Στις φλέβες του κυλούσε ο Ολυμπιακός

«Πήγα παιδί στον Ολυμπιακό. Από την Αγια-Σοφιά του Πειραιά. Εως τότε βοηθούσα στο ζαχαροπλαστείο του πατέρα μου. Ημουν 15 ετών, στον Ολυμπιακό δοκιμάστηκα, έκανα προπονήσεις και από τους πρώτους που γνώρισα ήταν ο Γιώργος Δαρίβας. Καταπληκτικός. Αμέσως με αγκάλιασε, ήρθε κοντά μου και με στήριξε στις πρώτες στιγμές της νέας ζωής μου. Ηταν ήδη ένας φτασμένος ποδοσφαιριστής και έκανε σπουδαία καριέρα ως έξω δεξιά. Εγώ αγωνίστηκα ως σέντερ φορ και κάναμε θαύματα στους αγώνες του Ολυμπιακού. Τι ομάδα, αλήθεια, είχαμε τότε. Ποιον να πρωτοθυμηθώ; Τον Σάββα Θεοδωρίδη; Τον Δρόσο; Τον Πολυχρονίου; Τον Μινάρδο; Τον Ρωσίδη και τον Μουράτη; Τον Μπέμπη; Ενας κι ένας ήταν οι ποδοσφαιριστές που συγκροτούσαν τότε την ομάδα του Ολυμπιακού και φτάσαμε σε μεγάλες διακρίσεις.

«Ελα εδώ Λιάκο, κοντά μου να είσαι», θυμάμαι πολύ καλά πώς μου το είπε ο Δαρίβας. Δεν δημιούργησε ποτέ κανένα πρόβλημα όσο ήμασταν μαζί, ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος και σίγουρα πάντα θα τον θυμάμαι. Εφυγε από τη ζωή στα 98 του, εγώ είμαι 86 στα 87 και ακόμη έχω στον νου τις συμβουλές που μου έδινε. Γιατί είχε σημασία μεγάλη να σου λέει πράγματα τότε ο Δαρίβας και το έκανε αυτό με τους ποδοσφαιριστές τους μικρούς σε ηλικία που έρχονταν στην ομάδα μας. Ηταν ενημερωμένος για πολλά θέματα, του ζητούσα συμβουλές και απλόχερα τις έδινε. Οταν μάλιστα του έκανα κάποια καλή πάσα και σημείωνε γκολ, έτρεχε αμέσως στην αγκαλιά μου να πανηγυρίσουμε μαζί την επιτυχία.

Στα αποδυτήρια είχαμε τις πλάκες μας, τα καλαμπούρια, γιατί χρειάζονται και αυτά. Μετείχε κανονικά και σε αυτά ο Γιώργος. Κάποια φορά, παίζαμε με τον Παναθηναϊκό στη Λεωφόρο. Μπήκα από τα αριστερά, ξεπέρασα τους αντιπάλους και ο Δαρίβας ερχόταν τρέχοντας από τα δεξιά, την άλλη πλευρά του γηπέδου. Εβγαλα τη σέντρα και αυτός με βολέ την μπάλα την έστειλε στο «Γ» της εστίας του ΠΑΟ. Φοβερό γκολ. Ολοι έτρεξαν να πανηγυρίσουν μαζί του και ο Δαρίβας με έπιασε και με φίλησε για την προσπάθειά μου. Τι άλλο να θυμηθώ; Παίζαμε με τον Απόλλωνα στη Ριζούπολη. Πήγα με το τρένο στο γήπεδο και είχα αργήσει. Με περίμενε εκεί που είχαμε δώσει ραντεβού και μου είπε επειδή μάλλον δεν ήμουν στην ώρα μου, «τώρα θα κάνεις ένα καλό ματς και εγώ ένα καλύτερο». Βγήκε αυτό, γιατί ήμασταν από τους καλύτερους σε εκείνο το παιχνίδι του Ολυμπιακού. Αν δεν κάνω λάθος, κατακτήσαμε μαζί πέντε τίτλους πρωταθλήματος: το 1954, το ’55, το ’56, το ’57 και το ’58. Εγώ γιόρτασα και το ’59 ακόμη ένα πρωτάθλημα και εκείνη την περίοδο ο Ολυμπιακός σάρωνε σε πρωτάθλημα και Κύπελλο, μια εκπληκτική ομάδα είχαμε. Ο Δαρίβας αργότερα έγινε και προπονητής υπηρεσιακός τη δεκαετία του ’70 στον Ολυμπιακό, όποτε τον καλούσε η ομάδα ήταν πάντα εκεί και δεν γινόταν να πει «όχι» στον σύλλογο που λάτρευε. Υπήρξε και πρόεδρος του συνδέσμου βετεράνων ποδοσφαιριστών του Ολυμπιακού. Οταν δεν του έδινα εγώ την μπάλα, όταν δηλαδή έκανε εκείνος την προσπάθεια, είχε τη δυνατότητα να περάσει όποιον ήθελε και με κάθε τρόπο και πίστευα ότι θα μου έδινε την μπάλα την κατάλληλη στιγμή ώστε να σκοράρω.

