Προς υπεράσπιση της ποίησης

Στο σύντομο βιογραφικό του αναφέρεται ότι γεννήθηκε στην Καβάλα το 1975 και ότι είναι ποιητής, μεταφραστής και εκδότης. Οτι σπούδασε Κοινωνιολογία και Πολιτικές Επιστήμες και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στις Διεθνείς Σχέσεις και στην Κοινωνική Πολιτική. Οτι ζει στη Θεσσαλονίκη. Οτι τον Νοέμβριο του 2005 ίδρυσε και από τότε διευθύνει τις εκδόσεις και το βιβλιοπωλείο Σαιξπηρικόν. Οτι ποιήματά του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και έχουν συμπεριληφθεί σε ανθολογίες, ενώ ο ίδιος έχει λάβει μέρος σε διάφορα φεστιβάλ και συμπόσια ποίησης στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Οτι έχει εκδώσει οχτώ βιβλία ποίησης και από τις εκδόσεις Κίχλη κυκλοφορεί επίσης η ποιητική του συλλογή «Παιχνιδότοπος» (2016), η οποία έχει μεταφραστεί και κυκλοφορεί στα γαλλικά, στα δανικά και στα σερβικά.

Πιο αναλυτικά, χάρη στην επιτόπια έρευνα της Τίνας Μανδηλαρά για τη «Lifo» η οποία τον επισκέφθηκε στη Θεσσαλονίκη, μαθαίνουμε στοιχεία του βίου του, επεξηγηματικά για τα επόμενα βήματα που τον έφεραν σε μία άκρη της πόλης να ανοίγει το Σαιξπηρικόν, που φωτίζει διαφορετικά, εναλλακτικά την πόλη του Θερμαϊκού.

Ο Γιώργος Αλισάνογλου βρέθηκε τη δεκαετία του ’90 στην Αγγλία, συνεχίζοντας τα δύο μεταπτυχιακά του στις Διεθνείς Σχέσεις και στην Κλινική Κοινωνιολογία, στην πόλη των ανθρακωρύχων, το Νιουκάστλ, δουλεύοντας το πρωί στα βιβλιοπωλεία Waterstone’s και τα βράδια μπάρμαν. Κι αφού αυτά ήταν τότε τα χρόνια της grunge μουσικής και του διαπεραστικού ήχου παράλληλα εξασκούσε τον ρόλο του frontman και του στιχουργού σε μπάντα, γι’ αυτό και μία ευνοϊκή συγκυρία τον έφερε να γνωριστεί με τον Νικ Κέιβ σε ένα ξενοδοχείο στο Αμστερνταμ.

Τότε ήταν επίσης που μπήκε στον κόσμο του Μορίς Μπλανσό, διαβάζοντας τον «Τελευταίο άνθρωπο», σε μετάφραση και εισαγωγή Δημήτρη Δημητριάδη και ένιωσε κάτι ανεξήγητο να τον σαγηνεύει στο δύστροπο κείμενο του γάλλου διανοητή που όμως τον τραβούσε «μέσα σε μια τελετουργία στοχαστικής γραφής. Επιανα τον εαυτό μου να επανέρχεται ανά τακτά διαστήματα στον “τελευταίο άνθρωπο”. Ενα από τα 10-15 βιβλία που με καθόρισαν αρχικά σαν αναγνώστη κι έπειτα σαν συγγραφέα» δηλώνει ο ίδιος στα κείμενα βιβλιοκριτικής που γράφει στις ιστοσελίδες ποίησης και λογοτεχνίας (frear.gr, περιοδικό «Χάρτης», bookpress.gr).

Μεσολάβησαν τα χρόνια που επέστρεψε στην Ελλάδα, μεταφέροντας μαζί το όνειρό του να κάνει ένα βιβλιοπωλείο – φετίχ στα πρότυπα του παριζιάνικου Shakespeare & Co και να το ονομάσει Σαιξπηρικόν. Χρειάστηκε να περιμένει για να βρει συμμάχους – χορηγούς, ενώ παράλληλα εργαζόταν στο Δημόσιο Ψυχιατρείο, στο πρόγραμμα αποϊδρυματοποίησης, δουλεύοντας με σοβαρά περιστατικά μανιοκατάθλιψης και σχιζοφρένειας, αντλώντας εμπειρίες ζωής από αυτή την αλληλεπίδραση με ψυχές ευαίσθητες και ευάλωτες, μείγμα λέξεων που βρήκαν τον δρόμο τους στους στίχους του.

