Διακρίσεις

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε τρεις τρόπους να χειριστεί το κεφάλαιο «ομόφυλα ζευγάρια». Ο ένας ήταν να το παραπέμπει συνεχώς στις καλένδες: «Το νομοσχέδιο θα ψηφιστεί εντός της παρούσης τετραετίας και το αργότερο εντός της επόμενης». Δεν είναι λίγοι άλλωστε εκείνοι που του έλεγαν, του λένε ακόμη δηλαδή, ότι το ζήτημα δεν επείγει, οι γάμοι των ομοφύλων δεν είναι ψηλά στις δημοσκοπήσεις, γιατί λοιπόν να εκτεθεί άνευ λόγου; Αλλά ο Μητσοτάκης δεχόταν πιέσεις από την Ευρώπη, όπως δεχόταν κι από τον φιλελεύθερο εαυτό του, για να μη μιλήσουμε για τον Πατέλη, ήθελε λοιπόν να κλείσει αυτή την εκκρεμότητα.

Ο δεύτερος τρόπος ήταν να θεσπίσει το αυτονόητο, την απόλυτη ισότητα δηλαδή, το λέει και το Σύνταγμα, τα ομόφυλα ζευγάρια πρέπει να έχουν τα ίδια δικαιώματα με τα ετερόφυλα, το ίδιο και τα παιδιά τους, δεν είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας οι γκέι, αν θέλουν να παντρεύονται θα παντρεύονται, κι ας τους λένε οι εξυπνάκηδες ότι και το σύμφωνο συμβίωσης το ίδιο είναι, αν θέλουν παιδιά από το σπέρμα τους θα τα έχουν, κι ας τους λένε ότι και τα υιοθετημένα παιδιά το ίδιο είναι, σωστό, είναι εγωιστικό να θέλουμε να αναπαράγουμε τη γελοία προσωπικότητά μας, αλλά έτσι κάνει η πλειοψηφία, γιατί λοιπόν να μην μπορεί να το κάνει η μειοψηφία; Υπήρξαν όμως αντιδράσεις από διάφορους βουλευτές, ο ένας έλεγε ότι απειλείται ο θεσμός της οικογένειας, ο άλλος ότι οι γκέι θέλουν να εμπορευματοποιήσουν την αναπαραγωγή, περιμένει στη γωνία κι η αντιπολίτευση να μιλήσει για τη δεδηλωμένη, σκιάχτηκε ο Πρωθυπουργός, έκανε πίσω.

Επιλέγει έτσι τον τρίτο τρόπο. Κάνει, σύμφωνα τουλάχιστον με τα μέχρι στιγμής δεδομένα, έναν συμβιβασμό που δεν τιμά ούτε τον ίδιο ούτε την ιδεολογία του. Προβάλλοντας το αιώνιο επιχείρημα ότι η κοινωνία δεν είναι έτοιμη, επισημοποιεί τα ζευγάρια δύο κατηγοριών, αυτά με πλήρη δικαιώματα, κι εκείνα με περιορισμένα, δεν φταίνε οι γκέι, προς Θεού, συνάνθρωποί μας είναι, αλλά κι εγώ πρέπει να κυβερνήσω, και στο κάτω-κάτω προς τι αυτή η εμμονή με τις παρένθετες μητέρες, τόσα εγκαταλελειμμένα παιδιά υπάρχουν, ας δείξουν λίγη γενναιοδωρία κι αυτοί, είναι σαν τα σκυλιά, καλύτερα να υιοθετούμε ένα αδέσποτο παρά να πληρώνουμε για να αγοράσουμε ένα καθαρόαιμο.

Ο Πρωθυπουργός γνωρίζει βέβαια ότι αυτή η διάκριση δύσκολα μπορεί να σταθεί σε ένα δικαστήριο, είτε ελληνικό είτε πολύ περισσότερο ευρωπαϊκό, δεν θα λάβουν υπόψη τους δηλαδή οι δικαστές το πρόβλημα του Μητσοτάκη με τον Βορίδη, τον Σαμαρά ή τον Πλεύρη και θα απορρίψουν διατάξεις που παραβιάζουν την αρχή της ισότητας. Οπότε όλοι θα είναι ευχαριστημένοι, και οι νομοθετούντες και οι αντιδρώντες, και οι φιλελεύθεροι και οι κολλημένοι.

Υπάρχει κάτι θλιβερό σε αυτή τη συζήτηση. Αλλά δεν είναι φυσικά η πρώτη φορά.