«Ο χορευτής δεν έχει την πολυτέλεια να ξοδεύει το σώμα του»

Οι χορεύτριες Σταυρούλα Σιάμου και Αγγελική Στελλάτου μοιράζονται στο «Shifting time» μια συναρπαστική κοινή αφήγηση για τη στενή σχέση τους με την τέχνη του χορού, αλλά και το αποτύπωμα του χρόνου στο σώμα των χορευτών. «Μερικές φορές βλέπω στον ύπνο μου πως το σώμα μου είναι σαν δαντέλα, φτιαγμένο επιδέξια με βελονάκι, καλοδουλεμένο σεμέν, τόσο λεπτό…. Και μπαίνει το φως και το διαπερνά… Και μετά μπαίνει ο χρόνος στο σώμα και το χαλάει…» ακούγεται στη χορογραφία του Γιάννη Νικολαΐδη και της ομάδας Griffón, που συνεχίζεται στο θέατρο ΠΛΥΦΑ στον Βοτανικό από τις 16 έως τι;18 του μήνα. Τη μουσική υπογράφει ο Αντώνης Παλάσκας, τα κοστούμια η Ιωάννα Τσάμη και τον σχεδιασμό φωτισμών ο Τάσος Παλαιορούτας. Μιλήσαμε με τον χορογράφο για τη σύλληψη του έργου.

Ποιο ερώτημα ή προβληματική για την ίδια τη φύση του σώματος και τη σχέση του με τον χρόνο κρύβεται πίσω από τον τίτλο της παράστασης;

Το ερώτημα είναι ένα και κοινό για όλους. Πώς διαχειριζόμαστε τον χρόνο και τη φθορά που επιφέρει το πέρασμά του.

Μπορεί ο φόβος για την αναπόφευκτη φθορά που επιφέρει ο χρόνος να λειτουργήσει και «απελευθερωτικά» ως προς της διαχείριση του σώματος στον χορό;

Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι. Ενα αντίστοιχο ίσως είναι πως αφού ξέρουμε πως θα πεθάνουμε, ας ζήσουμε όσο καλύτερα μπορούμε. Ομως, δεν νομίζω πως στον χορό μπορεί να λειτουργήσει έτσι. Ο χορευτής πρέπει να διαχειρίζεται το σώμα του, δεν έχει τη πολυτέλεια να το ξοδεύει. Είναι μετρημένος ο χρόνος του και σύντομος.

Ποια αισθήματα και αξίες, αν μπορούμε να το πούμε έτσι, μεταφέρουν πάνω στη σκηνή οι δύο χορεύτριες με τις οποίες συνεργάζεστε;

Σίγουρα πως η εμπειρία συμπληρώνει τη σωματικότητα. Μετά, υπάρχουν και οι ιστορίες μας. Αυτές που μοιραζόμαστε μέσα από τον χορό μας. Ο καθένας από εμάς είναι ένας ήρωας.

Είναι «νόμιμη» η συζήτηση για την οποία διαβάζουμε και σε Μέσα του εξωτερικού: «Εως ποια ηλικία μπορούν να δοκιμάζονται οι χορευτές/χορεύτριες»; Από τη μια υπάρχει η ανάγκη για συμπερίληψη, αλλά αυτό δεν μοιάζει να αφορά την ηλικία…

Δεν ξέρω τι σημαίνει νόμιμη ακριβώς. Με μια γρήγορη αναζήτηση στο Διαδίκτυο βρίσκει κανείς στο εξωτερικό πολλές μελέτες και έρευνες για αυτό το θέμα. Στην Ελλάδα πάλι, εκτός κι αν μου ξεφεύγει κάτι… τίποτα. Ο σύγχρονος χορός είναι όντως… σύγχρονος, οπότε είναι λογικό αυτή η συζήτηση να είναι νέα. Η συμπεριληπτικότητα δεν πρέπει να υπάρχει δικαιωματικά. Δεν έχει νόημα να ανέβεις στη σκηνή σε οποιαδήποτε ηλικία αν δεν έχεις κάτι να πεις. Το θέμα είναι πως έχουμε συνδέσει τον χορό αποκλειστικά με τη νεότητα.

Πώς θα περιγράφατε την κατάσταση του σύγχρονου χορού για νεότερους επίδοξους χορευτές που ξεκινούν τώρα να «ψάχνονται»;

Διακρίνω τις ίδιες δυσκολίες που υπήρχαν και στο ξεκίνημά μου, με σημαντικότερη ίσως την ανυπαρξία πολιτιστικής πολιτικής από τη πολιτεία. Δεν είναι πρόσφορο το κλίμα για τη χορευτική δημιουργία, όμως εξακολουθούν να προκύπτουν νέοι καλοί χορευτές και χορογράφοι. Είναι παρήγορο, ειδικά αν σκεφτούμε πως αυτό το νέο αίμα δεν πρόλαβε όπως η γενιά μου το boost των Ολυμπιακών Αγώνων και την προ κρίσης εποχή.