Brand

Εμπειροι δημοσκόποι, όταν τους ζητείται να απαριθμήσουν τα κριτήρια που καθορίζουν την ψήφο, βάζουν στη λίστα τους και την «ηγετικότητα» των αρχηγών των κομμάτων. Τα πρόσωπα, λένε, παίζουν πάντα ρόλο. Για την ακρίβεια, ένας απ’ αυτούς επιμένει ότι σήμερα η ελληνική πολιτική είναι πιο προσωποκεντρική απ’ ό,τι ήταν παλαιότερα – την εποχή που κάθε πόλος είχε έναν ισχυρό αρχηγό.

Αποδίδει δε την αλλαγή εν μέρει στο μητσοτακικό στυλ διακυβέρνησης, το οποίο έχει μάλλον περιορίσει το αποτύπωμα που αφήνει σε κάθε μείζον θέμα της επικαιρότητας ο αρμόδιος γι’ αυτό υπουργός.

Η αφιλτράριστη απάντηση που δίνουν στο παραπάνω ερώτημα εκείνοι που παρατηρούν το πολιτικό σύστημα και μέσα από τα στοιχεία των ερευνών κοινής γνώμης, λοιπόν, είναι πως μια από τις αιτίες των χαμηλών δημοσκοπικών επιδόσεων τόσο του ΣΥΡΙΖΑ όσο και του ΠΑΣΟΚ κρύβεται στις πολιτικές προσωπικότητες των προέδρων τους. Ή μάλλον στην αξιολόγησή τους από το εκλογικό σώμα.

Το κομματικό brand δεν μένει ποτέ ανεπηρέαστο από το αρχηγικό brand. Ενίοτε μάλιστα το δεύτερο ξεβάφει πάνω στο πρώτο.