Ηχοδύναμα

Ο Anshel Brusilow διευθύνει την Ορχήστρα Δωματίου της Φιλαδέλφειας: Οι πλήρεις ηχογραφήσεις στην RCA. SONY, 6 CD

Ποιος ήταν ο Anshel Brusilow; Με αυτή την έκδοση, πολλοί είναι εκείνοι που θα γνωρίσουν τον άνθρωπο που κρατούσε την πιο σημαντική θέση στην Ορχήστρα της Φιλαδέλφειας της χρυσής εποχής, το «πρώτο βιολί» του Ευγένιου Ορμαντι και που με δική του πρωτοβουλία δημιουργήθηκε η δυστυχώς όχι μακρόβια πλην εξαίρετη Ορχήστρα Δωματίου της Φιλαδέλφειας της οποίας υπήρξε ο ίδιος διευθυντής και που η δισκογραφία της στα λιγότερα από τρία χρόνια που επιβίωσε περιλαμβάνεται εδώ. Δισκογραφία που θα κερδίσει αμέσως τον ακροατή της, είτε νέο, είτε όποιον επιστρέψει σε αυτήν καθώς είναι για πρώτη φορά πάλι διαθέσιμη μετά από περίπου… μισό αιώνα: από την υπέροχη Πρώτη Σερενάτα του Μπραμς, έως τον μαγευτικό «Τάφο του Κουπρέν» του Ραβέλ, ή τις «Παραλλαγές σε ένα θέμα του Τσαϊκόφσκι» του Αρένσκι, ότι υπάρχει εδώ είναι καθαρός χρυσός. Αλλωστε, όσο κι αν ο Ορμαντι, και ορθώς, περιπαικτικά ή μη (μάλλον μη…) έλεγε ότι «Ο ήχος της Φιλαδέλφειας είμαι εγώ», άλλο τόσο αυτό ισχύει και για τον Brusilow που ήταν ο άνθρωπος – κλειδί ανάμεσα στον μαέστρο και την ορχήστρα. Οπότε, για το πώς παίζει αυτή εδώ η Ορχήστρα, δεν χρειάζεται να γίνει καν λόγος.

Μουσικός με σπουδαίο ταλέντο και υπέροχη προσωπικότητα, που έκανε ακροάσεις σε περισσότερους από 1.000 μουσικούς για την κατάληψη θέσεων σε ορχήστρες, στη Φιλαδέλφεια και πριν από αυτήν. Και που τελείωσε τα χρόνια του διδάσκοντας στο Πανεπιστήμιο του Βόρειου Τέξας ως σπουδαίος παιδαγωγός της μουσικής. Και, η άλλη εξίσου ενδιαφέρουσα συμβολή του, έγραψε ένα από τα πλέον ενδιαφέροντα βιβλία για την ιστορία της αμερικανικής μουσικής ζωής και ειδικά για τους τρεις κολοσσούς με τους οποίους δούλεψε στη ζωή του: τον Πιερ Μοντέ στο Σαν Φρανσίσκο, τον Γκέοργκ Σελ στο Κλίβελαντ και, τέλος, τον Ευγένιο Ορμαντι. Βιβλίο που έγινε από την πρώτη στιγμή «κλασικό» στο είδος του, είναι γεμάτο από ουσία και πληροφόρηση για τα πρόσωπα και τα θέματά του, που βρίθει από χιούμορ μα και από αλήθειες που δεν της συναντάς εύκολα και που βέβαια έχει συγκεντρώσει ευρύτατο θαυμασμό κριτικής και κοινού στις Ηνωμένες Πολιτείες. Και που ο τίτλος του τα λέει όλα για το τι πρέπει να περιμένει κανείς από αυτό το συναρπαστικό ανάγνωσμα που οι 336 σελίδες του «καταπίνονται» μονορούφι, όπως και οι ηχογραφήσεις του συγγραφέα του: Shoot the Conductor: Too Close to Monteux, Szell, and Ormandy (Πυροβολήστε τον Μαέστρο: Πολύ κοντά στους Μοντέ, Σελ και Ορμαντι), Texas A&M University Press, 2015.

Ο χώρος εδώ δεν επιτρέπει περισσότερα, αλλά και δεν χρειάζονται: αυτά τα 6 CD είναι μαγευτικά. Το ίδιο ακριβώς είναι και το βιβλίο του Brusilow. Τι χωράει και τι χρειάζεται όμως ακόμα; Ενα παράδειγμα από το ίδιο το βιβλίο με τις, κατ’ ουσίαν, αυτοβιογραφικές αναφορές του Brusilow, που όμως συμπίπτουν με τη σημαντικότερη περίοδο της ιστορίας της εξέλιξης των αμερικανικών ορχηστρών στην κορυφαία εποχή της. Θυμάται λοιπόν ο Brusilow, από τα χρόνια του στο Κλίβελαντ, αμέσως πριν από τη Φιλαδέλφεια, ότι ο Σελ, που οικοδόμησε εκεί την τελειότερη ορχήστρα της Αμερικής και πιθανώς του κόσμου, ήταν, ως γνωστό, τελειομανής με την πλήρη έννοια του όρου. Και δεν έπαιρνε ρίσκα στον στόχο του: απαιτούσε από τους (ήδη κορυφαίους) μουσικούς του συνεχή μελέτη. Αλλά πώς θα τους «έλεγχε» για το ότι είχαν μελετήσει ερχόμενοι στο Σέβερανς Χολ για την πρόβα; Ειχε βρει τον τρόπο: «κατασκοπεύοντάς» τους όταν έφταναν στο πάρκινγκ! Οποιος δεν είχε μαζί του τις παρτιτούρες, δηλαδή τις είχε αφήσει εκεί και δεν τις είχε πάρει στο σπίτι να μελετήσει, είχε μόλις αποκτήσει πολύ σοβαρό πρόβλημα…