Κέλβιν Κιπτούμ, καλό ταξίδι

Αφησα να περάσουν μερικές ημέρες για να γράψω για τον Κέλβιν Κιπτούμ. Ηλπιζα ότι στο μεταξύ θα μπορούσα να χωνέψω αυτό που συνέβη. Μάταια.

Πώς να συμβιβαστείς με κάτι τόσο τραγικό. Ενας άνθρωπος πάρα πολύ νέος, μόλις 24 ετών ήταν, έφυγε από τη ζωή με αυτόν τον τραγικό και άδικο τρόπο. Κάθε θάνατος σε τροχαίο ατύχημα είναι άδικος. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για ένα παλικάρι που είχε όλη τη ζωή μπροστά του.

Και ως μαραθωνοδρόμος, πώς να συμβιβαστώ με την απώλεια ενός πρωταθλητή που δικαίως χαρακτηρίστηκε φαινόμενο. Οσο γρήγορος ήταν τρέχοντας, τόσο γρήγορα κατάφερε να μας καταπλήξει και να μας βυθίσει στη θλίψη.

Οσα πρόλαβε να πετύχει, μας είχαν ανοίξει την όρεξη για να κάνουμε μεγαλεπήβολα όνειρα γι’ αυτά που θα ακολουθούσαν. Ο Κενυάτης νίκησε και στους τρεις μαραθώνιους που έλαβε μέρος με επιδόσεις κάτω από 2:02 και με παγκόσμιο ρεκόρ (2:00:35) στα 42.195 μέτρα το οποίο – τι ειρωνική σύμπτωση – αναγνωρίστηκε επίσημα μόλις λίγα 24ωρα πριν χάσει τη ζωή του.

Οι περισσότεροι και εγώ μεταξύ αυτών, στοιχηματίζαμε ότι στον μαραθώνιο του Ρότερνταμ σε δύο μήνες θα «έσπαγε» το δίωρο σε επίσημο αγώνα και στο Παρίσι θα ανέβαινε στο βάθρο Ολυμπιονίκης. Εκεί θα βλέπαμε και τη «μάχη» που περιμέναμε πώς και πώς ανάμεσα στον Κιπτούμ και το άλλο «φαινόμενο» της Κένυας, τον Ελιουντ Κιπτσόγκε.

Τίποτα από όλα αυτά δεν θα συμβεί. Ο Κιπτούμ θα μείνει στην ιστορία και στη μνήμη όσων αγαπάμε τον μαραθώνιο, όπως ο Αμερικανός Στιβ Πρεφοντέιν που επίσης έχασε τη ζωή του σε τροχαίο ενώ είχε ήδη πιάσει κορυφή στην καριέρα του και ετοιμαζόταν να ανέβει ακόμα πιο ψηλά.

Με αυτή την πικρή γεύση, με απέραντη στεναχώρια γράφω αυτό το κείμενο για να τον αποχαιρετήσω κι εγώ με τον τρόπο μου.

Με την υπόσχεση ότι δεν θα ξεχάσουμε ποτέ το μάθημα που μας έδωσε χωρίς να το ξέρει. Οτι όλα είναι δυνατά, αρκεί να το πιστέψεις.

Κέλβιν Κιπτούμ, καλό ταξίδι.