Ποιος κάνει δεξιό τον άλλο;

Ποιος επιδρά περισσότερο στον αντίπαλό του με αποτέλεσμα να τον μετατοπίζει στις δικές του θέσεις; Να ένα ερώτημα που θα απασχολήσει και ενόψει των ευρωεκλογών αλλά και των μεγάλων πολιτικών αναμετρήσεων σε Ελλάδα και Ευρώπη. Στα παλιά χρόνια, για να το πούμε ή να το θυμίσουμε με ένα παράδειγμα, η επιτυχία ή η ηγεμονία της Μάργκαρετ Θάτσερ στη Μεγάλη Βρετανία δεν ήταν πως εκείνη επέλεξε και εφάρμοσε νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Αλλά πως ανάγκασε την ηγεσία των Εργατικών να αναδιπλωθεί στον Τρίτο Δρόμο. Δηλαδή σε μια «δεξιά» μετατόπιση που διαμόρφωνε έναν νέο συγκερασμό ευέλικτο μα όχι πια κοντά στον πυρήνα των αναγκών της μισθωτής εργασίας.

Σήμερα στη χώρα μας ο Κυριάκος Μητσοτάκης κινείται προς μια κεντροαριστερή λογική, όπως τον εγκαλεί μια παραδοσιακή Δεξιά ή μετατοπίζει την όλη Αριστερά προς το Κέντρο για να μπορέσει να τον αντιμετωπίσει; Είναι ένας κεντρώος με ευέλικτες λογικές ή ένας κεντροδεξιός που εισβάλλει στην ατζέντα των προοδευτικών και την εφαρμόζει με επιτυχία; Οι σκέψεις και τα ερωτήματα μου γεννήθηκαν με το πρόσφατο rebranding του ιστορικού πυρσού, συμβόλου της Νέας Δημοκρατίας για τα 50χρονά της. Αλλά και με την ομιλία του Στέφανου Κασσελάκη στην εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ «Ελληνικό όνειρο – Ζωή με αξιοπρέπεια».

Στην πρώτη περίπτωση ευφυώς ο Μητσοτάκης θυμάται την κοίτη του. Επιστρέφει στο κόμμα του και φτιάχνει επιχείρηση «κομματικός πατριωτισμός». Καλή η τριγωνοποίηση και οι ατζέντες των άλλων, αλλά το σπίτι είναι σπίτι και είναι γωνία και δοκιμασμένο. Μπορεί η εποχή να είναι μεταπολιτική, αλλά τα κόμματα διατηρούν τους δεσμούς τους με την κοινωνία. Και μπορεί ο Μητσοτάκης να έχει μιλήσει θετικά για τον Ανδρέα Παπανδρέου και το οικογενειακό δίκαιο, αλλά στο πρόσφατο συνέδριο για τη Μεταπολίτευση γείωσε το ακροατήριο λέγοντας πως το μεγάλο πρόσωπο των τελευταίων 50 ετών για τη χώρα λεγόταν Κωνσταντίνος Καραμανλής και λόγω αποκατάστασης της δημοκρατίας και λόγω ένταξης της χώρας στην ΕΟΚ. Τελεία. Ο Μητσοτάκης μετατοπίζει την παράταξή του σε ατζέντες που δεν θίγουν τον πυρήνα της. Και μόνο σε μια περίπτωση θα έχει θέμα: αν θίξει τον έλληνα μικροϊδιοκτήτη.

Ο Κασσελάκης πάλι είναι προφανές πως ασφυκτιά στον ΣΥΡΙΖΑ όπως τον γνωρίσαμε. Αν δει κάποιος την ομιλία του – ενδιαφέρουσα αν μη τι άλλο στην Τεχνόπολη και με τον τίτλο που περιέχει το «Ελληνικό όνειρο» –η λογική του έχει κινηθεί στην αύξηση του διαθέσιμου εισοδήματος, στην ευτυχία, στη μείωση των φόρων, στο Παρατηρητήριο του Καταναλωτή, στις ανοιχτές αγορές, στην ασφάλεια (εσωτερική και γεωπολιτική). Είναι σαφές πως όλα αυτά δεν έχουν ακριβώς σχέση με την παραδοσιακή ανάλυση της Αριστεράς για αντίθεση κεφαλαίου – εργασίας κ.λπ. Η διαφορά με τον Κασσελάκη είναι πως δεν έχει σταθερή παράταξη για να απευθυνθεί και να δώσει σύνθημα συσπείρωσης. Η δική του δοκιμασία είναι πως ο χώρος του είναι εν κινήσει όπως και ο ίδιος.

Ενας εξαιρετικός διάλογος

Διάβασα με ενδιαφέρον το κείμενο του μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Φιλόθεου που διαμαρτύρεται για την αφίσα του ντοκιμαντέρ «Αδέσποτα κορμιά» που απεικονίζει τον σταυρό με μια ημίγυμνη γυναίκα. Το κείμενο δεν είναι σκοταδιστικό, είναι βαθιά θεολογικό και ανοίγει μια συζήτηση μακριά από τους ταλιμπάν: «στην ορθόδοξη χριστιανική παράδοσή μας η ελευθερία δεν είναι μία ιδέα, αλλά ένα πρόσωπο, που δεν είναι άλλο από το πρόσωπο του Χριστού», αναφέρει. Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα είναι η απάντηση της Ελίζ Ζαλαντό, γενικής διευθύντριας του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης όπου αναφέρει πως ο Σταυρός του Κυρίου δεν είναι μόνον ένα σύμβολο πίστης, «αλλά και ένας συμπεριληπτικός τόπος και ένας εν κινήσει τρόπος που αγκαλιάζει τον πεπτοκώτα άνθρωπο».

Γιατροί και νοσηλευτές σε απόγνωση

Δεν θα πάει καλά η ιστορία με τα απογευματινά χειρουργεία. Δεν το λέω εγώ, το λένε οι εμπλεκόμενοι και ειδικοί όπως ο Ιατρικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης που έστειλε και επιστολή στον υπουργό Αδ. Γεωργιάδη. Μα είναι λογικό. Οταν το ήδη υπάρχον ΕΣΥ λειτουργεί με οργανικά κενά, όταν προσλήψεις δεν γίνονται, όταν το προσωπικό δεν αμείβεται καλά ή εργάζεται σε περιβάλλον burn out, ποιος θα πάει και πώς θα εργαστεί και στα απογευματινά χειρουργεία; Μήπως να δούμε πρώτα την ενίσχυση του ΕΣΥ; Μήπως να δούμε πρώτα τη βελτίωση των εργασιακών συνθηκών των γιατρών και των νοσηλευτών μας; Μένουμε Ευρώπη ή όχι;