«Δαιμονισμένοι»… 24 ωρών

Φυσικά ο αντίλογος είναι ισχυρός από όσους θέλουν ν’ ακούγεται επί σκηνής κάθε λέξη από τα έργα που έχουν αγαπήσει. Ή από εκείνους που η θεατρική πράξη αρχίζει να λειτουργεί έπειτα από κάποια ώρα, αφού μόνο τότε μπορούν να συνδεθούν με ό,τι συμβαίνει επί σκηνής και να βιώσουν πιο έντονα συναισθήματα. Δεν είναι λίγες οι φορές που το θεατρικό κοινό χαιρέτισε φιλόδοξες – σε χρόνο – παραστάσεις, όπως «Το τελευταίο καραβανσαράι: οδύσσειες» της Αριάν Μνουσκίν στο Φεστιβάλ Αθηνών το 2006: έξι ώρες θέατρο, 40 ηθοποιοί διαφόρων εθνικοτήτων, 20 γλώσσες.

Ή οι… δωδεκάωροι εις διπλούν «Δαιμονισμένοι» του Ντοστογέφσκι από τον Πέτερ Στάιν πάλι στο Φεστιβάλ Αθηνών το 2010. Οι θεατρικοί μαραθώνιοι δεν εξαντλούνται μόνο σε αυτές τις δύο περιπτώσεις. Οι σκηνοθετικές προσεγγίσεις ιδανικά θα πρέπει να είναι απαλλαγμένες από πρακτικές ανησυχίες αλλά και από υπεροπτικές μεγαλοεπάρσεις. Η ποιότητα δεν καθορίζεται από τη διάρκεια αλλά από την έμπνευση και τον σκοπό του κάθε σκηνοθέτη. Την ιδέα που έχει πλάσει στο μυαλό του και που καταδεικνύει πόσο και πώς τον έχει απασχολήσει το έργο.

Ζ.Λ.