Στην εποχή μας, όχι στις αναμνήσεις μας

Ενας από τους κεντρικούς κινηματογράφους της Αθήνας της οδού Πανεπιστημίου, το Ιντεάλ, έκλεισε. Ούτε ο πρώτος είναι ούτε ο τελευταίος. Εκτός της παρακμής του κεντρικού δρόμου της πρωτεύουσας, ιδίως από την Ιπποκράτους και κάτω, η βασική αιτία είναι η αλλαγή των συνηθειών μας. Δεν πάμε πια στον κινηματογράφο, το οπτικοακουστικό έρχεται σε πιο κοντινές μας και πιο ιδιωτικές οθόνες – κι αυτό δεν μπορεί να μην έχει επιπτώσεις. Ζούμε την εποχή μας, όχι τις αναμνήσεις μας.

Οι κινηματογραφικές αίθουσες δεν ανθούν πια στην Αθήνα. Δεν είναι τυχαίο ότι η μεγάλη επιτυχία της χρονιάς στους κινηματογράφους, τα «Πεσμένα φύλλα», η τελευταία ταινία του Ακι Καουρισμάκι, είναι ταυτόχρονα ωραία και ανεξάρτητη. Δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή σε streaming, άρα όσοι θέλουν να τη δουν σπεύδουν όπου προβάλλεται, δηλαδή στον κινηματογράφο.

Δεν μπορώ πάντως να κατανοήσω τη θρηνωδία. Αντίστοιχα με τους κινηματογράφους, αλλάζει ο τρόπος πρόσληψης των ειδήσεων – και συρρικνώνεται το κοινό της χάρτινης εφημερίδας. Εχουμε χάσει κι εμείς τους περισσότερους αναγνώστες μας. Κατανοούμε όμως ότι αν θέλουμε να μας λαμβάνουν υπόψη οφείλουμε κι εμείς να προσαρμοστούμε στην ηλεκτρονική πραγματικότητα.