Ασφάλεια

Ο τύπος με το κουμπούρι στο Γκάζι είναι γνωστός στις Αρχές. Σεσημασμένος. Εχει στην πλάτη φορτωμένες σελίδες του Ποινικού Κώδικα. Και τότε γιατί κυκλοφορεί έξω; Αν ρωτήσεις αστυνομικό θα σου πει να υποβάλεις το ερώτημα στη Δικαιοσύνη. Και αν απευθυνθείς σε δικαστή θα σου πει διάφορα πράγματα, ανάμεσά τους και ο υπερπληθωρισμός κρατουμένων στις φυλακές. Προφανώς κάτι υπάρχει που χορηγεί στον πιστολέρο τη σιγουριά να βγαίνει με χαρακτηριστική άνεση από το αυτοκίνητο, να αδειάζει ένα πιστόλι και να αποχωρεί ανέμελα. Αυτή είναι η μία εικόνα.

Η δεύτερη δείχνει συγκεντρωμένους αστυνομικούς να διαμαρτύρονται για τις συνθήκες εργασίας και, κυρίως, τις αμοιβές τους. «Προστατεύστε αυτούς που σας προστατεύουν» έγραφε το πανό. Δεν αισθάνεσαι και τόσο άνετα όταν το βλέπεις ως πολίτης και μάλιστα σε μία περίοδο που το έγκλημα είναι στους δρόμους όπως τα ποντίκια στην πανούκλα.

Δεν πρόκειται για κάτι καινοφανές. Ολες οι μητροπόλεις περνούν, κατά καιρούς, από περιόδους έξαρσης της εγκληματικότητας. Το ερώτημα είναι τι κάνουν στη συνέχεια. Μέχρι στιγμής υπάρχει μόνο μία γνωστή αποτελεσματική συνταγή. Εκείνη που εφάρμοσε ο Τζουλιάνι, αυτό το απίθανο τρολ του Τραμπ, ως δήμαρχος της Νέας Υόρκης. Προσέλαβε τόσους αστυνομικούς ώστε οι δρόμοι του Μανχάταν να θυμίζουν το Σαντιάγο επί Πινοτσέτ, χωρίς τα τανκς. Ολοι αυτοί γέμιζαν κάθε βράδυ τα κρατητήρια. Συνελάμβαναν ως και ηλικιωμένους που, πιεσμένοι από την υπερπλασία προστάτη, κατέφευγαν σε κανένα θάμνο για να ανακουφιστούν. Αυτή η πολιτική, σε συνδυασμό με την άνοδο στις τιμές ακινήτων, μετέτρεψαν το Μανχάταν σε ασφαλή νησίδα. Το κοινό έγκλημα εκτοπίστηκε προς Μπρονξ. Θα μπορούσε να συμβεί και εδώ;

Δεν ξέρω. Αν ενταθεί η πίεση της κοινής γνώμης για το ζήτημα της ασφάλειας, ίσως δούμε τον Μητσοτάκη να εξαγγέλλει προσλήψεις αστυνομικών και αυστηροποίηση μέτρων. Ισως πάλι να μη χρειάζονται όλα αυτά. Να μην απαιτείται τίποτα περισσότερο από μία Αστυνομία που κάνει καλά τη δουλειά της. Γιατί οι θυσίες των παιδιών της δεν μπορούν να καλύψουν τις ανεπάρκειες επί του πεδίου.