«Δύσκολοι καιροί για λαϊκά συγκροτήματα»
Ο Χρήστος Παπαδόπουλος μιλάει για την επανένωσή του με τα Παιδιά από την Πάτρα στο αυριανό «Σπίτι με το Mega»
Ο Χρήστος Παπαδόπουλος σε στιγμιότυπο από το «Σπίτι με το Mega» που θα μεταδοθεί το Σάββατο
Μ’ ένα γνήσιο λαϊκό γλέντι επιστρέφει αύριο το «Σπίτι με το Mega». Η επιτυχημένη μουσική εκπομπή του Mega έπειτα από ένα απαραίτητο διάλλειμα, έρχεται ξανά στον αέρα φέρνοντας μαζί μια παρέα που άφησε εποχή. Ετσι, στο πρώτο επεισόδιο της νέας χρονιάς, η Ρούλα Κορομηλά και ο Μιχάλης Χατζηγιάννης υποδέχονται τον Χρήστο Παπαδόπουλο μαζί με Τα παιδιά από την Πάτρα.
Ο δεξιοτέχνης μουσικός και συνθέτης επανενώνεται με τον Λάμπρο Καρελά και τον Βαγγέλη Δεληκούρα σ’ ένα νοσταλγικό μελωδικό ταξίδι μαζί με άλλους αγαπημένους του καλλιτέχνες που θα μοιραστούν τη σκηνή. Ανάμεσα στα τραγούδια που θα ακουστούν το βράδυ του Σαββάτου είναι οι μεγάλες επιτυχίες του συγκροτήματος όπως «Λαϊκό τσα – τσα», «Πίνω μπίρες», «Ο Αλέφαντος», «Δεν θέλω τη συμπόνια κανενός» και «Μου λένε να μην κλαίω». Την παρέα της εκπομπής συμπληρώνουν οι Ιορδάνης Χασαπόπουλος, Στράτος Μαρκίδης, Σόφη Πασχάλη, Στέλλα Γιαμπουρά και Χριστίνα Κουλουμπή. Με αφορμή αυτή την εμφάνισή του, ο Χρήστος Παπαδόπουλος μίλησε στο «Νσυν».
Τι έχετε ετοιμάσει για το «Σπίτι με το Mega»;
Ετοιμάσαμε ένα πρόγραμμα με διαχρονικά τραγούδια, επιτυχίες που είπαν Τα παιδιά από την Πάτρα, οι Ζιγκ Ζαγκ , η Οπισθοδρομική Κομπανία αλλά και τραγούδια που έγραψα στη μετέπειτα πορεία μου. Με καλεσμένους αγαπημένους φίλους και συνεργάτες όπως ο Γεράσιμος Ανδρεάτος, ο Ματθαίος Γιαννούλης, η Ρία Ελληνίδου και η Μαρία Ιακώβου. Εννοείται από αυτή την παρέα δεν θα μπορούσε να λείπει ο Βαγγέλης Δεληκούρας, ο Λάμπρος Καρελάς, ο Δημήτρης Ζμπέκος και ο Θοδωρής Παπαδόπουλος.
Αν και πάνε 20 χρόνια από τη διάλυση των Παιδιών από την Πάτρα, με τον Λάμπρο Καρελά και τον Βαγγέλη Δεληκούρα, οι δρόμοι σας συνεχίζουν να συναντιούνται. Τι είναι αυτό που τότε σας χώρισε και τώρα σάς ενώνει;
Μετά τη μεγάλη μας επιτυχημένη πορεία με το συγκρότημα, επιλέξαμε διαφορετικούς καλλιτεχνικούς δρόμους. Παρ’ όλ’ αυτά, ενίοτε κάναμε κάποιες κοινές εμφανίσεις με τον Λάμπρο Καρελά, είτε σε μαγαζιά, είτε σε συναυλίες. Θέλω να σας εκμυστηρευτώ πως ο Βαγγέλης Δεληκούρας απέχει πολλά χρόνια από τα μουσικά δρώμενα και έχει πολλά χρόνια να εμφανιστεί και στην τηλεόραση, για αυτό και χάρηκα ιδιαίτερα που θέλησε να συμμετέχει σε αυτή την εκπομπή.
Οταν μεσουρανούσαν Τα παιδιά από την Πάτρα, τα συγκροτήματα λαϊκής μουσικής ήταν κανόνας. Σήμερα πλέον έχουν εκλείψει. Πώς το εξηγείτε εσείς αυτό;
Εμείς ζήσαμε και βιώσαμε μια άλλη εποχή, όπου μεσουρανούσε το καλό λαϊκό τραγούδι. Υπηρετώντας αυτό το είδος, μπορούσαμε να μεγαλουργήσουμε δισκογραφικά και να συντηρηθούμε οικονομικά. Οι εποχές αλλάζουν, τα πρότυπα κι αυτά αλλάζουν. Νομίζω σήμερα δεν υπάρχει χώρος για λαϊκά συγκροτήματα, παρόλο που διαπιστώνω ότι λείπουν στις μέρες μας και πολύς κόσμος το έχει ανάγκη. Οπως θεωρώ ότι δεν υπάρχει ο χρόνος ή η διάθεση, ή η υπομονή της ομάδας που πρέπει να είναι σαν μια γροθιά. Με κοινούς στόχους και σκοπούς. Για αυτό και γενικότερα τα συγκροτήματα διαλύονται.
Στο soundtrack της ζωής σας, ποια κομμάτια ξεχωρίζουν;
Το «Αρχιπέλαγος» γιατί εκεί φιλτράρισα όλες τις μουσικές εμπειρίες που απέκτησα από τα ταξίδια μου στην Ανατολή. Το τραγούδι «Εγώ γιορτάζω πάντα όταν πονάω», που μου έκανε την τιμή να τραγουδήσει ο Δημήτρης Μητροπάνος, το «Φίλα με» που έγραψα για τη γυναίκα μου, αλλά και το «Κόκκινο ποτάμι» όπου βλέποντας τις εικόνες από τη Γενοκτονία των Ποντίων πέρασαν από μπροστά μου όλες οι διηγήσεις των πόντιων παππούδων μου.
Για πολλά χρόνια παρουσιάζατε την τηλεοπτική εκπομπή «Χάριν ευφωνίας». Από αυτήν την εμπειρία σας, τι μάθατε για την τηλεόραση; Θα σκεφτόσασταν να επιστρέψετε στην παρουσίαση κάποιας εκπομπής εκτός μουσικού πλαισίου;
Εμαθα πολύ καλά να κάνω μουσικές εκπομπές που επικεντρώνονταν στην ουσία της μουσικής, της δημιουργίας και όχι στο θέαμα. Ολες αυτές οι περίπου 200 εκπομπές που έκανα ήταν και το μουσικό μου σχολείο, γιατί με όλους αυτούς τους τεράστιους παίχτες και δημιουργούς που βρέθηκα, μπήκα στα σπίτια τους και έμαθα πολλά για τη ζωή τους. Ο καθένας από αυτούς έβαλε κι ένα λιθαράκι στη δημιουργία του ελληνικού τραγουδιού. Ετσι, δεν αισθανόμουν ότι κάνω τηλεόραση, αλλά ότι βρίσκομαι σε ένα πάλκο με όλα αυτά τα μουσικά μου είδωλα. Αισθάνομαι ότι δεν θα μπορούσα να παρουσιάσω εκπομπή που να μη σχετίζεται με τη μουσική.














