Οι αγέλες του Σαββατοκύριακου

Τελικά δεν είναι τόσο αυτονόητα, ούτε τόσο δεδομένα τα πράγματα. Και αυτό που σε εμάς ή σε έναν κλειστό ή και μικρό κύκλο στα κοινωνικά δίκτυα φαντάζει απλό, δεν είναι και για όλους. Οι άθλιες εικόνες διάχυσης μίσους έναντι τρανς ατόμων στη Θεσσαλονίκη δείχνουν πως είμαστε ακόμη στην αρχή στο κομμάτι των δικαιωμάτων. Μπορεί προσφάτως η κυβέρνηση, με συνέργεια και συναίνεση από κόμματα και της αντιπολίτευσης, να νομοθέτησε τον γάμο για τα ομόφυλα ζευγάρια, αυτό όμως δεν σημαίνει πως ο δρόμος περπατήθηκε για όλους.

Μου έκανε εντύπωση η μαρτυρία του πανεπιστημιακού από τη Θεσσαλονίκη Γιάννη Κωνσταντινίδη για τις αγέλες των νέων μαυροφορεμένων που μαζεύονται στο κέντρο της συμπρωτεύουσας κάθε βράδυ Σαββάτου σχεδόν εθιμοτυπικά, και όχι μόνον, και όλο μίσος αναζητούν αιτία ή αφορμή για καβγά ή μπούλινγκ σε όποιον/α δεν τους «αρέσει». Παχύς, gay, αδύνατος, κοντός; Μια ομάδα ετερόδοξη με μόνο συνεκτικό στοιχείο τη βία ή την επίδειξη ισχύος.

Οι «αγέλες του Σαββατοκύριακου» δεν εγγράφονται στα κλασικά πολιτικά σχήματα. Ρατσισμός, ξενοφοβία, μίσος για τον Αλλον, μπούλινγκ σε αυτόν που θεωρούν διαφορετικό/ή. Μια νέα κινούμενη μάζα χωρίς συνείδηση, με απόλυτα νέα τεχνολογικά μέσα, με ραντεβού από τα κινητά τελευταίας τεχνολογίας, αλλά και με ρητορική παρακρατικών άλλης εποχής. Δεν θα μπω προσωπικά σε μια γενίκευση για τη Θεσσαλονίκη. Ούτε θα επικαλεστώ ένα μαύρο παρελθόν που έχει δολοφονία Ζέβγου, Λαμπράκη, Τσαρουχά, υπόθεση Πολκ ή Παγκρατίδη. Εγκλήματα δηλαδή σε ένα άλλο κοινωνικό και ιστορικό πλαίσιο.

Θα παραθέσω απλώς μερικές σκέψεις για το σημερινό υπόστρωμα. Για μια νέα ύλη που οδηγεί στον μηδενισμό. Ενα περιβάλλον που έχει σχέση προφανώς με τις προσλήψεις από τη μέση οικογένεια, από το επίπεδο του σχολείου (που δεν είναι και δεν πρέπει να είναι κατήχηση υποχρεωτικής ύλης μα ένα συνολικό περιβάλλον δημιουργικών και συμπεριληπτικών ερεθισμάτων). Πάλι βέβαια η γενεσιουργός αιτία χάνεται ή δύσκολα εντοπίζεται. Η ματσίλα, η πατριαρχία, η ζωή με κανόνες δομημένους πάνω στον νόμο του «ισχυρού» είναι επίσης συμπτώματα μιας δομικής κρίσης που διαπερνά τη σημερινή μας κοινωνία. Οι τρόποι βίας έχουν «εκδημοκρατιστεί».

Μαζί με αυτό ανακινείται και με νέα δυναμική η λογική της υποχώρησης στο κλειστό σχήμα – ως υποτιθέμενη απάντηση στην ανοιχτή κοινωνία. Ενας νέος συντηρητισμός ευδοκιμεί και ως «ελιξίριο» στους «δικαιωματικούληδες». Ο λόγος όλο και πιο πολύ απενοχοποιείται ως αντίστιξη στον συμπεριληπτικό λόγο. Ο ιδρυματισμός των κοινωνικών δικτύων δεν επιτρέπει πολλές φορές να βλέπουμε τη μεγάλη εικόνα της νέας μαγισσοφοβίας. Κι όμως οι τάσεις ενισχύονται στις λαϊκές συνοικίες. Διαμορφώνουν μια νέα και επικίνδυνη γλώσσα εξουσίας. Και αυτό δεν αφορά μόνο τη Θεσσαλονίκη.

Στην κορυφή με το σπαθί του

Με το σπαθί του ο Γιώργος Λάνθιμος έχει γίνει ένας διεθνής σκηνοθέτης πλάι στους σημαντικότερους. Οταν λέμε με το σπαθί του, εννοούμε πως στην πορεία του συνδυάστηκε η αυτοθυσία με την πολλή εργασία και την ελάχιστη ή μηδαμινή αρωγή του κράτους. Εδώ θριαμβεύει και πολλοί ακόμη και σήμερα υπενθυμίζουν –κάπως υποτιμητικά– πως έκανε βίντεο κλιπ. Λες και δεν ξεκινάει κάποιος από κάπου για να φτάσει εκεί που ονειρεύεται. Ολα αυτά τα σκέφτομαι με αφορμή τα Οσκαρ που απέσπασε και την εξέδρα που στήθηκε για έναν άνθρωπο που παλεύει μόνος με το όραμά του.

Η Πολιτική στα μεσημεριανάδικα

Ολο και πιο πολύ διαχέεται η Πολιτική στα μεσημεριανάδικα. Μια χαρά. Σε τίποτε δεν υπολείπονται οι συνάδελφοι στα πάνελ εκείνων του αμιγώς πολιτικού ρεπορτάζ. Ούτε η Πολιτική είναι υπόθεση των κομμάτων και των διαπιστευμένων συντακτών και μόνον. Αφήστε που και ωραίες συνεντεύξεις έχουμε δει σε τέτοιες ζώνες, θεωρώ καλύτερη όλων τη Ναταλία Γερμανού. Το πρόβλημα των μεσημεριανών ζωνών όμως είναι άλλο. Είναι ένας ηθικός πανικός που μοιάζει να έχει ριζώσει στις φωνές και τις ρητορικές των παρουσιαστών. Πνεύμα και Ηθική έλεγε ο συχωρεμένος ο Αυλωνίτης στην «Ωραία των Αθηνών», και ορισμένοι μεσημεριανοί θυμίζουν προέδρους ελληνοχριστιανικών σωματείων του ’50 με ολίγη από λάιφ στάιλ.