Ποτέ δεν θέλησε να παίξει αντίπαλος του Ολυμπιακού και όταν έγινε προπονητής, προτίμησε να μην είναι σε ομάδα πρώτης κατηγορίας ώστε να μην αναμετρηθεί με την ομάδα μας. Ασφαλώς δεν μπορεί κάποιος να ξεχάσει τις συμμετοχές του με την Εθνική Ελλάδας. Μόνο 16 φορές ήταν οι παρουσίες του, τότε η Εθνική έδινε λίγα παιχνίδια. Εβαλε όμως τέσσερα γκολ ο Δαρίβας και εκείνο που θυμούνται όλοι είναι αυτό με την Τουρκία το ’52. Τους αναστάτωσε, τους περνούσε με το δικό του στυλ και του έμεινε το προσωνύμιο «Λορέντζι», όπως έλεγαν τότε έναν θαυμάσιο ιταλό ποδοσφαιριστή. Εξτρέμ εκείνος, εξτρέμ και ο Δαρίβας. Ηταν ο Ελληνας «Λορέντζι». Ξεχώριζε για την ταχύτητα και την ντρίμπλα του, γι΄ αυτό λατρεύτηκε από τον κόσμο κι έγινε αναπόσπαστο μέλος της ομάδας που κατάκτησε οκτώ πρωταθλήματα (1948, 1951, 1952, 1954, 1955, 1956, 1957, 1958) κι έξι Κύπελλα Ελλάδας (1951, 1952, 1953, 1954, 1957, 1958).

Ο πρώτος αγώνας του Δαρίβα στον Ολυμπιακό ήταν τον Ιούλιο του 1946. Αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ το 1951 και δεύτερος το 1949 και το 1953, ενώ σημείωσε γκολ σε πέντε τελικούς Κυπέλλου, όπως μπορώ να θυμηθώ παρά τα πολλά χρόνια που έχουν περάσει. Αξίζει, τέλος, να αναδειχθεί και η δήλωση του πολύ αγαπητού σε όλους μας, Αντώνη Γλύκα, που τόσο τρέχει για τον Ολυμπιακό και προσφέρει σε κάθε τομέα: «Πριν από τις γιορτές, στο τελευταίο συμβούλιο του συνδέσμου μας, ήταν εκεί ο Δαρίβας. Πήρε ταξί και με το ίδιο πάθος έδωσε το παρών, έκανε αυτό που συνήθιζε να κάνει για χρόνια με ανιδιοτελή αγάπη. Θέλησε να πληροφορηθεί όλα τα θέματα, τις φιλανθρωπικές δράσεις του συνδέσμου, όλες τις δραστηριότητες, τα φιλικά που θα δίναμε, γενικά ό,τι υπήρχε στο πρόγραμμα. Τέτοια ήταν η αγάπη του για τον Ολυμπιακό, πολύ μεγάλη. Συνεργαστήκαμε εξαιρετικά για πολλά χρόνια».

* Ο Ηλίας Υφαντής είναι παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού