«Μου επιτέθηκε αρκούδα όταν έτρεχα μαραθώνιο»

Τρέχω από τα 20 μου χρόνια, ολοκληρώνοντας τον πρώτο μου αγώνα 50 χιλιομέτρων το 2012, τη χρονιά που έκλεισα τα 50. Εκανα τον σύζυγό μου, τον Μάικ, να ασχοληθεί με το τρέξιμο και τον Ιούνιο του 2016 συμμετείχαμε στον μαραθώνιο του Βαλές Καλντέρα, έναν συνδυασμό μονοπατιών και δασικών δρόμων μέσα από ψηλά πεύκα, κοντά στο μέρος όπου ζούμε στο Νέο Μεξικό των ΗΠΑ. Το τρέξιμο σε υψόμετρο 2.400 μ. σε θερμοκρασίες 30 βαθμών Κελσίου δεν είναι για όλους – νομίζω ότι υπήρχαν μόνο περίπου 40 διαγωνιζόμενοι, και πολλοί από αυτούς σταμάτησαν στα μισά του δρόμου.

Υστερα από έξι ώρες, 3-4 χλμ. πριν από τη γραμμή τερματισμού, έτρεχα μόνη μου. Μόλις είχα διασχίσει ένα ρυάκι και ανέβαινα έναν πευκόφυτο λόφο, όταν αντιλήφθηκα κάτι να με πλησιάζει από το πλάι. Στην αρχή το πέρασα για φουντωτό σκύλο, αλλά καθώς πλησίαζε συνειδητοποίησα ότι ήταν μια μαύρη αρκούδα, ένα βορειοαμερικανικό είδος. Τραντάχτηκα από τον φόβο, μα στη συνέχεια στράφηκα προς το μέρος της, σήκωσα τα χέρια μου για να φανώ όσο πιο μεγαλόσωμη μπορούσα και άρχισα να φωνάζω. Η αρκούδα όμως συνέχισε να έρχεται κατά πάνω μου. Τότε πίσω της είδα το μικρό της. Ηξερα ότι έμπλεξα άσχημα. Ηθελε να το προστατέψει. Ξαφνικά, βρέθηκα ανάσκελα να με χτυπάνε τα νύχια της. Με δάγκωσε και στα δύο χέρια και, όταν ούρλιαξα από τον πόνο, μου έδωσε ένα αριστερό χτύπημα στο πρόσωπο. Το να αντισταθώ δεν αποτελούσε επιλογή. Προσπάθησα να γυρίσω μπρούμυτα, και εκείνη δάγκωσε τον λαιμό μου και άρχισε να με κουνάει, αν και το σακίδιό μου την εμπόδισε αρκετά.

Εκανα την πεθαμένη

Η δεξιά πλευρά του προσώπου μου ήταν ματωμένη και ένιωθα κάτι να κρέμεται στο μάγουλό μου. Προς μεγάλη μου ανακούφιση, αποδείχτηκε ότι ήταν τα σπασμένα γυαλιά ηλίου μου. Η αρκούδα έδωσε ένα τελευταίο χτύπημα στο σακίδιό μου και απομακρύνθηκε ξεφυσώντας. Καθ’ όλη τη διάρκεια της επίθεσης, η οποία διήρκεσε ίσως ένα λεπτό, δεν είχε γρυλίσει ούτε μια φορά – φαινόταν μάλλον νευρική. Μπορούσα επίσης να ακούσω τις φωνές από δύο αρκουδάκια – αυτό που είχα δει και ένα άλλο, το οποίο συνειδητοποίησα ότι βρισκόταν στην κορυφή ενός κοντινού δέντρου. Παριστάνοντας τη νεκρή, παρακολουθούσα κρυφά την προσπάθειά της να κατεβάσει το μικρό, ρίχνοντάς μου ματιές. Τελικά, η τριάδα απομακρύνθηκε.

Δεν ήμουν σίγουρη για το πόσο σοβαρά τραυματισμένη ήμουν, αλλά ήξερα ότι ήταν ζωτικής σημασίας να λάβω φροντίδα άμεσα. Προσπαθώντας να σηκωθώ, ζαλιζόμουν και είχα ναυτία. Δεν είχα πάρει μαζί τηλέφωνο, καθώς το σήμα κατά μήκος της διαδρομής ήταν σχεδόν ανύπαρκτο, οπότε το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να περιμένω.

Με ελικόπτερο

Αποδείχθηκε ότι πίσω μου υπήρχαν μόνο δύο δρομείς. Ο πρώτος που έφτασε, μισή ώρα αργότερα, ήταν ο 75χρονος Κεν. «Επεσες;» με ρώτησε. Είδα το σοκ του όταν γύρισα προς το μέρος του. Πίσω του ήρθε μια γυναίκα που ήξερα, η Αντρεα. Ετρεξαν σε αντίθετες κατευθύνσεις προς τους δύο πλησιέστερους σταθμούς βοήθειας. Μισή ώρα μετά με έδεναν σε ένα φορείο. Με μετέφεραν με ελικόπτερο 100 χλμ. μακριά σε νοσοκομείο. Δεν είχα σπασμένα κόκαλα και το τραύμα στον αυχένα ήταν ελάχιστο, αλλά ο αριστερός δικέφαλός μου είχε σχιστεί και το χτύπημα της αρκούδας στο πρόσωπό μου είχε σπάσει τη δεξιά κόγχη του ματιού μου, είχε σκίσει το βλέφαρο και είχε καταστρέψει τον δακρυϊκό πόρο. Είχα επίσης χάσει μια λωρίδα δέρματος από το μέτωπο, συμπεριλαμβανομένου μεγάλου μέρους του δεξιού μου φρυδιού.

Να συνυπάρχουμε

Δυστυχώς, η μητέρα αρκούδα υποβλήθηκε σε ευθανασία για να εξεταστεί για λύσσα, μια πολιτική για κάθε άγριο ζώο που επιτίθεται σε άνθρωπο στο Νέο Μεξικό των ΗΠΑ. Αγωνίστηκα για να αλλάξει αυτός ο νόμος, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Τα μικρά πιάστηκαν και στάλθηκαν σε ειδικό κέντρο μέχρι να μεγαλώσουν αρκετά ώστε να επανενταχθούν ξανά στη φύση.

Επέστρεψα στα μονοπάτια ύστερα από λίγες ημέρες – δεν ήθελα ο φόβος να με εμποδίσει να κάνω αυτό που αγαπώ. Οι δασικές πυρκαγιές, η ξηρασία και η ανθρώπινη εισβολή στην επικράτεια της αρκούδας σημαίνουν ότι οι στενές επαφές είναι πιθανό να γίνονται όλο και πιο συχνές, οπότε πρέπει να προσπαθήσουμε να συνυπάρξουμε. Μόλις πριν από δύο χρόνια, είχα μια άλλη συνάντηση με αρκούδα την ώρα που έτρεχα. Αλλά τώρα πια κουβαλάω πάντα μαζί μου ένα ειδικό σπρέι. Ευτυχώς πάντως, εκείνη προτίμησε να με αποφύγει.