Σκετς

Το σκετσάκι έχει παιχτεί πολλές φορές τα τελευταία τεσσεράμισι χρόνια. Πρώτα, ο πρώην πρωθυπουργός, που βλέπει τον εαυτό του σαν εκφραστή της πούρας Δεξιάς, καταθέτει ον δε ρέκορντ τις αντιρρήσεις του σε κυβερνητικές επιλογές υπερβολικά φιλελεύθερες για τα συντηρητικά γούστα.

Επειτα, η παραπολιτική κουβέντα αρχίζει. Οι αντιπολιτευόμενοι πανηγυρίζουν για το βραχυκύκλωμα που εκείνος προκαλεί στο εσωτερικό του κυβερνώντος κόμματος. Τα στοιχήματα για το μέγεθος της ομάδας των νεοδημοκρατών βουλευτών που συμφωνούν μαζί του αρχίζουν. Κι οι λάτρεις των εσωκομματικών δραμάτων περιμένουν ένα ανεπανόρθωτο πλήγμα στην κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Τελικά, όμως, η γραμμή της κυβέρνησης ακολουθείται από τους συμπολιτευόμενους κι ο Σαμαράς απλά δεν εμφανίζεται στην Ολομέλεια τη μέρα που ψηφίζεται η ρύθμιση η οποία τον ενοχλεί. Οι δε κυβερνητικοί, από την πρώτη μέχρι την τελευταία στιγμή, του αναγνωρίζουν διαφορετικά περιθώρια αυτονομίας απ’ αυτά των υπόλοιπων εθνοπατέρων αλλά και το δικαίωμα να κριτικάρει.

Η περιοδικότητα του φαινομένου, βέβαια, δημιουργεί μια απορία: υπάρχει πλέον τόσο ισχυρή δεξιά πτέρυγα στη ΝΔ όσο υπονοεί η δημοσιότητα που παίρνουν οι σαμαρικές παρεμβάσεις;