τον κολλητό του από το σχολείο. Αυτόν τον κολλητό ας τον πούμε Χ, χάρη της αφήγησης. Πριν από λίγα χρόνια, μία πρώην σύντροφος, του φίλου μας, την οποία, προφανώς, δεν είχε ξεπεράσει επρόκειτο να παντρευτεί. Πυρ και μανία ο δικός μας με τον μέλλοντα σύζυγό της που ας τον πούμε Ψ. Ανάμεσα στα κουσούρια που έψαχνε για να του προσάψει, «ανακάλυψε» αίφνης ότι είναι κοντός. Κι έτσι τον ανέφερε από τότε. Μέχρι που κάποια στιγμή τον ρωτήσαμε αν ο «αντίπαλος» Ψ είναι πιο κοντός από τον φίλο του τον Χ. Με αξιοθαύμαστη ειλικρίνεια μάς απάντησε ότι όχι, δεν είναι πιο κοντός. «Μα εσύ λες ότι ο Χ είναι ψηλός» επιμείναμε. «Βεβαίως και είναι» είπε με βεβαιότητα. Από εκεί και πέρα ήταν αδύνατον να μας εξηγήσει πώς ο «κοντός» Ψ είναι πιο ψηλός από τον «ψηλό» Χ. Στο μυαλό του όμως αυτό ακριβώς συνέβαινε.

Θυμήθηκα τον φίλο μας, παρακολουθώντας τη συνέντευξη του Στέφανου Κασσελάκη στον Νίκο Ευαγγελάτο. Αρχικά δήλωσε ότι ο στόχος αλλά και η πεποίθησή του είναι η πρώτη θέση του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές.

Ο δημοσιογράφος τον ρώτησε αν θα θεωρήσει αποτυχία μία διαφορά δέκα μονάδων από το πρώτο κόμμα. Η απάντησή του ήταν κάθετα «όχι» με εκείνη τη λάμψη, τη σιγουριά και την τσαχπινιά στο βλέμμα που υποδηλώνει επιτυχία. Στο μυαλό του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης οποιοδήποτε αποτέλεσμα θα είναι επιτυχία. Ακριβώς όπως στο μυαλό του φίλου μας, ο σύζυγος της πρώην του είναι κοντός κι ας έχει ύψος 1,85.

Αυτός ο άνθρωπος, ο Στέφανος εννοώ, λες και είναι βγαλμένος από αμερικάνικο εγχειρίδιο αυτοβελτίωσης τύπου «50 τρόποι για να αποθεώσεις τον εαυτό σου». Ωρες ώρες σκέφτομαι μάλιστα μήπως περί αυτού ακριβώς πρόκειται, ένα δημιούργημα της τεχνητής νοημοσύνης. Εκεί που λες ότι έχει φτάσει στο όριο και ότι τα έχεις δει όλα από αυτόν, κάνει ένα βήμα παραπάνω για να μπει πιο βαθιά στον κόσμο του, έναν κόσμο όπου όλοι τον υποδέχονται ως σωτήρα.

Τον έβλεπα στην περιοδεία του στην Κρήτη. Ανεβασμένο σε τραπέζια στη σειρά που έπαιζαν τον ρόλο της πασαρέλας και απευθυνόμενος σε ένα κοινό το πολύ 150 ατόμων, όπως λένε τα ρεπορτάζ, πήγαινε μπρος – πίσω απευθυνόμενος δηλαδή στο κοινό του με την πλάτη, λέγοντας πολιτικές ασυναρτησίες με το ύφος και τη σιγουριά Κένεντι, Τσόρτσιλ και Κάστρο συγχρόνως. Σαν να είχε μπροστά του αλαλάζοντα πλήθη που κρέμονταν από τα χείλη του. Σε εκείνη την ομιλία είπε για πολλοστή φορά, αφού πρώτα έσκυψε να χαιρετήσει και να ευχαριστήσει

ένα… παιδάκι, ότι δεν υπάρχει άνθρωπος στην κυβέρνηση που να ξέρει καλύτερα τα επιχειρηματικά από αυτόν.

Με αυτοπεποίθηση Μεσσία, εμμονή με τις συνεχείς χαιρετούρες προς πάσα κατεύθυνση και τη διαβεβαίωση ότι μόνο αυτός μπορεί να λύσει όλα τα προβλήματα της Ελλάδας, της Ευρώπης και του κόσμου ολόκληρου, δεν μοιάζει μόνο με ήρωα βιβλίου αυτοβελτίωσης. Είναι και σαν μετενσάρκωση του βουλευτή Καλοχαιρέτα που αυτοθαυμαζόταν στον καθρέφτη του και είχε ερμηνεύσει μοναδικά ο Απόστολης Αβδής στην ταινία «Στουρνάρα 288».