Ζαγκάλο, ο αξεπέραστος…

Εγινε ο πρώτος άνθρωπος που κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο τόσο ως παίκτης όσο και ως προπονητής. Το «φευγιό» του Μάριο Ζαγκάλο έκανε τη Βραζιλία να πονέσει και να μελαγχολήσει. Για τους συμπατριώτες του ήταν συνώνυμο του πατριωτισμού, της ευαισθησίας και της δόξας.

Το μόνο άτομο που κέρδισε ποτέ τέσσερις τίτλους Παγκοσμίου Κυπέλλου ήταν επίσης το τελευταίο εν ζωή μέλος της βασικής ομάδας της Βραζιλίας από την πρώτη της νίκη σε Μουντιάλ. Ηταν το 1958 στη Σουηδία. Τότε που άρχισε να γράφεται ο μύθος του «ζόγο μπονίτο» και της Σελεσάο.

Ο πρόεδρος της βραζιλιάνικης συνομοσπονδίας ποδοσφαίρου Eντνάλνο Ροντρίγκες είπε την αλήθεια όταν δήλωσε πως ο Ζαγκάλο είναι ένας από τους μεγαλύτερους θρύλους του αθλήματος.

Για τους δικούς του ήταν ένας αφοσιωμένος πατέρας, ένας στοργικός παππούς, έναν υπέροχος πεθερός, ένας πιστός φίλος, ένας επαγγελματίας νικητής και ένας σπουδαίος άνθρωπος.

Για τη Βραζιλία «ένας γιγαντιαίος ήρωας. Ενας πατριώτης που μας αφήνει μια κληρονομιά μεγάλων επιτευγμάτων», όπως σημείωσε το υπουργείο Αθλητισμού της νοτιοαμερικάνικης χώρας.

Μία από τις πιο χαρισματικές και δεισιδαιμονικές φιγούρες του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου, ήταν επίσης γνωστός για την αγάπη του για το Νο. 13 και τη συνεχή χρήση της φράσης «Θα πρέπει να τα βάλεις μαζί μου». Ατάκα που την ξεστόμιζε σε κάθε επικριτή της εκάστοτε ομάδας του.

Είπε ότι το 13 ήταν ο τυχερός του αριθμός γιατί φέρει τα δύο τελευταία ψηφία του έτους γέννησής του: το 1931.

Ο Ζαγκάλο έπαιξε ρόλο σε σχεδόν κάθε σημαντικό κεφάλαιο στην ιστορία του ποδοσφαίρου της Βραζιλίας, από τον πρώτο τίτλο στο Παγκόσμιο Κύπελλο το 1958 έως το τουρνουά που φιλοξένησε το 2014.

Ο αρχισκόρερ Ρομάριο, ο οποίος πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του σε κόντρα με τον Ζαγκάλο, είπε ότι ο «Γηραιός Λύκος» (Velho Lobo) έχει «την ίδια σημασία με τον Πελέ» για το έθνος του. Θριαμβευτής το 1994 στις ΗΠΑ ο Ρομάριο επέκρινε ανοιχτά τον «Lobo» επειδή τον άφησε εκτός τουρνουά του 1998 στη Γαλλία. Δεν έπαψε ποτέ όμως να τον αναγνωρίζει ως κορυφαίο.

Για τον θρυλικό Καφού, «δεν ήταν μόνο προπονητής, αλλά ένας φίλος, ένας πατέρας, ένας σύντροφος που με δίδαξε πολλά».

«Αυτή η εικόνα χαράς και δέσμευσης θα παραμείνει», ανέφερε το τηλεοπτικό κανάλι GloboNews. «Αγαπάμε τόσο πολύ την εθνική ομάδα και όταν μιλάμε για το Ζαγκάλο είναι σαν να μιλάμε για την εθνική ομάδα», κατέληγε το ρεπορτάζ για τον θάνατό του οκτώ χρόνια πριν κλείσει έναν αιώνα ζωής.

Ηταν ο πρώτος επιθετικός της Βραζιλίας που λειτούργησε ως «ψεύτικος» εξτρέμ, παίζοντας ανάμεσα σε χαφ και επιθετικούς.

Σταμάτησε να παίζει επαγγελματικά το 1965 και ξεκίνησε άμεσα την προπονητική του καριέρα με την Μποταφόγκο.

Ανέλαβε ομοσπονδιακός της Εθνικής Βραζιλίας το 1970, λίγο πριν από το Παγκόσμιο Κύπελλο του Μεξικού. Κληρονόμησε μια ομάδα που περιελάμβανε τους Πελέ, Ζαϊρζίνιο, Ζέρσον, Ριβελίνο, Τοστάο. Η Βραζιλία συνέτριψε την Ιταλία με 4-1 στον τελικό και έγινε η πρώτη με τρεις παγκόσμιους τίτλους.

Ηταν επίσης προπονητής της Βραζιλίας το 1974, αλλά χωρίς τον Πελέ, η ομάδα τερμάτισε στην τέταρτη θέση στο Μουντιάλ της Γερμανίας.

Γεννημένος στην Αταλαΐα της Αλαγκόας στη βορειοδυτική Βραζιλία ήταν βοηθός του Κάρλος Αλμπέρτο Παρέιρα όταν η Σελεσάο κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994 στις ΗΠΑ κερδίζοντας ξανά την Ιταλία στον τελικό. Ο Παρέιρα πολλές φορές είπε ότι ένιωθε σαν η ομάδα να είχε δύο προπονητές. Τέτοια ήταν η επιρροή του Ζαγκάλο στην ομάδα του.

Το Μουντιάλ της Γαλλίας

Επέστρεψε στο τιμόνι τέσσερα χρόνια αργότερα για το Παγκόσμιο Κύπελλο της Γαλλίας, όταν η Βραζιλία έχασε 3-0 από τους γηπεδούχους σε έναν τελικό που χαρακτηρίστηκε από τους ανεξήγητους σπασμούς του Ρονάλντο πριν από το παιχνίδι. Ο Ζαγκάλο επικρίθηκε γιατί άφησε τον Ρονάλντο να παίξει. «Οποιοσδήποτε στη θέση μου θα έκανε το ίδιο πράγμα. Δεν επρόκειτο να είμαι αυτός που θα τον εμπόδιζε να παίξει σε τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου».

«Η ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου της FIFA δεν μπορεί να ειπωθεί χωρίς τον Μάριο Ζαγκάλο», δήλωσε ο πρόεδρος του κυβερνώντος σώματος Τζιάνι Ινφαντίνο.

Ο πρόεδρος της Βραζιλίας, Λουίζ Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα έγραψε ότι «ο Ζαγκάλο ήταν ένας από τους σπουδαιότερους ποδοσφαιριστές και προπονητές όλων των εποχών, σύμβολο αγάπης για την εθνική ομάδα και τη Βραζιλία. Θαρραλέος, αφοσιωμένος, παθιασμένος και προληπτικός, ήταν ένα πρότυπο για τους Βραζιλιάνους που δεν τα παράτησαν ποτέ».