Ο Στάνλεϊ, ο Κουρτς, ο Βίτο Κορλεόνε…

Αποκάλυψη τώρα! (1979) – Φράνσις Φ. Κόπολα

Ρόλος: Συνταγματάρχης Κουρτς, ένας αμερικανός αξιωματικός, ο οποίος κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Βιετνάμ «ιδρύει» τον προσωπικό στρατό του στην Καμπότζη και γίνεται στόχος δολοφονίας του αμερικανικού στρατού που αναθέτει τη δουλειά σε έναν λοχαγό (Μάρτιν Σιν).

Trivia: Ο Μπράντο είχε πληρωθεί προκαταβολικά ένα εκατομμύριο δολάρια για την όπως αποδείχθηκε πιο προβληματική ταινία όχι μόνο όσων εργάστηκαν σε αυτήν αλλά πιθανότατα όλων των εποχών. Ωστόσο, πριν καν πάει στις Φιλιππίνες όπου έγιναν τα γυρίσματα, ο Μπράντο είχε απειλήσει με παραίτηση (κρατώντας την προκαταβολή). Ο Κόπολα ανέφερε στον ατζέντη του ηθοποιού ότι δεν τον ένοιαζε αν θα ερχόταν ο Μπράντο και ότι αν δεν ερχόταν εκείνος θα δοκίμαζε τον Τζακ Νίκολσον, τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ ή τον Αλ Πατσίνο. Εν τέλει ο Μπράντο εμφανίστηκε στο σετ μεθυσμένος και ενώ ο Κόπολα θεωρούσε ότι ο πρώτος θα ήταν εξοικειωμένος με το μυθιστόρημα «Η καρδιά του σκότους» του Τζόζεφ Κόνραντ, απ’ όπου είναι εμπνευσμένο το σενάριο, είδε με τρόμο ότι όχι απλώς ο Μπράντο δεν το είχε διαβάσει ποτέ αλλά δεν ήξερε τους διαλόγους του. Συν του ότι ήταν εξαιρετικά υπέρβαρος παρότι ο Κουρτς ήταν γραμμένος ως ψηλός και πολύ αδύνατος. Εν ολίγοις όλοι δούλεψαν για τον Μπράντο σε αυτήν την ταινία και τελικά, η ολιγόλεπτη παρουσία του στο φινάλε της υπήρξε το κομμάτι που ο περισσότερος κόσμος θυμάται από την ταινία, χωρίς απαραιτήτως να είναι και το καλύτερο.

«Ο νονός» (1972) – Φράνσις Φορντ Κόπολα

Ρόλος: Ντον Βίτο Κορλεόνε, πάτερ φαμίλιας μιας οικογένειας μεγαλομαφιόζων της Αμερικής.

Trivia: Είναι κυριολεκτικά αδύνατον να συμπυκνώσεις σε λίγες λέξεις το παρασκήνιο αυτής της μνημειώδους ταινίας για τα γυρίσματα της οποίας έγινε ως και σειρά: το «The offer». Κατ’ αρχάς ο Κόπολα έδωσε μάχη για να πείσει την Paramount να προσληφθεί ο Μπράντο που την εποχή εκείνη θεωρούνταν ξοφλημένος (ο σκηνοθέτης απέρριψε ακόμη και τον Ορσον Γουέλς που ήθελε διακαώς τον ρόλο). Δεύτερον, όταν, δυσαρεστημένοι από τις πρώτες λήψεις, οι υπεύθυνοι της Paramount σκέφτηκαν να αντικαταστήσουν τον Κόπολα με τον Ελία Καζάν, ώστε η συνεργασία με τον δύσκολο Μπράντο να εξελιχθεί ομαλά, ο Μπράντο ανακοίνωσε ότι θα εγκατέλειπε την ταινία. Τρίτον, κατά το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας, ο Μπράντο δεν έλεγε από μνήμης τα λόγια του ακολουθώντας ένα δικό του σύστημα, το να διαβάζει επιτόπου από κάρτες υπόδειξης (σε μια περίπτωση τα λόγια του ήταν γραμμένα σε καρτέλα τοποθετημένη στο στήθος του Ρόμπερτ Ντιβάλ). Τέταρτον, ο Μπράντο υιοθέτησε τη χαρακτηριστική φωνή του Κορλεόνε βασισμένος στον πραγματικό μαφιόζο Φρανκ Κοστέλο. Πέμπτον, ο Μπράντο ήθελε ο Κορλεόνε να έχει την όψη μπουλντόγκ και το πέτυχε μπουκώνοντας το στόμα του με ειδικό βαμβάκι. Τα γεγονότα ήταν ατελείωτα και το αποτέλεσμα μια από τις σπουδαιότερες ταινίες του σινεμά για την οποία ο Μπράντο κέρδισε το δεύτερο Οσκαρ του, το οποίο δεν παρέλαβε ο ίδιος στέλνοντας στη θέση του μια Ινδιάνα ώστε με αυτόν τον τρόπο να κάνει τη διαμαρτυρία του κατά της γενοκτονίας των αυτοχθόνων της Αμερικής.

