Η Ευρώπη είναι μόνη στο σπίτι

Η κατάσταση της Ευρώπης το 2024 είναι δύσκολη, ακόμη και επικίνδυνη. Στην Ουκρανία, ο επιθετικός πόλεμος του ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν μπαίνει στον τρίτο χρόνο. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Ντόναλντ Τραμπ, ο πιθανότερος Ρεπουμπλικανός υποψήφιος για τις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου, απειλεί τους μακροχρόνιους συμμάχους της χώρας του, ενθαρρύνοντας ακόμη και τον Πούτιν να επιτεθεί σε ευρωπαϊκές χώρες που δεν ξοδεύουν τουλάχιστον το 2% του ΑΕΠ τους για την άμυνα.

Εάν ο Τραμπ κερδίσει τον Νοέμβριο, πιθανότατα θα σημάνει το τέλος του ΝΑΤΟ και της αμερικανικής εγγύησης ασφάλειας. Η Ευρώπη θα είναι εντελώς μόνη της, παγιδευμένη ανάμεσα σε έναν αυτοκρατορικό ρώσο γείτονα και μια απομονωτική Αμερική. Η κατάσταση απαιτεί μεγαλύτερη ευρωπαϊκή ενότητα: συγκεκριμένα, μια κοινή εξωτερική πολιτική, μια κοινή στρατιωτική ικανότητα, μια ευρωπαϊκή πυρηνική ομπρέλα και οτιδήποτε άλλο αποτελεί τη βάση μιας ουσιαστικής κυριαρχίας στον 21ο αιώνα. Οι Ευρωπαίοι, ωστόσο, παραμένουν απρόθυμοι να αποδεχθούν αυτό το γεγονός.

Η Ευρώπη είναι οικονομικά ευημερούσα, τεχνολογικά και επιστημονικά προηγμένη και γενικά ένα καλό μέρος για να ζεις (με ισχυρές δημοκρατίες και κράτος δικαίου), αλλά δεν είναι μεγάλη δύναμη. Αυτό είναι κάτι που μένει να επιτύχει, και πρέπει να το κάνει γρήγορα υπό την πίεση των γεγονότων. Ο σαφής και παρών κίνδυνος που εγκυμονεί ο Πούτιν προφανώς δεν ήταν επαρκής. Μήπως θα έχει αποτέλεσμα η πρόσθετη απειλή που προέρχεται από τον Τραμπ;  Κρίνοντας από την προηγούμενη εμπειρία, είμαστε απαισιόδοξοι. Ο πόλεμος της Ρωσίας συνεχίζεται εδώ και δύο χρόνια και η Ευρώπη δεν έχει ακόμη συμβιβαστεί με το γεγονός ότι μια μεγάλη δύναμη επιδιώκει και πάλι μια αυτοκρατορική, ληστρική επίθεση εναντίον ενός μικρότερου, ειρηνικού γείτονα. Εκτός από τους Ανατολικοευρωπαίους και τους Σκανδιναβούς, οι πολίτες στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες – συμπεριλαμβανομένης της πολιτικής τάξης – τρέφουν ψευδαισθήσεις. Η Ευρώπη δεν διαθέτει πυρομαχικά, αεράμυνα, βαρύ εξοπλισμό και σχεδόν οτιδήποτε άλλο χρειάζεται η Ουκρανία για να αμυνθεί αποτελεσματικά. Και τώρα, υπάρχει αυξανόμενος κίνδυνος να τερματιστεί η βοήθεια των ΗΠΑ για την Ουκρανία λόγω του απομονωτικού στραγγαλισμού του Τραμπ στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα.

Ωστόσο, διακυβεύονται πολύ περισσότερα στην Ουκρανία από την ελευθερία και την κυριαρχία του λαού της. Το μέλλον της δημοκρατικής Ευρώπης τίθεται τώρα υπό αμφισβήτηση. Ο Πούτιν θέλει μια μεγάλης κλίμακας εδαφική αναθεώρηση μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, για να διασφαλίσει την κυριαρχία της Ρωσίας και να αποκαταστήσει το καθεστώς της ως παγκόσμιας δύναμης. Θα κάνει ό,τι χρειάζεται για να επιτύχει αυτόν τον στόχο και σχεδόν σίγουρα δεν θα είναι ικανοποιημένος με το να καταλάβει μόνο την Ουκρανία. Η Ρωσία έχει μετατραπεί σε μια πολεμική οικονομία και η Ευρώπη πρέπει να λάβει σοβαρά υπόψη αυτό το γεγονός.

Ας μην κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας: Πούτιν και Τραμπ επιβάλλουν μια ιστορική αλλαγή παραδείγματος στην Ευρώπη. Ενώ η ευημερία και η κοινωνική προστασία παραμένουν σημαντικές, η ασφάλεια της Ευρώπης θα πρέπει να είναι η κορυφαία προτεραιότητα στην ατζέντα μας. Στο καλύτερο σενάριο, η διατλαντική συμμαχία παραμένει σε ισχύ μετά τις εκλογές στις ΗΠΑ. Αλλά δεν πρέπει να στοιχηματίζουμε σε αυτό. Η Ευρώπη πρέπει να δεσμευτεί σταθερά για την ενίσχυση των αμυντικών της δυνατοτήτων, επειδή έχει έναν γείτονα που αποτελεί μακροπρόθεσμη στρατιωτική απειλή και απλά δεν μπορεί να τον εμπιστευτεί κανείς. Η συνεχιζόμενη ευρωπαϊκή αφέλεια θα μπορούσε να αποδειχθεί μοιραία.

Ο Γιόσκα Φίσερ, υπουργός Εξωτερικών και αντικαγκελάριος της Γερμανίας
από το 1998 έως το 2005, ήταν ηγέτης του Γερμανικού Κόμματος των Πρασίνων
επί σχεδόν 20 χρόνια