Κι όμως μπορεί και βρίσκει λύσεις

Ηταν σημαντικό το «διπλό» του ΠΑΟΚ στην Τρίπολη. Οχι μόνο επειδή ο Αστέρας ερχόταν από δύο συνεχόμενες επιτυχίες και έδειξε να χτίζει (μικρό) σερί νικών, αλλά και διότι ο Δικέφαλος παραδοσιακά δυσκολεύεται στη συγκεκριμένη έδρα. Λίγο όμως η έλλειψη κόσμου ένεκα της πολύ συζητήσιμης απόφασης για «κεκλεισμένων των θυρών» και άρα μικρότερης ώθησης για τους γηπεδούχους, κάτι η ποιότητα που έβγαλε το σύνολο του Λουτσέσκου, ήρθαν με τρόπο εμφαντικό άλλοι τρεις βαθμοί.

Θα έλεγε κάποιος πως η καλή πορεία του ΠΑΟΚ στην Ευρώπη και η πρωτιά στον όμιλο του Κόνφερενς είναι στοιχεία που όπλισαν με αυτοπεποίθηση τους ποδοσφαιριστές. Στην αρχή της σεζόν πολλοί αναρωτιόντουσαν αν το ρόστερ έχει την επάρκεια να σταθεί στα δύσκολα και εν τέλει να «χτυπήσει» κορυφές. Αποδείχθηκε στην πορεία.

Ο ρουμάνος προπονητής κατάφερε να δώσει χρόνο συμμετοχής στους νέους (Κουλιεράκης, Κωνσταντέλιας) και παράλληλα χρησιμοποιεί στην ενδεκάδα τους περισσότερους που έχει στη διάθεσή του. Αποτέλεσμα; Παίζουν όλοι, δεν κάνουν παρέα με τις… αράχνες του πάγκου και άρα παραμένουν σε διαρκή εγρήγορση. Ασφαλώς και ο ΠΑΟΚ δεν αποτελεί κάποια υπερομάδα, ούτε θεωρείται αδιαφιλονίκητο φαβορί για τον τίτλο. Απλά, κάνει τα βασικά και όπως φαίνεται ο προπονητής έχει τον τρόπο να παίρνει πολλά από τους ποδοσφαιριστές του. Και παράλληλα να αλλάζει σχήμα και διάταξη, κυρίως όταν χάνει σημαντικά γρανάζια της μηχανής.

Xθες στην Τρίπολη, απών ήταν ο πρώτος σκόρερ της ομάδας, ο Ζίβκοβιτς. Επίσης δεν αγωνίστηκε ο Τάισον, κομβικός στον τομέα της ανάπτυξης. Κι όμως, ήρθαν τέσσερα γκολ, ο Μουργκ επιβεβαίωσε πως κάνει ένα εξαιρετικό πρωτάθλημα και ο Ντεσπόντοφ πως έχει το ταλέντο να βρίσκει δίχτυα. Κάπως έτσι ο ΠΑΟΚ, μολονότι δεν έχει τον κλασικό στράικερ, κατάφερε να φτιάξει μια ομάδα που παίζει διαφορετικά σε σύγκριση με τα προηγούμενα χρόνια και κυρίως με όσα έχει δείξει μέχρι τώρα ο Λουτσέσκου: ναι, κοιτά την άμυνά του, ωστόσο βγαίνει πολύ περισσότερο μπροστά, τον απασχολεί πώς θα φτάσει απέναντι από τα δίχτυα και θα σημειώσει γκολ.

Το αν θα συνεχιστεί αυτή η πορεία, προφανώς και θα φανεί στο εγγύς μέλλον. Οι ποδοσφαιριστές πιέζονται να φτάσουν μακριά. Ο στόχος δείχνει ξεκάθαρος. Σιγά σιγά το ομολογούν οι περισσότεροι και λένε «μπορούμε να πάρουμε τον τίτλο». Θα είναι, άραγε, αυτό ένα εξτρά βάρος ή ο ΠΑΟΚ σε διάρκεια χρόνου θα αντέξει τις απαιτήσεις και το μεγάλο «πρέπει»;