Νέα αντιπολίτευση

Ηταν θέμα χρόνου να ακουστεί σοβαρή αντιπολιτευτική φωνή, δεδομένου ότι ο Πρωθυπουργός είχε τη σπάνια τύχη να παίζει χωρίς απέναντι αντίπαλο ή εσωκομματικούς αντιπάλους σοβαρούς – τόσο ως προς την ένταση της κριτικής που κατά καιρούς του ασκούσαν, όσο και κυριολεκτικά, ως προς το πολιτικό τους βάρος. Μέχρι τώρα.

Η παρέμβαση του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά άγγιξε τις ευαίσθητες χορδές του δεξιού ακροατηρίου του κόμματος, το οποίο από καιρού εις καιρόν δοκιμάζεται από την εν πολλοίς κεντρώα πολιτική που ασκεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Κάτι, άλλωστε, που τον έχει καταστήσει κυρίαρχο στο πολιτικό σκηνικό, ηγεμονεύοντας σε έναν ευρύτερο χώρο που εκτείνεται από τη Δεξιά, την Κεντροδεξιά, έως την Κεντροαριστερά. Καθόλου τυχαίο, ότι στο ερώτημα «ποιον θεωρείτε καταλληλότερο πρωθυπουργό;» ο πρόεδρος της ΝΔ διατηρεί προβάδισμα άνω των 30 μονάδων. Εν ολίγοις, ακόμα και άτομα που δεν ψηφίζουν ΝΔ, προτιμούν τον Μητσοτάκη.

Για κάποιους μάλιστα η παρέμβαση Σαμαρά θα έπρεπε, αν δεν υπήρχε, να εφευρεθεί, ώστε να συγκρατηθεί το δεξιό και συντηρητικό ακροατήριο, που δεν ακούει ευχάριστα ρυθμίσεις όπως μείωση του απαιτούμενου χρόνου παραμονής στη χώρα εργαζόμενων παράτυπων μεταναστών ώστε να νομιμοποιηθούν για το διάστημα που εργάζονται ή τη δυνατότητα τεκνοθεσίας ομόφυλων ζευγαριών.

Ολα βέβαια έγιναν και πάλι λάθος. Με διαπρύσιους λόγους ένθερμων υποστηρικτών των μεταναστών που κατηγόρησαν ως ρατσιστές, ακροδεξιούς και φασίστες όσους τόλμησαν να διατυπώσουν ενστάσεις ή ακόμα και εύλογες απορίες. ΜΜΕ που στάθηκαν στο πολιτικό σκέλος και διαστρέβλωσαν συνειδητά, από αδιαφορία ή άγνοια το περιεχόμενο της ρύθμισης που προφανώς έχει βάση, αφού οι άνθρωποι αυτοί ήδη ζουν στη χώρα και εργάζονται σε ένα γκρίζο, επιζήμιο αν μη τι άλλο για την ελληνική οικονομία καθεστώς. Και, τέλος, κλασικές αριστερές φωνές που χαρακτήρισαν τη ρύθμιση ανεπαρκή, ζητώντας ακόμα πιο ευνοϊκό καθεστώς.

Ο πολιτικός θόρυβος σκέπασε τη φωνή όσων προσπαθούσαν να εξηγήσουν όσα προβλέπει η τροπολογία και τους λόγους κατάθεσής της. Κάποιοι από τον αναπαυτικό και ασφαλή καναπέ τους έσπευσαν να χαρακτηρίσουν φοβικούς και απάνθρωπους όσους διετύπωσαν φόβο νέας εισροής μεταναστών με ένα πιο ευνοϊκό καθεστώς αντιμετώπισής τους, άλλοι στάθηκαν στην περίπτωση Σαμαρά στον οποίο απέδωσαν πρόθεση (δεδομένου ότι ήταν η τρίτη φορά σε ενάμιση μήνα που παρενέβη) να βρει ρόλο στο πολιτικό σκηνικό ή να υπενθυμίσει το πολιτικό DNA του, περιφρουρώντας τον χώρο που θεωρεί ότι δημιούργησε και εκπροσωπεί.

Σε κάθε περίπτωση ήταν ένα ενδιαφέρον τετραήμερο, αφού επιτέλους υπήρξε αντιπολίτευση με πολιτικό περιεχόμενο στη χώρα. Ελλείψει άλλης, έστω εσωκομματική.