Το μπάσκετ αλλάζει

Σε μια εποχή που οι κοινωνίες συντηρητικοποιούνται και αναβιώνουν λογιών λογιών εθνικισμοί, ο επαγγελματικός αθλητισμός και το μπάσκετ εν προκειμένω ακολουθούν αντίστροφη πορεία. Εκεί τα σύνορα βαίνουν προς την πλήρη κατάργησή τους και μοναδικό ζητούμενο αποτελεί η κατά το δυνατόν μεγαλύτερη διεύρυνση της αγοράς και η συνεπαγόμενη δημιουργία νέων επιχειρηματικών ευκαιριών και πηγών κέρδους.

Το πρώτο βήμα έγινε πριν από 30 χρόνια με την περίφημη υπόθεση Μποσμάν, που άνοιξε τα σύνορα για την ελεύθερη μετακίνηση εντός της Ευρωπαϊκής Ενωσης όλων των ευρωπαίων αθλητών. Σιγά σιγά άρχισαν να μετακινούνται ελεύθερα και αθλητές από χώρες εκτός ΕΕ, καθώς με τη χρήση διαφόρων τεχνασμάτων οι περισσότεροι περιορισμοί καταργήθηκαν.

Για να φτάσουμε στη δημιουργία υπερεθνικών πρωταθλημάτων, που λειτουργούν εκτός πλαισίου της αρμόδιας διεθνούς ομοσπονδίας. Της Ευρωλίγκας δηλαδή. Σε αυτή δεν μετέχουν στην πραγματικότητα σύλλογοι, αλλά brands. Εμπορικές επωνυμίες με μεγάλη αναγνωρισιμότητα, άρα και μεγάλη εμπορική αξία, που καθορίζουν και την αξία της διοργάνωσης. Είναι αδιάφορο αν στις ομάδες παίζουν Αγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι, Ελληνες ή Αμερικανοί. Δεν υπάρχει κανένας περιορισμός, αρκεί να «πουλάνε».

Είναι αδιάφορο επίσης πού βρίσκεται η έδρα της ομάδας, αρκεί εκεί που βρίσκεται να υπάρχει αγορά. Ας βρίσκεται στο Λονδίνο, παρόλο που η μπάλα του μπάσκετ εκεί αντιμετωπίζεται περίπου ως… βόμβα. Ας βρίσκεται στο Παρίσι ή στο Ντουμπάι. Και τι έγινε που η αραβική χερσόνησος δεν ανήκει γεωγραφικά στην Ευρώπη; Το πολύ πολύ να αλλάξουμε όνομα στην Ευρωλίγκα, όπως πρότεινε ο Ντούσκο Ιβάνοβιτς.

Με ανάλογο σκεπτικό γράφτηκε προσφάτως ότι γίνονται επαφές της FIBA με το ΝΒΑ (την πρώτη λίγκα που λειτούργησε εκτός πλαισίου της διεθνούς ομοσπονδίας δείχνοντας τον δρόμο) για τη δημιουργία μιας ακόμα υπερεθνικής λίγκας στην Ευρώπη. Κι όλα δείχνουν πως αυτό είναι το μέλλον στο μπάσκετ. Ενα μέλλον που φαίνεται ότι δεν περιλαμβάνει τα εθνικά πρωταθλήματα, τουλάχιστον δεν φαίνεται πως θα είναι αυτή η προτεραιότητα.

Είναι νομοτελειακό. Κάποια στιγμή η συμμετοχή στις υπερεθνικές λίγκες θα γίνει μονόδρομος για τα κορυφαία μπασκετικά brands, που αναζητούν απεγνωσμένα ζωτικό εμπορικό χώρο για να πουλήσουν την πραμάτεια τους. Θα φύγουν από τα στενά γεωγραφικά όρια των χωρών προέλευσής τους και θα οδηγήσουν ίσως και σε πολύ δεύτερο πλάνο τα εθνικά πρωταθλήματα. Το μπάσκετ θα αλλάξει μορφή. Μένει να φανεί αν θα μας αρέσει κιόλας…