Το κίνημα «Esperancas» και το reunion στο λιμάνι

Η περίφημη Cidade do Futebol, μεγάλη ιδέα του Φερνάντο Σάντος που η Ομοσπονδία υλοποίησε –εν καιρώ μεγάλης οικονομικής ύφεσης– μέσα σε μόλις 17 μήνες, είναι για τους Πορτογάλους κάτι σαν ποδοσφαιρικό (τους) απαύγασμα. Μια ολόκληρη πολιτεία, δυτικά της Λισαβόνας, αποκλειστικά στις υπηρεσίες όλων των εθνικών ομάδων της χώρας και του ιδιαίτερου συστήματος που οι Ιβηρες ακολουθούν πιστά με τελικό στόχο τη στελέχωση της εθνικής ομάδας των ανδρών. Μια χούφτα άνθρωποι οι Πορτογάλοι, μια χώρα μόλις των 10-11 εκατομμυρίων. Και όμως την ίδια στιγμή ένα πραγματικό football factory που μέσα στον 21ο αιώνα όχι μόνο αναβάθμισε τη θέση του στον διεθνή ανταγωνισμό αλλά έφτασε στο σημείο να μετατρέψει το ποδόσφαιρο σε ένα τεράστιο εξαγώγιμο προϊόν. Σε μια παράλληλη οικονομία που αφορά ένα τεράστιο οικοσύστημα. Η χώρα του Κριστιάνο Ρονάλντο και του Ζοσέ Μουρίνιο. Η χώρα της Πόρτο και της Μπενφίκα. Μα πάνω από όλα η χώρα που μετρά περισσότερους από 250 πορτογάλους ποδοσφαιριστές και προπονητές στο περιβάλλον της ευρωπαϊκής Big 5 (στα πρωταθλήματα Αγγλίας, Γαλλίας, Γερμανίας, Ισπανίας, Ιταλίας) και τουλάχιστον άλλους 500 στα (υπόλοιπα) πρωταθλήματα του κόσμου.

Δεν χρειάζεται άλλωστε να πάει κανείς… μακριά: Μόνο στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή είναι 23, με τον Ολυμπιακό να διατηρεί τη μερίδα του λέοντος. Οχι μόνο ποσοτικά αλλά και ποιοτικά. Το δικό του στολίδι, μάλιστα, το υπερσύγχρονο αθλητικό κέντρο του Ρέντη εσχάτως έγινε και σημείο reunion για μια παρέα από άσους που κάποτε είχαν για σπίτι τους τη Cidade do Futebol (παραδόθηκε Απρίλη του 2016). Που ονειρεύτηκαν και μεγάλωσαν μαζί. Που φόρεσαν σχεδόν κάθε φανέλα με το εθνόσημο της Εθνικής Πορτογαλίας στο μονοπάτι της ανάδειξής τους. Που την τριετία 2016-2018 αποτέλεσαν επίλεκτα μέλη των «Esperanças» του προφέσορα Ρουί Ζορζ, του επί 14 συναπτά έτη προπονητή της εθνικής u-21 της χώρας τους. Τον Ζέλσον Μαρτίνς και τον Αντρέ Ορτα που μόλις προστέθηκαν στο ρόστερ των Πειραιωτών, αλλά και τον Ντανιέλ Ποντένσε με τον Ζοάο Καρβάλιο που ήταν ήδη εδώ. Ο Ζέλσον Μαρτίνς  και ο Ντανιέλ Ποντένσε παιδιά της τάξης του ΄95 που αναδείχθηκαν ταυτόχρονα από την παραγωγική διαδικασία της Σπόρτινγκ Λισαβόνας (Κριστιάνο Ρονάλντο, Μπρούνο Φερνάντες κ.λπ.). Ο Αντρέ Ορτα (1997) και ο Ζοάο Καρβάλιο (1996) που μεγάλωσαν μαζί και εξελίχθηκαν στην παραγωγική διαδικασία της Μπενφίκα.

Εθνική και Ολυμπιακός

Ποιοι ήταν συμπαίκτες τους την τριετία 2016-2018 στις μικρές εθνικές ομάδες και δη στην U-21 του Ρουί Ζορζ; Σταρ του σήμερα όπως οι Ζοάο Φέλιξ (Μπαρτσελόνα), Ράφαελ Λεάο (Μίλαν), Ντιόγκο Ζότα (Λίβερπουλ). Κυρίως όμως μια σειρά από ποδοσφαιριστές που «ταξιδεύοντας» στον χρόνο τους συναντάς με τα ερυθρόλευκα. Ο Ρούμπεν Σεμέδο (1994), ο Ζιλ Ντίας (1997), ο Πέπε (1997), ο Ρόνι Λόπες (1995), ο Μπρούμα (1994), ο Γκονζάλο Πασιένσια (1994). Μια ιδιαίτερη σύμπτωση από εκείνες που σκαρώνει η ζωή και στο ποδόσφαιρο; Οχι, θα ήταν άδικο να αποδοθεί στην τύχη. Μάλλον ένα «μοτίβο» που επιβεβαιώνει τον ενιαίο τρόπο σκέψης του club Ολυμπιακός σχεδιάζοντας ποδόσφαιρο. Εχουν κατ’ εξακολούθηση επενδύσει οι Ερυθρόλευκοι στην αγορά της Πορτογαλίας. Θεωρούν ότι η ποδοσφαιρική κουλτούρα της χώρας, το dna της, είναι ταιριαστό με το δικό τους. Δεν θα πρέπει άλλωστε να ξεχνάμε ότι οι Πειραιώτες έχουν επενδύσει και σε πολύ σημαντικούς πορτογάλους προπονητές (Λεονάρντο Ζαρντίμ, Βίτορ Περέιρα, Μάρκο Σίλβα, Πάουλο Μπέντο, Πέδρο Μαρτίνς μόνο την τελευταία δεκαετία), όπως φυσικά ότι και σήμερα έχουν ακριβώς ένα τέτοιο δίπολο ως αιχμή του δόρατος: πορτογάλος αθλητικός διευθυντής (Πέδρο Αλβες), πορτογάλος προπονητής (Κάρλος Καρβαλιάλ).