Το άγχος και το λάθος

Με   χαρακτηριστικότερη στιγμή της τη στιγμή που οι βουλευτές της συμπολίτευσης ξέσπασαν σε ανάρμοστα για την περίσταση χειροκροτήματα εκφράζοντας τον ενθουσιασμό τους για την ομιλία του Κώστα Καραμανλή του Αχιλλέα, η τριήμερη κοινοβουλευτική συζήτηση επί της πρότασης δυσπιστίας προς την κυβέρνηση ολοκληρώθηκε χθες το βράδυ χωρίς να εισφέρει επί της ουσίας τίποτα ικανό να ανατρέψει τα συμπεράσματα στα οποία η κοινή γνώμη είχε ήδη καταλήξει σχετικά με τα αίτια και τις ευθύνες της τραγωδίας των Τεμπών.

Παρά ταύτα ήταν μια συζήτηση που ανέβασε στη διαπασών τους τόνους της πολιτικής αντιπαράθεσης διαμορφώνοντας το κλίμα της επόμενης ημέρας. Κλίμα κλιμακούμενης σε ακραίο βαθμό πόλωσης που θα επικρατεί τουλάχιστον μέχρι τις ευρωεκλογές. Πράγμα που, εκτός των άλλων, καθιστά ολοφάνερο το άγχος που έχουν προκαλέσει στα κομματικά επιτελεία τα ευρήματα των πρόσφατων δημοσκοπήσεων. Τόσο αυτών που καταγράφουν την κάμψη της εκλογικής επιρροής του κυβερνώντος κόμματος και τις προς τα δεξιά του πρωτίστως διαρροές του. Οσο και αυτών που εμφανίζουν καθηλωμένα τα ποσοστά των κομμάτων της αντιπολίτευσης και σκληρό τον μεταξύ τους ανταγωνισμό για την κατάκτηση της δεύτερης θέσης. Για να μη μιλήσουμε για τα ευρήματα που αναδεικνύουν σε ρυθμιστικό παράγοντα των πολιτικών συσχετισμών τα ραγδαία αυξανόμενα ποσοστά του «κανένα». Τα τελευταία είναι μάλιστα ποσοστά που υπό ορισμένες συνθήκες μπορούν εύκολα να μετατραπούν σε ποσοστά υπέρ μιας αντισυστημικής, λαϊκιστικής και ευρωσκεπτικιστικής  Ακροδεξιάς ανάλογης με αυτήν που ακμάζει στην υπόλοιπη Ευρώπη και όχι μόνον.  Ισως, όλα αυτά να σημαίνουν απλώς ότι πλησιάζουμε σε ένα σημείο καμπής του κομματικού ανταγωνισμού της Μεταπολίτευσης με την απόλυτη κυριαρχία  του Κυριάκου Μητσοτάκη να ρηγματώνεται και την εποχή της συγκαταβατικής ψήφου υπέρ του μικρότερου κάθε φορά κακού, που διαδέχθηκε την εποχή της κυριαρχίας της αρνητικής ψήφου και χάρισε στη ΝΔ σειρά εκλογικών επιτυχιών, να τελειώνει ακολουθούμενη από την εποχή μιας ψήφου απελπισίας. Μιας ψήφου  απελπισίας σαν και αυτήν που έχει ήδη φέρει στην εξουσία ορισμένων κρατών χαρισματικές μεταπολιτικές προσωπικότητες αυταρχικού τύπου.   Πάντως με αφορμή τη συζήτηση επί της εναντίον της πρότασης δυσπιστίας, η κυβέρνηση ενόψει της αναμέτρησης των ευρωεκλογών φαίνεται να εγκαταλείπει τη στρατηγική του μεσαίου χώρου επιστρέφοντας στη στρατηγική της πόλωσης. Ευελπιστεί προφανώς ότι έτσι θα μεταπείσει την πεπεισμένη περί του αντιθέτου πλειοψηφία της κοινής γνώμης ότι διατηρεί τη συγκριτική της υπεροχή και άδικα κατηγορείται για παραβίαση των κανόνων του κράτους δικαίου.    Κάνει όμως το λάθος, που προσπάθησε στη δική του ομιλία να διορθώσει ο Πρωθυπουργός, να παραβλέπει το γεγονός ότι η στρατηγική της πόλωσης, είτε ακολουθείται από τη συμπολίτευση είτε ακολουθείται από την αντιπολίτευση, αποδίδει μόνο όταν το εκλογικό εκκρεμές μετακινείται εντός των πεδίων που ορίζει συνήθως ένας μετωπικός παραταξιακός ανταγωνισμός διπολικού χαρακτήρα και μεγάλου ιστορικού βάθους. Παύει να είναι αποδοτική όταν η εμπιστοσύνη προς τους αντιπροσωπευτικούς θεσμούς καταρρέει και νέα πολιτικά φαινόμενα αυταρχικής φύσης αναπτύσσονται καλύπτοντας τα κενά που δημιουργούνται ανάμεσα στις νέες πολιτικές αναζητήσεις της κοινωνίας των πολιτών και τις προγραμματικές προσφορές που καταθέτουν τα main stream πολιτικά κόμματα.

Οσο αυτά τα κενά δεν πληρώνονται, κανένας τυφλός κομματικός πατριωτισμός και καμία πολιτική οξύτητα δεν αρκεί για να ανασχέσει την άνοδο της Ακροδεξιάς ή να συρρικνώσει τα ποσοστά του «κανένα». Πολύ δε λιγότερο θα μπορεί να καταστήσει εφικτή την αναβίωση του πάλαι ποτέ κραταιού δικομματισμού που ίσως να υπάρχει στο πίσω μέρος του μυαλού όσων επιδιώκουν τη συγχώνευση των δυνάμεων της αντιπολίτευσης ως μέσο υπέρβασης των σημερινών αδιεξόδων της. Γιατί τα αδιέξοδα αυτά δημιουργούνται κυρίως από την αδυναμία της Κεντροαριστεράς να ανταποκριθεί στις συναισθηματικές ανάγκες των ψηφοφόρων, να τους μιλήσει απλά και καθαρά, λέγοντας τα πράγματα με το όνομά τους και αρθρώνοντας αξιόπιστες εναλλακτικές προτάσεις διακυβέρνησης.