Ατάκτως Ερριμμένα

Οι Αμερικανοί μάς εξοπλίζουν για να έχουμε ειρήνη; Και δη με νατοϊκή χώρα όπως η Τουρκία; Παγκόσμια πρωτοτυπία: δύο μέλη της ίδιας στρατιωτικής συμμαχίας – Ελλάδα και Τουρκία – να ανταγωνίζονται σε εξοπλισμούς με τον φόβο ο ένας του άλλου (συμμάχου).

Στις 27 Ιανουαρίου ήταν η επέτειος του τρομερού Ολοκαυτώματος των Εβραίων από τους Ναζί – ημέρα απελευθέρωσης του Αουσβιτς από τον Κόκκινο Στρατό της ΕΣΣΔ. Μαζί με τους Εβραίους υπέφεραν και Τσιγγάνοι και ομοφυλόφιλοι. Και συχνά το ξεχνάμε. Μια υπόμνηση μόνον για το εβραϊκό. Μήπως να εξεταστεί σοβαρά να περάσει στα σχολεία ως προτεινόμενη ύλη το βιβλίο του Πρίμο Λέβι «Εάν αυτό είναι ο Ανθρωπος»;

Οι ακτιβίστριες που πέταξαν σούπα στο αριστούργημα της Τζοκόντα είχαν, διαβάζω, φιλοδιατροφικά ελατήρια και εγγράφονται στους οικοακτιβιστές. Μήπως όμως ανήκουν στους οικοζηλωτές που συκοφαντούν κάθε πραγματική πράσινη κινητοποίηση;

Κανείς δεν είναι δεδομένος γύρω μας και πλάι μας. Και δεν υπάρχει χειρότερο από τη συχνή μας αναβλητικότητα («θα τα πούμε ναι!») που συχνά υποκρύπτει τη βεβαιότητα πως όλα θα είναι πάντα εκεί. Ο φίλος Μιχάλης Σπαρτιώτης πέθανε νέος και αιφνίδια. Το έμαθα από τον σπουδαίο μας σκηνοθέτη Δημήτρη Ινδαρέ. Ηταν ένας εξαίρετος αρχιτέκτονας-μηχανικός και μετρ στις αναστυλώσεις. Αλλά πάνω από όλα ήταν ένας φιλότεχνος που έφτιαξε ένα πολύ ζεστό στέκι σε ένα δρομάκι της Πειραιώς, το Piedra, που έμοιαζε με φωλιά τενόρων και σοπράνο. Ολο από τα χέρια του, έγινε ένα λαμπρό κτίσμα, ενώ για δεκαετίες στέγαζε ένα παλιό σχοινοποιείο. Δεν ζούσε από αυτό αλλά ζούσε γι’ αυτό. Βασικά ήταν η αφορμή να βλέπει όσους αγαπούσε. Αντίο.