Ας πούμε ότι δεν ήταν ΛΟΑΤΚΙ

Ας είμαστε ειλικρινείς. Αν τα θύματα της αποτρόπαιας επίθεσης στη Θεσσαλονίκη δεν ήταν μέλη της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, το περιστατικό δεν θα έπαιζε ούτε στην ουρά των δελτίων. Αλλωστε για το συγκεκριμένο περιστατικό υπάρχει χαρακτηρισμός από τον οποίο μπορείς να ξεκινήσεις την περιγραφή: ομοφοβία.

Στην πραγματικότητα όμως πρόκειται για bullying εις βάρος δύο αδύναμων και «διαφορετικών» ανθρώπων. Οπως αυτό που λαμβάνει χώρα κάθε μέρα σε πλατείες και προαύλια σχολείων. Η επίθεση δεν ήταν ακριβώς ομοφοβική. Οι νεαροί συμπεριφέρθηκαν όπως οι αγέλες των αδέσποτων σκυλιών που απλώς αναζητούν ένα θήραμα.

Στη θέση των δύο ΛΟΑΤΚΙ παιδιών θα μπορούσαν να είναι κάποιοι άλλοι. Αρκεί να έδειχναν διαφορετικοί, μακριά από αυτό που αντιπροσωπεύουν τα πρότυπα της μικρής αγέλης. Κάθε μέρα συμβαίνει αυτό. Σε σχολεία και πλατείες. Απλώς στη Θεσσαλονίκη το παρακολουθήσαμε στην κεντρική σκηνή. Για ποιο λόγο συμβαίνει; Μην ψάχνεστε, δεν κάνουμε κάτι λάθος. Είναι οι καιροί που αγρίεψαν και σπέρνουν παντού τη βία.