Αντίο, Νίκο Λεβέντη

 Ο ποιητής Νίκος Λεβέντης ήταν μια ποιητική μορφή που πάντα τον παρακολουθούσα με ενδιαφέρον. Ηταν, μαζί με τον Αντώνη Ζέρβα και τον Κωστή Παπαγιώργη, στην πιο επιδραστική τριανδρία της μεταπολίτευσης, για όσους πολιτικοποιημένους αναζητούσαν το νόημα έξω από τις κομματικές στρατεύσεις.

Ο Λεβέντης ήταν Πειραιώτης, μαχητικός, αδιάφορος για την αγορά, είχε χιούμορ και συμπυκνωμένη σοφία. Λάτρης του Σολωμού, του Σικελιανού και του Καβάφη, ήξερε ότι ασχολείται με μια πολύ δύσκολη τέχνη. Για την οποία είχε υιοθετήσει μια φράση που αποδίδεται στον Ναπολέοντα: ποίηση είναι η ανάπτυξη όλων των ιδιοτήτων μας.

Χθες το βράδυ έμαθα ότι πέθανε κι ο Νίκος Λεβέντης. Και τι να πεις; Τον αποχαιρετώ με μερικούς στίχους του:

«Ρίγος γλυκό στη μυρωμένη αυγή / άνεμος δυνατός χαϊδεύοντας τις κορυφές / στην προσμονή τρέμει το στάχυ, / καρπούς που πλαταγίζει τα νερά / πάνω στα δροσισμένα φύλλα. / Το ρέμα ξέφυγε μουσκεύει / οποία παλάμη σκύψει ν’ ακούσει

/ τον ήχο που σάλεψε τη γη. / Δεν υπομένεται το φως / όταν η ψυχή κρύβει την άλλη λάμψη».