Δόκιμο αλλά άδικο…

Είναι αλήθεια ότι δεν συμβαίνει συχνά να αποχωρήσει ένας ηθοποιός, στην προκειμένη περίπτωση ο πρωταγωνιστής, ο ρόλος του τίτλου, πολλώ δε μάλλον μετά την πρεμιέρα και εν μέσω παραστάσεων. Ωστόσο είναι κι αυτό ένα ενδεχόμενο, που έρχεται ως αποτέλεσμα της ζωντανής τέχνης που είναι το θέατρο. Ολα όσα γίνονται αποκτούν δημόσιο χαρακτήρα, μαθαίνονται, φαίνονται. Παράλληλα είναι κι αυτή η δύναμη που έχει το «ξαφνικά» και το «τώρα» του θεάτρου, μια δύναμη που εμπεριέχεται στην ίδια την γοητεία του, ακόμα κι αν οι συνέπειες είναι αρνητικές. Φέρνουν αναστάτωση, ανατροπή, προκαλούν σχόλια, εκθέτουν – και εκτίθενται.

Ολο αυτό καταλήγει, μοιραία, στη λεγόμενη αντικατάσταση, μια που φυσικά «the show must go on». Συνήθως γίνεται από έναν ηθοποιό του θιάσου που παίζει άλλο ρόλο γιατί γνωρίζει εκ των έσω τα πράγματα, ήταν εκεί σε όλες τις πρόβες, έχει μπολιαστεί με το πνεύμα της παράστασης.

Κι αν η λέξη αντικατάσταση είναι ο δόκιμος όρος, δεν μου φαίνεται και πολύ δίκαιος για τον ηθοποιό που παίρνει τη σκυτάλη και αναλαμβάνει ξαφνικά τον ρόλο. Γιατί πρέπει να προλάβει να πηδήξει στο τρένο που ήδη τρέχει, και σε συμπιεσμένο χρόνο να κάνει τη δουλειά του. Να αναλάβει την ευθύνη, να σταθεί όρθιος, να ενσωματώσει τον χαρακτήρα που ανέλαβε, να μάθει τα λόγια και να ξεχάσει εκείνα που ήξερε. Δηλαδή να ερμηνεύσει τον ρόλο που κάποιος άλλος πριν από αυτόν δούλευε για μήνες… Μάλλον γενναιότητα χρειάζεται και γενναιοδωρία. Οπως χρειάζεται πίστη και εμπιστοσύνη στον σκηνοθέτη και την ομάδα. Γι’ αυτό και η λέξη αντικατάσταση, όσο κι αν αρμόζει στην περίσταση, μου φαίνεται λίγη και άδικη.

Οποιοι κι αν είναι οι πραγματικοί λόγοι που οδήγησαν ως εδώ τα πράγματα – πρακτικοί, καλλιτεχνικοί, ψυχολογικοί –, το γεγονός είναι ένα: ο πρώτος βασιλιάς Ληρ παραιτήθηκε (Λεωνίδας Κακούρης) και τώρα έρχεται ο επόμενος, ο Γιάννης Νταλιάνης – μέχρι πρόσφατα κόμης του Κεντ, δεξί χέρι του Ληρ. Τον κόμη του Κεντ ανέλαβε ο Χρήστος Σουγάρης, ο οποίος και δεν συμμετείχε στην αρχική διανομή.

Ο Γιάννης Νταλιάνης είναι ένας ηθοποιός με βαθιά γνώση και αίσθηση του θεάτρου, με εμπειρία στο κλασικό ρεπερτόριο και στη συνεργασία με τον Γιάννη Χουβαρδά. Και είχε έτσι κι αλλιώς ξεχωρίσει με την ερμηνεία του στην παράσταση, πλήρως ενταγμένος στον κόσμο που έστησε με τη γνωστή του συνέπεια ο σκηνοθέτης.

Μ.Λ.