Εμπειρία θεάτρου

Υπάρχει κάτι που δηµιουργεί µια ενδιαφέρουσα αισθητική συνθήκη στο καινούργιο θέατρο Συγγρού 33 που εγκαινίασε πρόσφατα ο Αντώνης Καλογρίδης. Ο συνδυασµός του ίδιου του χώρου µε την επιλογή του συγκεκριµένου συγγραφέα που ολοκληρώνεται µε την παράσταση που υπογράφει ο σκηνοθέτης, δηµιουργεί ένα ξεχωριστό τρίγωνο στην αθηναϊκή θεατρική πιάτσα. Κι έχει ενδιαφέρον.

Με τον πρωτότυπο τίτλο «Τα δώρα της νύχτας» (2019) το έργο του Δημήτρη Δημητριάδη (1944) περνά στη σκηνή από τον Αντώνη Καλογρίδη, ο οποίος και θέλησε να το ξαναβαφτίσει, επιλέγοντας τη λέξη «Αγρυπνία». Ισως γιατί οι ήρωές του, ο καθένας για τους δικούς του λόγους, ξαγρυπνούν μέσα στη νύχτα, περιμένοντας, ελπίζοντας.

Συγγραφέας με ιδιαίτερο στίγμα στα νεοελληνικά γράμματα, ο Δημητριάδης, ο οποίος με το πρώτο του πεζογράφημα «Πεθαίνω σαν χώρα» (1978) προκάλεσε έντονο ενδιαφέρον, ανήκει στους πολυγραφότατους του είδους – πεζά, θέατρο, μεταφράσεις, ποίηση, δοκίμια.  Η «Αγρυπνία» διαχειρίζεται μια αλληγορική ιστορία που μοιράζεται ανάμεσα στην ευσέβεια και την παρανομία, την παρακμή, την ερωτική/σεξουαλική επιθυμία, κι όλο αυτό με το εύρημα (και) μιας μεσοτοιχίας. Από τη μια πλευρά είναι η οικία της οικογένειας των ευσεβών και από την άλλη ένα νυχτερινό κέντρο, ένα κλαμπ σαν ερωτική βαβέλ, το Mastertower. Συνδετικός κρίκος ο γιος της οικογένειας, που συχνάζει στο Mastertower, αναζητώντας το αντικείμενο του πόθου του, ένα αγόρι που ερωτεύτηκε κάποτε και δεν κατάφερε να βγάλει από μέσα του. Αυτή η αναζήτηση θα φέρει κοντά αυτούς τους δύο τόσο διαφορετικούς – αντίθετους κόσμους, προκαλώντας ένα ντόμινο αντιδράσεων, αποκαλύψεων και ανατροπών.

Η σκηνοθετική ματιά του Αντώνη Καλογρίδη, ο οποίος επέστρεψε στο θέατρο ύστερα από μια περίοδο αποχής, αγκαλιάζει με ολιστικό τρόπο και κυρίως με υψηλή αισθητική την ιστορία του Δημητριάδη και την κάνει δική του. Φτιάχνει ένα εντυπωσιακό θεατρικό σύμπαν επί σκηνής, όπου το επιβλητικό σκηνικό, οι έντονοι φωτισμοί, οι δυνατοί ήχοι και οι μουσικές του Κωνσταντίνου Β μαζί με τη χρήση των video συνομιλούν με τους ήρωες και τις καταστάσεις που βιώνουν. Οι σχέσεις μεταξύ τους ξεδιπλώνονται, μαζί και οι συγκρούσεις, βαθιές, μεταφυσικές, φέρνοντας στην επιφάνεια τις εσωτερικές αγωνίες που κουβαλάνε.

Φαντασία και ευρηματικότητα

Με τρόπο ευφάνταστο και ταχείς ρυθμούς, ο Καλογρίδης παίζει με τις εικόνες που ο ίδιος πλάθει, ξεπερνώντας έτσι ακόμα και κάποιες δυσνόητες έννοιες του έργου που πηγάζουν από τον κόσμο του συγγραφέα. Η φαντασία και η ευρηματικότητα του σκηνοθέτη δημιουργούν μια συνολική θεατρική εμπειρία που ξεκινά από την είσοδο του θεατή στον χώρο της Συγγρού 33.

Το παιχνίδι ανάμεσα στο Καλό και το Κακό, το επιτρεπτό και το απαγορευμένο, το νόμιμο και το παράνομο, περνώντας μέσα από τη ζωή και τον θάνατο καταλήγει σε μια βαθιά συγκίνηση. Το τέλος του έργου, ουσιαστικό και καταλυτικό, επιβεβαιώνει τη σύμπνοια και την επικοινωνία συγγραφέα και σκηνοθέτη.  Ο επταμελής θίασος, που ακούει σε ονόματα ηρώων βγαλμένα κυρίως μέσα από συμβολισμούς και μύθους – Ευσέβιος, Δροσούλα, Ντέα, Λίνος, Ρόδης, Φειδίας, Πέτρος –, είναι ενσωματωμένος στον στόχο της παράστασης. Εμπειροι και νεότεροι, συνθέτουν μια ομάδα που εμποτίστηκε από το πάθος του Καλογρίδη και το μετουσίωσε σκηνικά με τις ερμηνείες του.