«Τα κακομαθημένα {LF}παιδιά της ιστορίας»

Μια έγκυος γυναίκα 41 ετών δολοφονείται. Κατηγορούμενος ο 39χρονος σύντροφός της. Οι αποκαλύψεις προκαλούν σοκ και αμέτρητα ερωτήματα. Τον βαραίνουν αμετάκλητες καταδικαστικές αποφάσεις. Δίκες σε εκκρεμότητα, ασφαλιστικά μέτρα που δεν τηρούνταν, ατιμωρησία. Ξυλοκοπούσε επανειλημμένα την αδερφή του για να της αποσπά χρήματα, όμως η Δικαιοσύνη του επέτρεπε ξανά και ξανά να κυκλοφορεί ελεύθερος. Οπως πολλοί άλλοι που μέσω ενός ευνοϊκού ποινικού συστήματος για όσους διαπράττουν μικρότερα ή μεγαλύτερα εγκλήματα παραμένουν εκτός φυλακής για να τα επαναλαμβάνουν. Ο πατέρας του θύτη κακοποιούσε τη μητέρα του, όπως αποκαλύφθηκε, μετά το διαζύγιο είχε πει στα παιδιά του ότι η μαμά τους είχε πεθάνει. Οικογενειακές τραγωδίες, με αναρίθμητες κοινωνικές προεκτάσεις, που προκαλούν θλίψη για το τέρας που ζει πλάι μας, για τις φρικτές ιστορίες που εκτυλίσσονται δίπλα μας πίσω από κλειστές πόρτες. Και κάπου εκεί εύκολες λύσεις και εργαλειοποίηση του ανθρώπινου πόνου. «Αλλη μια δολοφονημένη, χάσαμε το μέτρημα, μένουμε λιγότερες κάθε μέρα, ρητή αποτύπωση του όρου “γυναικοκτονία” τώρα» γράφει γυναίκα βουλευτής, σαν αυτό να αποτελεί τη λύση στο πρόβλημα. Λες και η ένταση των λέξεων, οι νέοι όροι ή οι politically correct διατυπώσεις έχουν τη δύναμη να αποτρέπουν εγκλήματα. Λες και αν είχε «αποτυπωθεί ρητά ο όρος “γυναικοκτονία”» ο δολοφόνος θα ολιγωρούσε σκεπτόμενος ότι θα κατηγορηθεί για γυναικοκτονία και όχι για δολοφονία. Εύκολες λύσεις σε σύνθετα ζητήματα και αβασάνιστα συμπεράσματα εκ του ασφαλούς. «Γιατί δεν έφευγε, αφού ο σύντροφός της ήταν βίαιος;», «γιατί ανεχόταν αυτή τη συμπεριφορά;». Συμβουλές από εκ των υστέρων προφήτες και από εισαγγελείς του πληκτρολογίου που δικάζουν με σπουδή κάθε υπόθεση στο Τουίτερ.

Και την ίδια στιγμή, μια κακομαθημένη αντίληψη που οδηγεί σε καβγάδες και δημόσιους διχασμούς για το αν έπρεπε ή όχι να κατέβει μια ροζ σημαία από το ελληνικό προξενείο στη Νέα Υόρκη ή για την ταυτότητα του παιδιού με το οποίο ανέβηκε ο νέος δήμαρχος Αθηναίων στη σκηνή λίγο πριν από την αλλαγή του χρόνου στην πλατεία Συντάγματος. Σκοτούρες πολυτελείας, αχρείαστο μίσος, σπατάλη ενέργειας, τεχνητή κατασκευή εχθρών, λεκτικές υπερβολές, υπερθετικός βαθμός για πολυδιάστατα θέματα και μια μανιχαϊστική αντίληψη για κάθε δημόσιο ζήτημα. Ασπρο – μαύρο, μαζί μας ή εναντίον μας, εσείς και εμείς. Διαχωριστικές γραμμές, στρατόπεδα. Μια κακομαθημένη συμπεριφορά, σύμπτωμα κοινωνιών που έχουν λύσει τα σοβαρά τους προβλήματα και διασταυρώνουν τα ξίφη τους για την ελευθερία της τέχνης, που έπρεπε σώνει και καλά να εκφραστεί στο ελληνικό προξενείο της Νέας Υόρκης.

Ολα αυτά ενώ έχουμε να λύσουμε κρίσιμα ζητήματα, τα ελληνικά σχολεία έχουν μετατραπεί σε ζούγκλα, τα φαινόμενα bullying αποκτούν όλο και πιο άγρια χαρακτηριστικά και ανήλικα παιδιά συμπεριφέρονται σαν κοινοί εγκληματίες. Ταυτόχρονα, η εγκληματικότητα δημιουργεί καθημερινή ανασφάλεια στους πολίτες, που δεν μπορούν να κυκλοφορήσουν όταν δύει ο ήλιος. Στήνουμε καβγάδες για την ύπαρξη ή μη ιδιωτικών πανεπιστημίων, τη στιγμή που στα δημόσια κυριαρχεί χάος, η πανεπιστημιακή αστυνομία δεν εφαρμόστηκε ως μέτρο ποτέ σε σχολές που λειτουργούν ως γιάφκες εγκληματιών. Εχουμε νέα έξαρση των κρουσμάτων κορωνοϊού και διατυπώνονται ξανά δημόσιες εκκλήσεις για εμβολιασμό ηλικιωμένων και ευπαθών, τη στιγμή που ανακοινώνεται ότι διαγράφονται τα πρόστιμα στους ανεμβολίαστους ηλικιωμένους. Ενα μέτρο που είχε εφαρμοστεί στην εποχή της έξαρσης της πανδημίας, όταν πέθαιναν δεκάδες συμπολίτες μας, το σύστημα είχε φτάσει στα όριά του και αποτελούσε τον ύστατο τρόπο προστασίας του κοινωνικού συνόλου. Και πάλι μια κακομαθημένη αντίληψη που επιβραβεύει τους ασυνεπείς, που ξέρουν εκ των προτέρων ότι το σύστημα στο τέλος θα τους κανακέψει.

Τα «κακομαθημένα παιδιά της ιστορίας» του ακαδημαϊκού και ιστορικού Κώστα Κωστή ζουν την πιο λαμπρή τους εποχή.