Το τελευταίο τανγκό στο Παρίσι (1972) – Μπερνάρντο Μπερτολούτσι

Ρόλος: Πολ, ένας μεσήλικος αμερικανός στο Παρίσι, ο οποίος την ώρα που θρηνεί τον χαμό της γυναίκας του συνάπτει έντονη σεξουαλική σχέση με τη Ζαν (Μαρία Σνάιντερ), μια Παριζιάνα στα μισά του χρόνια.

Trivia: Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, ο Μπερτολούτσι προσπάθησε να εξηγήσει το νόημα της ταινίας στον Μπράντο υπονοώντας ότι ο χαρακτήρας του ήταν ο «ανδρισμός» (του Μπερτολούτσι) και ότι ο χαρακτήρας της Σνάιντερ το «κορίτσι των ονείρων» του. Αργότερα ο Μπράντο θα έλεγε ότι δεν είχε καμία απολύτως ιδέα για το τι υπονοούσε, πρότεινε ή έστω έλεγε ο Μπερτολούτσι, με τον οποίο μετά τα γυρίσματα του «Τελευταίου τανγκό» δεν συνομίλησε ποτέ ξανά. Σύμφωνα με την αυτοβιογραφία του Μπράντο («Τραγούδια που μου έμαθε η μητέρα μου»), ο λόγος για τον οποίο ο αρνήθηκε να κάνει full frontal γυμνό γύρισμα ήταν επειδή «στο σετ το πέος μου είχε συρρικνωθεί στο μέγεθος φιστικιού» και σύμφωνα με τη Μαρία Σνάιντερ, η περιβόητη σκηνή τού παρά φύσιν έρωτα με το βούτυρο δεν ήταν ποτέ στο σενάριο και αυτοσχεδιάστηκε την τελευταία στιγμή από τον Μπράντο και τον Μπερτολούτσι, χωρίς να τη συμβουλευτούν. Επί της ουσίας η Σνάιντερ υποστήριζε ότι και οι δύο τη «βίασαν». Παρ’ όλ’ αυτά, η ταινία του Μπερτολούτσι βρήκε μια θέση στο πάνθεον εκείνων που με κάποιον τρόπο κατάφεραν να γράψουν κινηματογραφική Ιστορία.

Λεωφορείον ο Πόθος (1951) – Ελία Καζάν

Ρόλος: Στάνλεϊ Κοβάλσκι, εργάτης στη Νέα Ορλεάνη, ένας καταπιεστικός άνθρωπος που ταπεινώνει την Μπλανς ΝτιΜπουά (Βίβιαν Λι), την ψυχολογικά ασταθή αδελφή της γυναίκας του (Κιμ Χάντερ).