Μέχρι που το Σαιξπηρικόν άνοιξε τις πόρτες του. Φτιαγμένο στα πρότυπα των παλιών παλαιοβιβλιοπωλείων εκεί όπου ξύλο και χαρτί, χαρτί και δέρμα ενώνονται σε άρωμα ένα. Και ο Αλισάνογλου, μελαγχολικός πρίγκιπας ντυμένος στα μαύρα καθισμένος πίσω από το μικρό γραφείο – ταμείο, γράφει ή διορθώνει, διαβάζει, αλλάζει μουσικές και υποδέχεται πελάτες και θαμώνες. Με μια μεγάλη φωτογραφία του Κάφκα δίπλα σε εκείνη του Τζόις και ένα πορτρέτο του Μπέκετ.

Και ύστερα βγήκαν οι εκλεκτές βιβλιοφιλικές μικρής φόρμας εκδόσεις του Σαιξπηρικόν να φιλοξενούν στο βαρύ χαρτί των σελίδων τους στίχους και τις εικονογραφήσεις τους. Κάφκα, Τζόις, Πόε, Ζέμπαλντ και Δημητριάδης. Στο Σαιξπηρικόν γίνεται προσπάθεια να αναδειχτούν σημαντικά κείμενα κλασικών που είχαν μείνει στην αφάνεια, μικρά διαμάντια που τα κάλυψαν οι προβολείς των μεγάλων έργων: η Αδιήγητη Ιστορία, τελευταίο ποιητικό βιβλίο του Ζέμπαλντ, (μτφρ. Βασίλης Παπαγεωργίου), η Πληγή και η λέξη του Κάφκα (μτφρ. Νίκος Βουτυρόπουλος), το κλασικό θεατρικό Σαλώμη του Οσκαρ Ουάιλντ (μτφρ. Στέλα Αλισάνογλου – Κλαίρη Παπαμιχαήλ), Τα Απαντα του Νομπελίστα Σουηδού Τούμας Τράνστρεμερ, τα Κορίτσια σε φυγή του Τζον Ασμπερι (και τα δύο σε μετάφραση Βασίλη Παπαγεωργίου). Εχει επίσης εκδώσει έργα σύγχρονων ελλήνων συγγραφέων και ποιητών, όπως οι Δημήτρης Δημητριάδης, Βασίλης Παπαγεωργίου, Σάκης Παπαδημητρίου, Αρις Γεωργίου, Θανάσης Τριαρίδης.

Κληρονόμος μιας μελαγχολίας ο Γιώργος Αλισάνογλου γράφει στο ποίημα του [Ulysses/Circe] από την ποιητική του συλλογή Παιχνιδότοπος: «…/τα ποιήματα σε τίποτε/δεν χρησιμεύουν παρά μόνον/ως πρόσκαιρα αναχώματα/σε μια ήδη ξεπερασμένη/στιγμιαία σύγκρουση με τον εαυτό μας». Χρειάζεται η ποίηση υπεράσπιση; Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι σήμερα τη χρειάζεται περισσότερο από ποτέ. Γιατί πλέον διώκεται από την ογκώδη επιπολαιότητα όσων φαιδρά και επιδερμικά κρίνουν την τέχνη του λόγου. Συγκεκριμένα ήταν η τηλεοπτική παρέα των βαρέων αρσενικών που ένιωσαν ότι εχθρός τους είναι η «κουλτούρα». Εκείνη που χλεύασαν προβάλλοντας βίντεο με τον εκδότη του Σαιξπηρικόν να απαγγέλλει στη Διεθνή Εκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης το ποίημα «Σκούπισμα» του Νεοϋορκέζου Ρον Πάτζετ (φίλος του Τζιμ Τζάρμους και της Πάτι Σμιθ) που συμπεριλαμβάνεται στην έκδοση του Σαιξπηρικόν «Πέρασα ωραία μαζί σου, πάλι. Χρειάζεται οι λέξεις να αμύνονται; Αν η ιστορία στις σκοτεινές της ώρες κυνήγησε τους ποιητές, ίσως να έχει σημάνει μία τέτοια ώρα, πάλι».