Η δημοσιογραφία δεν είναι δημόσιες σχέσεις

Η προχθεσινή συνέντευξη του Στέφανου Κασσελάκη στο Μega δημιούργησε, μετά το τέλος της, έναν κυκεώνα εχθροπάθειας κατά των δημοσιογράφων που υπέβαλλαν τις ερωτήσεις. Μια βουλεύτρια του ΣΥΡΙΖΑ, που τονίζει ότι είναι παλαιά δημοσιογράφος, εξανίσταται. Η συνέντευξη, λέει, «θα πρέπει να διδάσκεται στις σχολές δημοσιογραφίας ως το απόλυτο πρότυπο προς αποφυγήν. Εμπαθείς, δίχως ψήγμα αντικειμενικότητας ή/και ψυχραιμίας, [οι δημοσιογράφοι] προσπαθούσαν να χειραγωγήσουν τον διάλογο παραβιάζοντας –κατά την ταπεινή μου γνώμη– κάθε αρχή δημοσιογραφικής δεοντολογίας».

Αγνοώ τα δημοσιογραφικά επιτεύγματα της βουλεύτριας, αλλά στην κανονική δημοσιογραφία η δουλειά του δημοσιογράφου είναι να υποβάλει ερωτήσεις. Ιδίως όταν οι απαντήσεις που λαμβάνει δεν θεωρούνται επαρκείς. Οι κανόνες της κανονικής δημοσιογραφίας απαιτούν διακοπές, επίμονες ερωτήσεις, πίεση για να δοθούν απαντήσεις.

Σε όλο τον κόσμο, αυτή είναι η διαδικασία. Πίεση στον ερωτώμενο. Η συνέντευξη, ιδίως με πολιτικούς, είναι πάντα μια μάχη. Στην Ελλάδα, βεβαίως, έχουμε μάθει ότι οι συνεντεύξεις είναι δημόσιες σχέσεις. Η συνέντευξη Κασσελάκη ήταν ενδιαφέρουσα επειδή, ακριβώς, οι δημοσιογράφοι δεν έκαναν δημόσιες σχέσεις. Προτίμησαν να κάνουν τη δουλειά τους. Εστω κι αν δεν αρέσουν στους συριζαίους. Κάποτε, επί Τσίπρα, όταν ο Κασσελάκης έλειπε όπως λέει ο σημερινός αρχηγός, το κόμμα τους είχε προσπαθήσει να χειραγωγήσει πολλούς που επέμεναν να κάνουν τη δουλειά τους. Και προφανώς δεν τα κατάφερε.