Οι ευθύνες για την επίθεση

Μια βίαιη επίθεση από ομάδα ανηλίκων και αλλοδαπών έλαβε χώρα τις προηγούμενες μέρες στην πλατεία Αριστοτέλους της Θεσσαλονίκης εναντίον δύο ατόμων που ζουν στην υπαρξιακή τους ετερότητα και ανήκουν στην κοινότητα της ΛΟΑΤΚΙ+. Και έτσι η κοσμοπολίτικη Θεσσαλονίκη του Αβραάμ Μπεναρόγια και της «Φεντερασιόν» με αυτή τη μισαλλόδοξη επίθεση των νεαρών μάς ξαναγύρισε δυστυχώς πίσω σε μια φρικτή εποχή.

Τότε, δηλαδή, που η ομοφυλική σχέση θεωρούνταν στην Αγγλία ως ποινικό αδίκημα. Θυμίζω, μάλιστα, ότι ο μεγάλος άγγλος μυθιστοριογράφος Οσκαρ Ουάιλντ είχε καταδικαστεί σε δύο χρόνια καταναγκαστική εργασία με την κατηγορία της ομοφυλίας.

Επίσης ο πατέρας της επιστήμης των υπολογιστών Αλαν Τούριγκ που είχε πετύχει την αποκωδικοποίηση της ναζιστικής κρυπτογραφικής συσκευής Enigma κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, είχε καταδικαστεί για ομοφυλία και προσβολή της δημοσίας αιδούς.

Μάλιστα μετά τη δίκη του είχε δοθεί η δυνατότητα να επιλέξει μεταξύ της φυλάκισης και μιας ορμονικής θεραπείας που θα οδηγούσε στη μείωση της λίμπιντο. Στο τέλος οδηγήθηκε στην αυτοκτονία.

Σε αυτό το απεχθές και πρωτόγονο πολιτισμικό και νομικό κλίμα θέλουμε να ξαναγυρίσουμε ως «δυτική κοινοβουλευτική δημοκρατία»;

Και υπάρχουν ευθύνες κατά τη γνώμη μου οι οποίες είναι απαραίτητο να ανιχνευθούν. Ποιος δηλαδή επηρέασε και διαπαιδαγώγησε τα νεαρά παιδιά που έκαναν τη βίαιη επίθεση (ώστε να θεωρούν όλους εκείνους οι οποίοι ζουν μέσα σε μια υπαρξιακή ετερότητα) ως «λεπρούς» ή εχθρούς;

Πολλοί μιλάνε για τη Χρυσή Αυγή και τη δράση της στα σχολεία η οποία «οπλίζει» τα χέρια αυτών των ανηλίκων. Αλλοι μιλούν για την έλλειψη εποπτείας των ανηλίκων από μέρους των γονιών τους, που είναι και ποινικό αδίκημα (άρθρο 360 ΠΚ).

Ναι, δεν θα αρνηθώ αυτά τα μεγέθη, αλλά θα ήθελα να επισημάνω και έναν ακόμη σημαντικό παράγοντα που έδρασε, κατά τη γνώμη μου, προς την κατεύθυνση αυτή. Ποιος είναι αυτός;

Είναι οι απόψεις τις οποίες διατύπωναν κορυφαίοι υπουργοί της κυβέρνησης όλο αυτό το χρονικό διάστημα κατά το οποίο συζητούνταν οι σχετικές διατάξεις για τον γάμο των ομοφύλων.

Κατ’ ουσία οι κορυφαίοι τούτοι κυβερνητικοί παράγοντες αμφισβητούσαν (με ένα θεολογικό πνεύμα και θεωρούσαν ως κορυφαίο αμάρτημα) την ίδια την ύπαρξη της ομοφυλικής σχέσης (και όχι απλώς τον γάμο τους). Και τούτο παρά την ύπαρξη των σχετικών αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του ανθρώπου.

Βεβαίως, ο Πρωθυπουργός καταδίκασε με τον πιο εμφαντικό τρόπο την παραπάνω αήθη επίθεση των νεαρών. Αυτό όμως δεν έχει ιδιαίτερη σημασία, όταν κορυφαίοι υπουργοί του αρνούνταν να δεχθούν το πιο απλό μέγεθος για τον ευρωπαϊκό νομικό πολιτισμό.

Δηλαδή, ότι υπάρχει ένα ατομικό δικαίωμα το οποίο είναι απαραίτητο να το σεβόμαστε όλοι (έστω και αν  είμαστε ετερόφυλοι). Ποιο δικαίωμα;

Το δικαίωμα του να ζει κανείς μέσα στην υπαρξιακή του ετερότητα!

Πιστεύει κανείς ειλικρινά, ότι οι παραπάνω μη ανεκτικές απόψεις κάποιων κυβερνητικών παράγονταν (που θέλουν να μας ξαναγυρίσουν στην εποχή του Οσκαρ Ουάιλντ) δεν επηρέασαν «το ατομικό φαντασιακό» αυτών των παιδιών που έκαναν την επίθεση;

Και για μια ακόμη φορά η βαθύτερη αντίφαση του νεότερου Ελληνισμού για την οποία είχε μιλήσει ο Κορνήλιος Καστοριάδης βγήκε στο προσκήνιο. Δεν μπορούμε δηλαδή να είμαστε και με τον Επιτάφιο του Περικλή (δηλαδή με τις αρχές μιας κοσμικής δημοκρατίας) και με τη βυζαντινή θεοκρατία!

Ο Γρηγόρης Καλφέλης είναι καθηγητής Νομικής Σχολής του  ΑΠΘ