Σκηνική δεξιοτεχνία

Ενας αγώνας λόγου, ένας αγώνας ιδεών, μια διαρκής αντιπαράθεση απόψεων και θέσεων. Ενα συναρπαστικό σκηνικό παιχνίδι είναι το «The Doctor» του Ρόμπερτ Αϊκ (Robert Icke, 1986) που ανοίγει τη βεντάλια της σύγχρονης θεματολογίας με τρόπο σχεδόν αφοπλιστικό. Κείμενο αυστηρό, κείμενο διαλόγου, διαλόγων, καταιγιστικό, που συνδυάζει την πλοκή με τις ιδεολογίες, διατηρώντας στο βάθος στοιχεία αγωνίας και θρίλερ.

Μια αυτοσχέδια έκτρωση οδηγεί ένα κορίτσι στο νοσοκομείο σε κρίσιμη κατάσταση, σχεδόν ετοιμοθάνατο. Εκεί αναλαμβάνει η καθηγήτρια-doctor Ρουθ Γουλφ που αρνείται να δεχτεί την είσοδο του ιερέα στον θάλαμο για να μην ταραχθεί το κορίτσι αλλά και γιατί δεν γνωρίζει τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις. Τότε ξεκινάει ένα ανελέητο σκάνδαλο μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα που λαμβάνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις.

Ελεύθερα βασισμένο στο έργο «Καθηγητής Μπερνάρντι» (1912) του Αρθουρ Σνίτσλερ, το «The Doctor» μεταφέρει τον προβληματισμό του στο σήμερα. Θέματα ηθικής, ταυτότητας, φύλου, πεποιθήσεων, διαφορετικότητας, θρησκείας, χρώματος, σεξουαλικότητας, όλα βρίσκονται εκεί μέσα. Και μαζί όλα τα στερεότυπα, οι προκαταλήψεις και οι ταμπέλες που περιπλέκουν τις λεπτές ισορροπίες ανάμεσα στους ανθρώπους, τις σχέσεις και τις ιδέες τους.

Ο τρόπος που όλο αυτό το διαχειρίζεται ο συγγραφέας δημιουργεί ένα πλούσιο και αντιφατικό μείγμα, φέρνοντας στην επιφάνεια όλα σχεδόν τα διλήμματα της εποχής μας – πολιτική των ταυτοτήτων, κουλτούρα της ακύρωσης, αποκαθήλωση των ανθρώπων και των προσωπικοτήτων τους.

Η παράσταση

Η Κατερίνα Ευαγγελάτου που επέλεξε το έργο το μετέφρασε και το σκηνοθετεί αναδεικνύοντας όλες τις πτυχές του με τρόπο και διαυγή και σαφή. Πάνω στη σκηνή του Αμφι-Θεάτρου έχει στηθεί ένα αφαιρετικό σκηνικό όπου δεσπόζει το μεγάλο τραπέζι με τις καρέκλες γύρω-γύρω. Από εκεί παρελαύνουν όλα τα πρόσωπα με ταυτότητες που δεν συμπίπτουν με τη σκηνική τους όψη – πλην της γιατρού, όπως το υπαγορεύει ο Αϊκ. Γυναίκες παίζουν τους άνδρες, άσπροι τους μαύρους και τούμπαλιν.

Ακολουθώντας όλες τις οδηγίες η Ευαγγελάτου οργανώνει με δεξιοτεχνία το σύνολο των ηθοποιών της δίνοντας στη γιατρό Ρουθ όλο τον χώρο που της χρειάζεται για να αναπτυχθεί. Η Στεφανία Γουλιώτη κυριεύει με τη δύναμη και την υποκριτική της ευρύτητα όλη την γκάμα της ηρωίδας της. Φέρνει σε πρώτο πλάνο τη γυναίκα, την επιστημονική της ιδιότητα, που αποτελεί και την ταυτότητά της, ενώ συγχρόνως αναδεικνύει μέσα από τον διάλογο όλες τις διαφορετικές αποχρώσεις της σύνθετης προσωπικότητάς της.

Μέσα από την εξέλιξη της ιστορίας, και αφού έχουν τεθεί επί τάπητος τα θέματα και η διανοητική «αντιπαράθεση» θρησκείας και επιστήμης, έρχεται η στιγμή της κόντρας που ξεσπά στον δημόσιο διάλογο. Στο δεύτερο μέρος του έργου η σκηνή μετατρέπεται σε τηλεοπτικό στούντιο. Απέναντί τους, πλάτη στο κοινό κάθεται η γιατρός Ρουθ, την οποία εμείς βλέπουμε σε οθόνη. Την «ανακρίνουν» δημοσιογράφοι, εκπρόσωποι θρησκευτικών ομάδων, κοινωνικών μειονοτήτων.

Εργο που το κουβαλάς φεύγοντας, παράσταση άρτια κουρδισμένη με την έξυπνη σκηνοθεσία της, ικανοποιεί τον νου, τη σκέψη αλλά και την καρδιά, με την ερμηνεία της Γουλιώτη να κυριαρχεί. Ενα δείγμα του καιρού μας, με δυσοίωνα μηνύματα και πολλές αλήθειες.