Trivia: Ο ρόλος του θεατρικού έργου του Τενεσί Ουίλιαμς που είχε μετατρέψει τον Μπράντο σε μεγάλο, ριζοσπαστικό όνομα του θεάτρου το 1948 (μετά την άρνηση του Τζον Γκάρφιλντ και του Μπαρτ Λάνκαστερ) μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον ίδιο σκηνοθέτη, τον Ελία Καζάν, αλλά με τη Βίβιαν Λι ως Μπλανς διότι η Τζέσικα Τάντι που είχε παίξει την ηρωίδα στη σκηνή δεν ήταν η σταρ που η παραγωγή χρειαζόταν για την εμπορική απήχηση της ταινίας. Ωστόσο, η Λι είχε επίσης παίξει την ΝτιΜπουά στο θέατρο αλλά στο Λονδίνο και σε σκηνοθεσία του τότε συζύγου της, Λόρενς Ολίβιε. Αρχικώς, η χημεία των Λι – Μπράντο ήταν ανύπαρκτη με τον δεύτερο να ενοχλείται από το παραδοσιακό, φλεγματικό και πομπώδες παίξιμο της Λι. Ομως καθώς τα γυρίσματα κυλούσαν οι δύο ηθοποιοί εναρμονίστηκαν και τελικά έγιναν φίλοι. Για την προετοιμασία του ως Κοβάλσκι στο σινεμά, ο Μπράντο ξεκίνησε μια επίπονη, καθημερινή ρουτίνα προπόνησης σε γυμναστήριο, όπου ασκήθηκε με βάρη για να χτίσει το στήθος και τους δικέφαλους μυς του. Μάλιστα, όταν ο Τρούμαν Καπότε είδε τη μεταμόρφωσή του, είπε: «Ηταν σαν να είχε κολλήσει το κεφάλι του σε ένα ξένο σώμα, όπως βλέπουμε στα κολάζ των πλαστών φωτογραφιών».

Το λιμάνι της αγωνίας (1954) – Ελία Καζάν

Ρόλος: Τέρι Μαλόι, πρώην πυγμάχος, νυν λιμενεργάτης του Νιου Τζέρσεϊ, αγωνίζεται να σταθεί απέναντι στα διεφθαρμένα αφεντικά του συνδικάτου του, συμπεριλαμβανομένου του μεγαλύτερου αδελφού του (Ροντ Στάιγκερ).

Trivia: Μέρος του συμβολαίου του Μπράντο σε αυτήν την ταινία ήταν ότι θα εργαζόταν συγκεκριμένες ώρες κάθε μέρα γιατί δεν μπορούσε να χάσει το ραντεβού με τον ψυχαναλυτή του. Αυτό οφειλόταν στο ότι λίγο πριν από την έναρξη γυρισμάτων του «Λιμανιού», η μητέρα του Μπράντο είχε πεθάνει και εκείνος έκανε θεραπεία για να λύσει θέματα που είχε από παιδί με τους γονείς του. Στην κλασική σκηνή μεταξύ του Ροντ Στάιγκερ και του Μπράντο στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου, όλα τα κοντινά πλάνα του Στάιγκερ γυρίστηκαν με τον Μπράντο απόντα. Για πολλά χρόνια ο Στάιγκερ, ο οποίος στην πραγματικότητα είχε βοηθήσει ώστε ο Μπράντο να έχει καλύτερη απόδοση, παρέμεινε πολύ πικραμένος που ο δεύτερος δεν του ανταπέδωσε ποτέ τη χάρη, κάτι που ανέφερε συχνά σε συνεντεύξεις του. Στην αυτοβιογραφία του πάντως, ο Μπράντο γράφει το εξής για την ταινία: «Την ημέρα που ο Καζάν μού έδειξε ολοκληρωμένη την ταινία, ένιωσα τέτοια κατάθλιψη από την απόδοσή μου που σηκώθηκα και έφυγα από την αίθουσα. Νόμισα ότι ήμουν μια τεράστια αποτυχία και έφυγα χωρίς να του πω λέξη. Απλώς ντρεπόμουν για τον εαυτό μου». Αυτή η ντροπή σήμανε μια από τις καλύτερες ταινίες στην ιστορία του αμερικανικού κινηματογράφου και το πρώτο Οσκαρ Α’ ρόλου του Μπράντο.